25 september 2011

Christenen mogen vrij zijn van 'moeten'

Afgelopen week kwam ik dit artikel tegen en ik merk ook om mij heen dat het inderdaad zo is dat we vrij mogen zijn van al het 'moeten'. Maar wat is het soms moeilijk om als werkelijk 'vrije' mensen te mogen leven. Soms lijkt het alsof we via een omweg toch weer allerlei dingen 'moeten' doen en het toch weer afhangt van onze eigen prestaties !

"Veel christenen lopen bewust of onbewust met een ‘moeten’ rond. Dat constateert schrijver en psychologe Marieke Meijer. Ze schreef het boek ‘Vrij van moeten’. In haar zoektocht langs verschillende kerken kwam ze overal eisen aan geloof en het leven van een christen tegen. "Het leven als christen is voor veel mensen een plicht, ook al zullen veel mensen dat niet gelijk erkennen. Ook activiteiten in een kerk worden vaak gedaan uit een plichtsbesef of ‘moeten’. Men let erop niet te veel uit de pas te lopen met de andere gelovigen. Het zijn ingesleten patronen die we in de kerk overal tegenkomen. Door dat 'moeten' wordt een echt doorleefd geloof en groei niet goed zichtbaar. We mogen ontdekken wat het in het dagelijks leven betekent om vrij te zijn en wat dat besef in beweging kan brengen. Ik hoop dat daar meer aandacht voor komt."

Volgens Marieke omschrijft de Bijbel op verschillende plekken hoe de genade van God ‘moeten’ in ‘willen’ verandert. "Hoewel vrijheid het geschenk van God is, blijven mensen er bang voor.  Wanneer christenen meer kunnen staan in de vrijheid die God hen wil geven, zal er veel meer rust en optimisme van christenen uitgaan. Vooral wanneer er moeilijke situaties zijn. Christenen komen nu vaak niet relaxter of verwachtingsvoller over dan niet-christenen. Dat is opmerkelijk. Blijven we als kerk in ‘moeten’ hangen, dan verliest de kerk nog meer van haar aantrekkingskracht, zowel voor christenen als niet-christenen. Dan blijft het om de normen gaan, al klinkt het nog zo geestelijk."

Een christen kan zichzelf testen of hij of zij op zo'n manier last heeft van ‘moeten’ dat het de relatie met God, hemzelf of anderen blokkeert, vertelt Marieke Meijer. "Stel je voor dat je vrouw binnenkomt en ze iets niet heeft meegenomen van de supermarkt. Daar irriteer je je vervolgens aan. Hoe komt het dat je je irriteert? Je eist indirect iets van haar, ze had het ‘moeten’ meenemen. Een gevolg hiervan is dat je bijvoorbeeld gaat klagen. Je kunt je ook schuldig voelen over je eigen eisen of geklaag. Wanneer je zoiets doet, mag je uit de Bijbel leren wat het betekent dat we verlost zijn en zelfs volmaakt in Christus worden genoemd. Bewustwording van onze eisen is nodig om te groeien in relatie met God. Dan kunnen we Gods vrijheid ervaren."


19 september 2011

Papa, kijk eerst naar boven..

Een vader wilde iets stelen en zette zijn zoontje op de uitkijk. Voordat hij het begeerde spul wegpakte keek hij links en rechts en nog eens links en rechts om te zien of er ook iemand in de buurt was die kon zien wat hij deed. Toen hij niemand zag, zou hij zijn slag slaan, maar zijn zoontje riep: 'Vader er is één richting waarnaar u nog niet gekeken hebt'. De man dacht dat er misschien toch nog iemand aankwam en vroeg zijn zoontje wat hij bedoelde. Het jochie zei: ' U hebt vergeten naar boven te kijken'. De man werd door die woorden getroffen, nam zijn zoontje bij de hand en verdween zonder zijn plan uit te voeren.
De les blijft geldig dat we bij iedere verkeerde daad die we van plan zijn uit te voeren eens 'naar boven moeten kijken'. Dat niet om het luchtruim af te speuren naar mogelijke camera's. Maar om ons af te vragen wat God van onze voorgenomen handelingen vindt. Dat kan ons van heel wat verkeerde zaken afhouden.

Denk goed na voordat je ergens om bidt

"Je kunt je waarschijnlijk wel een moment herinneren dat je God vroeg om iets te doen, wat - achteraf gezien - op een ramp zou zijn uitgelopen. We denken te weten wat het beste is voor ons leven en onze toekomst, maar vaak bidden we voor dingen die juist tot onze ondergang zouden leiden. God weet dit, Hij ziet het grote geheel. Hij wil dat we onze gebeden in overeenstemming brengen met Zijn wil. Het maakte de Israëlieten niet uit hoe vaak hun werd verteld dat ze om het verkeerde baden, zelfs niet als God het zei, via Samuël. Dus uiteindelijk gaf God hun de koning waar ze om smeekten.
Tegenwoordig is de Heilige Geest er om je te leiden, zelfs in gebed. Dus vraag de Heer altijd om je te helpen volgens zijn wil te bidden voor je leven. Zoek ook in de Bijbel naar wijsheid, zodat je in overeenstemming kunt bidden met Zijn wil. Bid, net zoals Jezus deed in de tuin van Getsemane: 'Niet mijn wil, maar uwe geschiede' (Luc. 22:42). Op deze manier kan God in je hart werken, zodat je zijn wilt kunt accepteren, zelfs als die niet overeenkomt met wat je zelf in gedachten hebt."
S. Omartian

15 september 2011

Themazondag: Christen zijn op je werk


'Christen zijn op je werk' is een thema dat hier in huis vaak ter sprake komt. Persoonlijk vind ik dat dit onderwerp in veel kerken en gemeenten erg onderbelicht wordt. Welke mogelijkheden zijn er allemaal om het evangelie uit te dragen op de plek waar je werkt? De site christenzijnopjewerk geeft veel informatie. Ook in eerdere blogberichten heb ik er wel eens over geschreven. Zie Kloof tussen zondag en maandag en Christen zijn op je werk om dit nog eens na te lezen.

Om het onderwerp weer eens onder de aandacht te brengen is in de pers het volgende bericht verschenen:

"De werkgroep Christen-zijn op je werk roept 6 november uit tot Landelijke Themazondag Christen-zijn op je werk. Op deze manier hoopt zij opnieuw aandacht te krijgen voor de uitdagende vraag hòe je op een goede manier christen kunt zijn op je werk. Aan alle kerken en gemeenten wordt gevraagd op die zondag (of op een andere datum als dat beter schikt) daarbij stil te staan en daarover te preken.

Ook in 2010 was deze themazondag er. Ruim 20 kerken en gemeenten registreerden zich toen als deelnemer en de meeste kerkgangers reageerden enthousiast. Dit jaar wordt gerekend op een grotere deelname.

Gelovigen zijn een groot deel van hun leven bezig met werk. Velen hebben een zekere ‘verlegenheid’ met dit thema, en leven in twee werelden: die van ‘de kerk’ en die van ‘het werk’. Zij hebben daarbij allerlei vragen m.b.t. de relatie tussen geloof en werk. Spreekt de Bijbel hierover en hoe dan? Is werk een zegen of een vloek? Is er iets te zeggen over de inhoud van het werk, de manier waarop het werk verricht wordt, de houding t.o.v. anderen, de (on)mogelijkheden om je geloof te belijden en/of te verkondigen, enz. En hoe kun je christen-zijn op je werk, moet je daar evangeliseren of juist niet, kun je samen met collega’s bidden?
Allemaal vragen die bewust of onbewust een rol spelen in het leven van de gelovige werknemer en werkgever.

In de week voorafgaand aan deze themazondag wordt er op woensdag 2 november 2011 in veel kerken dank uitgesproken naar God op de ‘Dankdag voor gewas en arbeid’. Daarom wordt juist op dìe zondag de relatie tussen geloof en werk centraal gesteld.

Voor diegenen die op zondag tijdens de diensten aandacht willen besteden aan het thema ‘Christen- zijn op je werk’ is er een speciale informatieve website http://www.christenzijnopjewerk.nl/ingericht met o.a. te gebruiken preekschetsen, toespraken, Bijbelteksten, liederen en verdiepende literatuur(verwijzingen). Op die website kan men zich ook aanmelden om mee te doen.

Via een hiervoor ontwikkelde enquête kun je van tevoren onderzoek doen naar de stand van zaken in je eigen kerk: hoe beleven gemeenteleden hun christen-zijn op hun werk? De resultaten zijn weer te gebruiken in de preek.

Om met elkaar verder te komen is allerlei materiaal beschikbaar voor kringen en gespreksgroepen. Zo zijn er ruim 30 Nederlandstalige boeken rond het thema 'Christen-zijn op je werk'. Sommige zijn heel geschikt voor gezamenlijk gebruik.

De werkgroep wil in 2011 meer maatwerk aanbieden. Met de ervaring van de afgelopen jaren is ze in staat om op bijvoorbeeld kerkelijke avonden of ontmoetingsdagen van christennetwerkgroepen specifieke workshops te geven, of de inhoud van een themadag 'Christen-zijn op je werk' te verzorgen. Het gaat om 4 verschillende workshops:

1. Christen-zijn op je werk - langs welke meetlat leg ik mijzelf? – over wie wij zijn in Gods licht.
2. Druk, druk, druk - wat zegt de Bijbel eigenlijk over onze stressige levenswijze?
3. Vredestichter op het werk - hoe kun je in conflictueuze situaties leven vanuit de vrede van God?
4. Christen-zijn op je werk - hoe dan? vooral praktische handreikingen, uitgaande van ieders persoonlijke omstandigheden

De werkgroep bestaat momenteel uit vertegenwoordigers van Alpha-cursus Nederland, Bedrijfsgebed, CBMC, christennetwerk, gmv, Geloof in je werk, Geloven op Maandag en IMPACT Netwerk.



12 september 2011

De grote Schoonmaker

De afgelopen weken ben ik flink aan het opruimen, uitzoeken en schoonmaken in ons (oude) huis. Bij alles wat ik tegenkom denk ik 'nemen we het mee', 'gooien we het weg', 'geven we het weg' of 'verkoop ik het'. Ik geniet ervan en vind het heerlijk alles weer eens door mijn handen te laten gaan, af te stoffen, schoon te maken om zo alles fris mee te kunnen nemen naar ons nieuwe huis. Het ziet er grappig uit want door het hele huis verspreid staan inmiddels verhuisdozen met allerlei spullen die we binnenkort mee kunnen nemen. Kortom....een verhuizing zorgt ervoor dat alle 'troep' weer eens wordt uitgezocht en dat er wordt weggegooid wat slecht of niet meer nodig is.
Toen ik onderstaand verhaal tegenkwam moest ik hier ook aan denken.
Wat is het heerlijk dat ons 'geestelijk' huis van tijd tot tijd ook grondig gereinigd wordt door de Grote Schoonmaker. Hij wil elke dag zorgen voor een opgeruimd en schoon 'huis' ....heerlijk is dat.

Een aantal jaren geleden heb ik de deur van m’n huis opengedaan voor de "grote schoonmaker". Hij heeft al een aantal keren aangeklopt. Iedereen vertelde me altijd dat het erg belangrijk was om hem binnen te laten in je huis. En ik heb hem daarom ook binnengelaten in m’n gang. En zonder dat ik het gevraagd had, poetste deze "grote schoonmaker" de hele gang! Het was er al snel helemaal schoon. Alles glom, en het rook er heerlijk naar allesreiniger!
Tot op een dag m’n buurman me vroeg of ik de "grote schoonmaker" wel eens had toegelaten in de rest van mijn huis. En ik dacht na… Het rook zo fris in m’n schoongemaakte gang... De schoonmaker was zo’n aardige man... En hij gaf me zo’n goed gevoel… Dus ik besloot op dat moment ook de andere deuren in mijn huis voor hem open te zetten. Onmiddellijk nadat ik dat gedaan had, ging hij m’n woonkamer eens grondig inspecteren. En daarna de keuken. En vervolgens de slaapkamers, de badkamer. En zelfs het toilet!
Inmiddels is hij al heel ver gekomen. Al die vertrekken zijn grotendeels geboend en gesopt. Alhoewel het nooit af is, omdat het stof en de viezigheid van buiten toch altijd weer binnengelopen wordt. Maar, dan staat hij altijd snel weer met z’n stofdoek voor de deur klaar.
Sinds kort is "de grote schoonmaker" aan de zolder en de kelder begonnen. De zwaarste klus, bleek. Want wat een rommel komt daar vandaan! Ik heb nooit geweten hoeveel, en wat voor rommel daar lag. En bovenal, hoe het daar terecht is gekomen! Het is echt zwaar werk. Er liggen echt grote lagen met stof! En de zwaarste rommel tilt hij zomaar op! En hij brengt het in een mum van tijd  naar de vuilnisbelt.
Het werk is nog steeds niet af. Het doet me soms pijn, om hem zo hard aan het werk te zien. En dan te bedenken, dat ik al die rommel heb binnengelaten. En hij vraagt er niks voor! En als ik hem dan vraag, waarom hij dit allemaal voor me doet... Dan spreidt hij zijn armen, zo ver als kan, en zegt hij: "Ik doe dit allemaal, mijn kind, niet omdat jij het verdiend hebt, maar omdat mijn vader het wilde... uit genade."


8 september 2011

Mag een christen een levensgenieter zijn?

Daarom prijs ik de vreugde, want er is onder de zon niets beters voor de mens dan dat hij zich aan eten en drinken te goed doet en geniet. De vreugde is zijn metgezel wanneer hij zwoegt op elke levensdag onder de zon die God hem heeft gegeven (Prediker 8:15).

"Vrolijk zijn en van het leven genieten, je aan eten en drinken te goed doen, is een terugkomend thema in het boek Prediker. Salomo denkt op het einde van zijn leven na over hoe de mens nou het beste met zijn ijdele leven onder de zon kan omgaan. Van veel ondernemingen zegt hij uiteindelijk dat het leeg is, dat het najagen van wind is, dat het allemaal geen blijvende waarde heeft. Maar over het kunnen genieten van de gewone dingen van het leven spreekt hij diverse keren zeer positief. Dat is volgens Salomo toch wel één van de belangrijkste dingen temidden van dit leven dat zo vervuld is met zwoegen. Hij prijst de vreugde.
Het klinkt ons misschien wat ongeestelijk in de oren. Eten, drinken en vrolijk zijn, dat is toch juist wat het leven van heidenen typeert? Wat moeten wij met de boodschap van Prediker? Is wat Salomo beweert in dit boek niet achterhaald door het Nieuwe Testament, waarin wij vooral worden opgeroepen de blik te vestigen op het leven na dit leven? Zijn wij niet burgers van een rijk in de hemelen, vanwaar wij ook de Here Jezus Christus in heerlijkheid verwachten en moeten wij door die verwachting ons niet juist geestelijk losmaken van het leven hier en nu?

Mag je als christen ook een echte levensgenieter zijn?

Als je het aan mij vraagt wel. Wij zijn Nieuwtestamentische gelovigen, maar ook Oudtestamentische gelovigen. De HEERE wilde dat het volk Israël drie keer per jaar een groot feest zou vieren. Daarmee gaf Hij hun een traditie die hen in de gelegenheid stelde om regelmatig in een andere omgeving te zijn en tot rust te komen, om zowel lichamelijk als geestelijk aangesterkt te worden. Hij heeft Israël geleerd om te vieren, om los te laten, om zich te verheugen. Het boek Prediker leert ons dat de mens regelmatig pauzes nodig heeft: enkele uren per dag, een dag in de week, enkele weken per jaar enz. Juist die pauzes waarin je gewoon mag genieten, waarin je in dankbaarheid mag genieten van wat God je gegeven heeft, maken dat je het dagelijkse zwoegen aankan. Die afwisseling is van groot belang.
Het woord 'dankbaarheid' laat ons gelijk zien wat het verschil is tussen het opgaan in de dingen van dit leven door ongelovigen en het genieten van de dingen van dit leven door gelovigen. Voor een ongelovige is eten, drinken, van bezittingen genieten en spannende dingen doen het hoogste goed in dit bestaan. Een ongelovig iemand heeft ten diepste niets waardevollers dan genietingen hier op aarde. Als dat zo is, werpt dat een donkere schaduw over elke genieting, want diep van binnen weet een ongelovig iemand dat het maar tijdelijk is en daarom in zichzelf niet zaligmakend. Daarom voelen zo veel mensen zich ten diepste leeg. Een gelovig iemand heeft de HEERE Zelf als Hoogste Goed, leeft voor God en weet dat alleen God zelf ons zalig maakt. Juist omdat een gelovig iemand zicht heeft op het eeuwige leven, weet dat het echte leven nog in de toekomst ligt, kan hij van de goede dingen van het leven hier en nu volop genieten. Niet als een hedonist, maar als een aanbidder. Met het in dankbaarheid genieten van eten, drinken en leuke dingen doen met elkaar, verheerlijken wij God. Omdat wij weten dat wij op weg zijn naar de heerlijkheid die voor ons ligt, juist omdat wij verlost zijn en weten dat dit leven de aanloop is naar het leven dat duizendmaal mooier is, kunnen wij ook hier en nu werkelijk genieten van het goede dat God ons geeft. De schaduw van de vergankelijkheid doet er voor iemand die in Christus is niet meer toe. Daarom kan je zo blij zijn met kleine, gewone dingen in dit leven. Omdat je weet dat alles hier de prelude is van het werkelijke muziekstuk dat straks zal klinken. Mag een gelovige een levensgenieter zijn? Een gelovige kan meer dan wie dan ook een levensgenieter zijn! Moge deze dagen voor u een dergelijke pauze zijn; en mag dit jaar voor u een jaar zijn waarin u ook van het leven hier en nu zult kunnen genieten. Tot eer van God.

Ds. Oscar Lohuis (uit Het zoeklicht)


6 september 2011

Laat het feest zijn in de huizen

Oscar Lohuis schreef deze week zijn vervolg op het artikel 'Laat het feest zijn in de huizen' in Het Zoeklicht

Er zaten enkele kernachtige uitspraken in waar ik er een paar van wil citeren. Lohuis ziet graag dat het geloof thuis meer gaat leven, want dat is van groot belang voor het eigen geestelijk leven, maar ook voor dat van de kinderen. Ik ben het van harte met hem eens want ook de Bijbel spreekt erover dat het belangrijk is om je kinderen thuis te onderwijzen.
Deut. 6:4-9 'Deze woorden die ik u heden gebied, moeten in uw hart zijn. U moet ze uw kinderen inprenten en erover spreken, als u in uw huis zit en als u over de weg gaat...U moet ze op de deurposten van uw huis en op uw poorten schrijven'. 
'De sabbat en ook de overige feesten van Israël worden niet alleen in de synagoge, maar vooral ook in de huiskamers gevierd. De sabbat is bij uitstek een familiefeest. Geloofsoverdracht op de volgende generaties vindt vooral thuis plaats. Het gedeelte dat ik zojuist heb geciteerd zegt dan ook 'deze woorden..moeten in uw hart zijn'. Als het het liefhebben van God je werkelijk in het hart zit, dan spreek je er ook over met je kinderen.
In het Engels zeggen ze: 'Most things are caught, not taught'. Daarmee wordt bedoeld: de meeste dingen die je leert, die vang je op. Je krijgt ineens iets te pakken (you catch someting). Zo werkt het ook bij onze kinderen. Door met volwassenen om te gaan, door ouders en andere volwassenen te horen praten over het dienen en liefhebben van God, pakken ze hele belangrijke levenslessen op...

'Als wij de geloofsopvoeding van onze kinderen grotendeels overlaten aan de kerk, de medewerkers van de kindernevendienst of de zondagsschool, dan gaat het niet goed.....'




5 september 2011

Niwanda

Nadat ik in de vakantie weer een boek van Corrie ten Boom gelezen had, heb ik daarna ook al de andere boeken die ik van haar heb, nog eens uit de boekenkast gehaald. Sommige stukken heb ik opnieuw gelezen.Wat schrijft ze toch inspirerend en bemoedigend en wat kunnen we veel van haar leven leren.
In het boekje 'Het beste deel komt nog' las ik onderstaand verhaal:

Niwanda
'Er lag opeens een stukje papier in mijn hand. Ik wist niet hoe het daar kwam. Het was een briefje: "Kom alstublieft bij me; ik lig in het vijfde bed rechts. Niwanda".
Ik was in Afrika en had die morgen in een jongenskostschool gesproken. Ik vroeg de zendeling of hij me kon helpen er achter te komen wie die brief had geschreven. Hij lachte en zei: "Ja, dat weet ik wel. Die jongen is ziek en we konden hem nog niet naar het ziekenhuis brengen. Het vijfde bed, dat is in kamer drie. Ik zal het u wijzen."
We kwamen de kamer binnen waar we Niwanda vonden. "Ik had hulp nodig om bij je te komen, jongen!". We lachten allebei en de zendeling zei: "Ik zal u met hem alleen laten."
Niwanda en ik raakten in gesprek. "Vertel me eens iets over jezelf", vroeg ik.
"Ik ben ziek", begon hij. "Ik ben al lang christen, en ik heb God gediend, maar wanneer ik op mijn leven terugkijk, schaam ik me. Ik las in de Bijbel dat Paulus zei: 'Ik heb de goede strijd gestreden' en als ik in het verleden kijk, weet ik dat ik ook, net als Paulus, echt mijn best heb gedaan om de goede strijd te strijden, maar ik heb er weinig van terechtgebracht."
"Hoor eens, Niwanda. Het is waar dat Paulus schreef: 'Ik heb de goede strijd gestreden,'en we kunnen het daar helemaal mee eens zijn, omdat we zo'n groot respect voor hem hebben. Maar hij schreef niet: 'Ik heb de strijd op de goede manier gestreden.'Hij bedoelt: 'Ik heb gestreden in de goede strijd.'
Jij en ik moeten dat ook doen. Wij vechten allebei in de goede strijd. Wij staan op overwinningsgrond, omdat onze strijd onder Koning Jezus plaatsvindt; en Koning Jezus is Overwinnaar. Hij maakt ons meer dan overwinnaars."

Zo is het voor ons allemaal, voor u en voor mij, op welke plaats we ook gesteld zijn. Laten we ervoor zorgen in de goede strijd te strijden, zodat we allemaal samen op overwinningsgrond staan."

2 Tim. 4: 7 Ik heb de goede strijd gestreden, ik heb mijn loop ten einde gebracht, ik heb het geloof behouden'
C. ten Boom

1 september 2011

Als we klei willen vormen dan moeten we niet wachten tot het hard is

De allereerste jaren in het leven van een kind zijn zeer kostbaar! Ze vormen het fundament voor het hele verdere leven.
Spurgeon, de beroemde prins der predikers, was daar ook van overtuigd.
Op een dag kwam een vader met de volgende vraag bij hem: "Dominee, wanneer moet ik beginnen met de godsdienstige opvoeding van onze zoon"? Hij vroeg: "Hoe oud is hij?" "Vier jaar", was zijn antwoord, waarop Spurgeon zei: "Ga gauw naar huis, u hebt de belangrijkste jaren van zijn leven verloren".
In het Joodse gezin begon de geloofdsopvoeding op de knie van de vader. Hij vertelde zijn kinderen vanaf het moment dat ze konden praten de spannende verhalen over de helden van de Joodse geschiedenis en onderwees hen over de patriarchen, de profeten, de richters en dichters én over de wet.
Als we klei willen vormen dan moeten we niet wachten tot het hard is. Zo is het ook met kinderen. Als ze jong zijn, zijn ze zo zacht dat we een onuitwisbare indruk op hun leven kunnen maken. Daarom zullen we die kostbare jaren van ons kind niet voorbij laten gaan."