31 mei 2011

Blijven bidden voor onze kinderen

"Het moeilijkste aspect van het gebed voor onze kinderen is mogelijk het wachten op een antwoord. Soms komen de antwoorden snel, maar vaak ook niet. Als ze op zich laten wachten, kunnen we ontmoedigd of wanhopig of zelfs boos worden op God. Alles lijkt hopeloos, en we zouden het bijltje er het liefst bij neer gooien. Soms maken onze kinderen verkeerde keuzes, ondanks alles wat we voor hen hebben gedaan en al onze gebeden voor hen, en moeten ze leven met de gevolgen van hun keuzes. Het is moeilijk voor ouders op zulke momenten te moeten toekijken, hoe oud het kind ook is.
Als uw kind verkeerde keuzes heeft gemaakt, maak uzelf dan geen verwijten en houd niet op met bidden. Blijf met uw kind in gesprek, blijf voor hem of haar bidden en spreek Gods Woord uit. Besluit om nog toegewijder te bidden in plaats van het op te geven."
uit: De kracht van biddende ouders

Blijven bidden voor onze kinderen

"Het moeilijkste aspect van het gebed voor onze kinderen is mogelijk het wachten op een antwoord. Soms komen de antwoorden snel, maar vaak ook niet. Als ze op zich laten wachten, kunnen we ontmoedigd of wanhopig of zelfs boos worden op God. Alles lijkt hopeloos, en we zouden het bijltje er het liefst bij neer gooien. Soms maken onze kinderen verkeerde keuzes, ondanks alles wat we voor hen hebben gedaan en al onze gebeden voor hen, en moeten ze leven met de gevolgen van hun keuzes. Het is moeilijk voor ouders op zulke momenten te moeten toekijken, hoe oud het kind ook is.
Als uw kind verkeerde keuzes heeft gemaakt, maak uzelf dan geen verwijten en houd niet op met bidden. Blijf met uw kind in gesprek, blijf voor hem of haar bidden en spreek Gods Woord uit. Besluit om nog toegewijder te bidden in plaats van het op te geven."
uit: De kracht van biddende ouders


30 mei 2011

Voor God is iedereen gelijk

Vandaag leerde ik een wijze les uit het Bijbelboek Jakobus:

Jakobus 2:1 'Mijn broeders, houdt uw geloof in onze Here der heerlijkheid, Jezus Christus, vrij van aanzien des persoons.'

"Wij behandelen iemand die goed gekleed is en er indrukwekkend uitziet, vaak beter dan iemand met een pover uiterlijk. Dat doen we omdat we ons liever identificeren met succesvolle mensen dan met schijnbare mislukkelingen. We voelen ons beter als we aansluiting vinden bij mensen die we bewonderen.
Jakobus herinnert ons dat het bespottelijke hiervan is dat zulke 'winnaars' hun indrukwekkende levensstijl mogelijk kunnen volhouden op onze kosten. Bovendien valt het rijke mensen zwaar zich één te voelen met de Here Jezus. Hij kwam tenslotte als een nederige dienaar.
Raken wij gemakkelijk onder de indruk van status, rijkdom of beroemdheid? Hebben wij een voorliefde voor succesvolle mensen, terwijl we 'minder bedeelden' links laten liggen? Dit vooroordeel is zonde. Voor God is iedereen gelijk. En àls Hij een bepaalde groep de voorkeur geeft, zijn het wel de arme en de zwakke mensen die zichzelf niet kunnen helpen. Het zou goed zijn dit voorbeeld te volgen".
uit: Het Leven

28 mei 2011

Aantal kerken verdubbeld in 10 jaar

"Soms kom je van die dingen tegen waar je blij van wordt. Ik ben sinds 2000 zendeling in Thailand. We hebben hier een ontzettend mooie tijd gehad, en we hebben de Here God duidelijk aan het werk gezien. We hebben twee kleine gemeenten gesticht en zijn nauw betrokken geweest bij het stichten van een aantal andere.

Maar het voelt allemaal zo klein. Maakt het echt uit wat we doen? Er zijn zo ontzettend weinig mensen hier die God kennen. Iedere zendeling die hier werkt, en iedere predikant, kent perioden van ontmoediging. Is het al die moeite waard? Er lijken zo weinig mensen te zijn die luisteren.
Deze maand was er een congres om Thaise christenen aan te moedigen actief te zijn in evangelisatie en kerkplanting. Meer dan 5.000 mensen kwamen daarvoor bij elkaar, wat al heel bemoedigend was.
Voor een van de presentaties keken we naar de stichtingsdata van de kerken in Thailand. Wat bleek? In elk decennium zijn er tweemaal zoveel kerken geplant als in het decennium daarvoor. Dat wil dus zeggen dat ongeveer de helft van alle Thaise kerken in de laatste tien jaar zijn geplant (zie grafiek).*
Vanuit mijn eigen kleine hoekje zie ik niet veel, en wat ik zie is niet altijd bemoedigend. Maar als ik naar het totale plaatje kijk, is het duidelijk dat de Here God doorgaat Zijn kerk in Thailand te bouwen. Om daar een heel bescheiden rol in te mogen spelen is een groot voorrecht."
Marten Visser

27 mei 2011

Waar zijn we van gemaakt?

"Onlangs zag ik een zak chips waarbij op de voorkant met grote letters stond:'nul gram transvetten'. Het deed me plezier te weten dat ik geen transvetten zou eten, waarvan onderzoek heeft aangetoond dat het schadelijk is voor mijn gezondheid. Maar toen ik de zak omdraaide, las ik de ingrediëntenlijst op de achterkant, waarbij dingen stonden als 'E110' en andere kunstmatige kleurstoffen en gedeeltelijke gehydrateerde olie. Ik bedacht dat het ongelooflijk ironisch was dat men reclame maakt voor deze chips zodat ik zou denken dat ze niet schadelijk zijn, terwijl ze in werkelijkheid vol zaten met lege calorieën, eigenaarde chemicaliën en opvallend genoeg transvet.
Het viel me op dat vele christenen te koop lopen met hun etiket 'geen transvet' en iedereen ervan probeert te overtuigen dat ze gezond en goed zijn. Maar hun geloof kent geen essentiële of gezonde elementen. Ze zijn als de mensen in Laodicea, die dachten dat ze alles hadden - totdat Christus hun vertelde dat ze arm en beklagenswaardig waren. Ze verklaarden allemaal: 'Kijk, we hebben geen transvet. We zijn rijk, of we hebben een fijn gezin of we gaan elke week naar de kerk'. Waar het echt om gaat, is waarvan je in werkelijkheid gemaakt bent. "
F. Chan

26 mei 2011

Punt voor punt is de enige manier

Geduld is een schone zaak. Ik heb het tegen mijn familieleden maar ook tegen mijzelf regelmatig gezegd de afgelopen weken. Vaak zeggen we dit tegen elkaar als het te maken heeft met een reactie van iemand waar je op wacht of  bv. met een zwangerschap waarbij de laatste weken erg lang duren of als je moet wachten op de uitslag van een examen.
Maar soms is er juist zoveel te doen dat je voor je gevoel juist te weinig tijd hebt en niet weet waar je moet beginnen. Toen ik deze spreuk pas weer opnieuw las relativeerde ik alles weer een beetje: 'Weet je hoe je een olifant opeet? Hapje voor hapje '

En deze spreuk die ik pas las is ook waar:
'Het hele huis IN EEN DAG proberen op te ruimen is net zoiets als een taart in één hap naar binnen willen werken. Je zou erin stikken. Punt voor punt is de enige manier.'

Door de spreuk die ik onlangs aanhaalde word ik elke dag het meest bemoedigd:
'Gisteren is voorbij, morgen komt nog en vandaag helpt de Here.'


Wat wordt kinderen onderwezen?

"Welk een genade, wanneer onze kinderen grondig onderricht worden in de leer der verlossing door het bloed van Christus! Indien zij gewaarschuwd worden tegen de valse leringen van deze eeuw en leren rusten op het eeuwige fundament van het volbrachte werk van Christus, dan mogen wij de verwachting koesteren dat het geslacht, hetwelk na ons komen zal, het geloof zal handhaven en beter zal zijn dan zijn vaderen.
Uw zondagsscholen zijn uitstekend ingericht; maar waartoe dienen ze, wanneer gij de kinderen het evangelie niet onderwijst? Gij houdt hen een poosje bijeen, gedurende een uur of anderhalf, en zendt gij ze weer naar huis; maar wat voor vrucht hebt gij daarvan? Het mag misschien hun vaders en moeders een poosje rust bezorgen, en daarom zenden zij hen wellicht naar de zondagsschool, maar het enige, noodzakelijke, is datgene wat kinderen wordt onderwezen. De meeste fundamentele waarheid moet op de voorgrond gesteld worden, en welke is deze anders dan het kruis?
Hebt goede moed, dezelfde God die reeds zovelen van de aan u toevertrouwde kinderen heeft zalig gemaakt, is machtig er nog velen te redden, en wij zullen ons ten zeerste verheugen indien wij honderdtallen van onze kinderen tot Christus gebracht zien."
Charles Spurgeon

25 mei 2011

Bied je God je kliekjes aan?

"God wil het beste van ons, verdient het beste van ons en vraagt het beste van ons. Vanaf het begin der tijden is Hij er duidelijk over geweest dat sommige offers voor Hem onaanvaardbaar zijn en andere niet. Vraag maar aan Kaïn, voor wiens offer God 'geen oog had' (Gen.4:5)
Jarenlang gaf ik God kliekjes en schaamde me daar niet voor. Ik keek gewoon weg van de Bijbel en vergeleek in plaats daarvan mezelf met anderen. Aan de botten die ik naar God gooide, zat meer vlees dan aan de botten die ik naar anderen gooide, dus ik vond dat ik het best aardig deed.
Het is makkelijk onszelf te vullen met andere dingen en dan God te geven wat over is gebleven. In Hosea 13:6 staat:'Ik heb hen op weidegrond gebracht en ze raakten verzadigd. Maar toen ze eenmaal verzadigd waren, werden ze hoogmoedigd en keerden Mij de rug toe'. God krijgt alleen wat restjes, omdat we ons schuldig voelen dat we Hem niet geven. Een gepreveld gebedje van drie minuten aan het eind van de dag, wanneer we half slapen. Ook nog even twee verkreukelde collectebonnen in het kerkzakje als gift voor de diaconie. Vangen, God!
De priesters in de dagen van Maleachi dachten dat hun offers voldoende waren. Ze hadden vlekkeloze dieren, maar ze kozen ervoor die zelf te houden en de mindere gewenste dieren aan God te geven. Ze veronderstelden dat God er blij mee was, omdat ze iets hadden geofferd.
God beschreef deze praktijk als kwaad. Kliekjes zijn niet alleen ontoereikend; van Gods standpunt uit (en voor het geval we het vergeten: het gaat alleen om zijn standpunt) zijn ze kwaad."
Francis Chan

24 mei 2011

God is meer geïnteresseerd in wat blijft dan in tijdelijke dingen

Het Bijbelboek Jakobus spreekt mij altijd erg aan. Bijna elk vers is praktisch en juist voor vandaag de dag heel relevant en direct toepasbaar. 

Jak. 1:9-11 "Laat de geringe broeder roemen in zijn hoogheid, maar de rijke in zijn geringheid, want als een bloem in het gras zal hij vergaan. Want de zon komt op met haar hitte en doet het gras verdorren, en zijn bloem valt af en de schoonheid van haar uiterlijk verdwijnt; zó zal ook de rijke met zijn ondernemingen verwelken."

Als rijkdom, macht en status voor God niets betekenen, waarom hechten wij als mensen er dan eigenlijk zoveel waarde aan en hebben wij veel respect voor mensen die er veel van hebben? De wereld zegt juist dat je gelukkig wordt van plezier, geld en succes. Het materiële bezit geeft vaak het gevoel dat het leven zin heeft en dat je niets over zou houden als het weg zou vallen. Wanneer je bovenstaande verzen leest blijkt al snel dat God er anders tegenaan kijkt. Het gaat Hem om je hart, niet om je bankrekening. Je hart gaat mee de eeuwigheid in; je bankrekening blijft achter. Je zou kunnen zeggen dat echte rijkdom alleen gevonden kan worden in iemands geestelijke leven, niet in zijn financiële tegoeden. God is meer geïnteresseerd in wat blijft (onze ziel) dan in tijdelijke dingen (geld en bezit).

Goed om weer eens door te laten dringen...




23 mei 2011

Boeken over het huwelijk van Jim en Elizabeth George

Afgelopen tijd heb ik genoten van het boek 'Een echtgenote naar Gods hart' van één van mijn favoriete schrijfsters, Elizabeth George. Het boek is niet alleen leerzaam en herkenbaar maar ook erg praktisch. In elk hoofdstuk worden tips genoemd die je direct kunt toepassen in je eigen huwelijk.
Je kunt het boek alléén lezen maar je zou het ook kunnen lezen voordat je trouwt, samen met je man of in een kleine groep met vriendinnen of samen met andere echtparen.
Voor de mannen onder ons is er van Jim George het boek 'Een echtgenoot naar Gods hart'.

Allebei zijn ze zeer de moeite waard!

20 mei 2011

Kinderen leren bidden

"Praten met God was een essentieel onderdeel van Jezus'leven. En dat moet het ook voor ons zijn als we onze kinderen willen leren bidden. Als onze kinderen naar ons kijken, zullen ze snel zien of we wel eerlijk zijn. Ze voelen het feilloos aan als we veel over gebed praten maar zelden zelf bidden. Jezus besteedde er veel tijd aan zijn discipelen te leren bidden en daarom moeten ook wij de tijd nemen onze kinderen te onderwijzen over gebed en hun vragen te beantwoorden. Maar nog belangrijker is dat we zelf elke dag bidden. Door te laten zien wat bidden is, leren we onze kinderen hoe ze tot God kunnen gaan. Als zij ons datgene zien doen wat we hun geleerd hebben, zullen ze deze gewoonte gemakkelijk oppikken".
uit: De roeping van het moederschap - S. Clarkson

Bemoedigingssite


Onlangs ontdekte ik een mooie site. De Bemoedigingssite, geschreven door Gery Velema. Zij is een bekend schrijfster en schrijft voor kinderen, jongeren en volwassenen. Haar boeken raakt veel aan: zending, prostitutie, seksualiteit en de dienst van vrouwen in de kerk.

'Bemoedigen is geen overdreven luxe. Zeker niet in een tijd als de onze waar zoveel zekerheden wegvallen en de onrust ons heen toeneemt. We willen een helder geluid laten horen, eenvoudig en praktisch mogelijk om onze bezoekers te laten zien hoe relevant het christelijk geloof is, ook in dagen als de onze. Het gaat niet op het christelijk leven op zondag, maar het geloofsleven van alledag!
Ik vraag u dringend, broeders en zusters, ontvankelijk te zijn voor deze woorden van bemoediging, ook al heb ik ze maar beknopt geschreven. Hebr. 13: 22 (NBV)

Laat je bemoedigen en wees een bemoediging! Ook op jouw goede woorden wordt gewacht.', aldus de website.

19 mei 2011

Hoe lang moet je bidden om tot de Heer door te dringen?

Moet men om een geopende hemel bidden? Hoe lang moet je bidden om tot de Heer door te dringen? Dit zijn vragen die een christen helemaal niet hoeft te stellen.

Een stukje uit 'De middernachtsroep' van Norbert Lieth:

"Stel, een vrijgevige en rijke gastheer nodigt u uit voor een feestje op zijn landgoed. In de uitnodiging staat nadrukkelijk dat alles klaar is voor het feest, dat de deur vanaf 14.00 uur voor elke gast open staat en dat men gewoon binnen mag lopen. U komt op de aangegeven tijd aan, staat voor de open deur, maar schaamt zich om zomaar naar binnen te gaan. In plaats daarvan belt u de heer des huizes of hij niet de deur wil opendoen om u binnen te halen. Hoe zou de gastheer zich voelen? Zou hij uw gedrag honoreren? Zou hij niet denken dat u hem niet serieus neemt? Zou hij niet vol onbegrip en afkeurend zijn hoofd schudden?
Ik stel telkens vast - en betrap mezelf er ook al op - dat we in onze gebeden de neiging hebben om de Heer te bidden of Hij de hemel wil openen - voor het gebed, voor zegeningen, voor Zijn werkingen. Er zijn christenen die denken dat ze eerst net zo lang moeten bidden totdat ze zijn doorgedrongen. En pas als ze het gevoel hebben dat ze zijn doorgedrongen zijn ze gelukkig. Zo'n gebed mag oprecht zijn, het mag eerbiedig zijn, maar het is wel verkeerd, want we nemen Gods woord niet serieus.
Sinds de opstanding en de hemelvaart van onze Heer Jezus Christus staat de hemel voortdurend open. Op het moment dat we in Jezus bidden, Zijn Naam aanroepen, zijn we al met de eerste zin doorgedrongen en in Gods tegenwoordigheid gekomen. Of we dat voelen of niet maakt niet uit.
Wat Jezus met Zijn opstanding teweeg heeft gebracht is uniek. Dat bestond vroeger niet, dat bestaat nergens anders en daar moeten we in het geloof veel meer gebruik van maken."


18 mei 2011

Bidden voor de relaties van je man

Een bijzonder gebed voor mijn ( jouw?) man vandaag:

"Heer, ik bid u dat (de naam van je man) goede, godvruchtige vrienden zal krijgen met wie hij openlijk kan praten over wat er in zijn hart leeft. Breng hem in contact met betrouwbare, wijze mannen die de waarheid spreken over zijn leven en niet alleen zeggen wat hij graag wil horen. (Spr. 28:23).
Geeft hem onderscheidingsvermogen, zodat hij niet zal omgaan met mensen die een slechte invloed op hem hebben (1Cor. 5:13). Laat hem zien dat het belangrijk is om godvruchtige vrienden te hebben en help mij om hem daarin aan te moedigen. Geef ons gelovige echtparen bij wie we ons op ons gemak voelen, zodat we met hen kunnen praten over ons leven.
Ik bid voor een goede, onverstoorbare relatie met al zijn familieleden, buren, kennissen en collega's. Vandaag wil ik speciaal bidden voor zijn relatie met (iemands naam). Help hen open te staan voor elkaar en elkaar te respecteren. Breng verzoening waar ze van elkaar vervreemd zijn. Help hen alles in vrede samen uit te praten.
Gedeelte van een gebed uit: De kracht van een biddende vrouw


17 mei 2011

Te veel gefocust op het werk van God

"Gebed is wat christenen onderscheidt van de hele wereld en andere religies," vertelt voorganger Francis Chan. "Er zijn dagen waarop ik niet kan geloven dat God zoveel van mij houdt. Ik weet dat Hij van mij houdt, omdat de Bijbel het mij vertelt. Maar op dit punt in mijn leven, weet ik dat Jezus veel van mij houdt omdat mijn gebedsleven dat duidelijk maakt." De gepassioneerde prediker deelde met 1.600 predikanten zijn boodschap over gebed.

De schrijver zegt ook nog steeds verbaasd te zijn over de manier waarop God gebeden verhoort, zelfs het gaat om "domme, kleine dingen". Chan herinnert zich dat hij met zijn gezin op vakantie wilde gaan, maar zich gedwongen voelde om het geld te doneren aan mensen in nood. Nadat de voorganger dit in gebed had gebracht, ontving Chan later een cheque ter waarde van 2.000 dollar om aan zijn gezin te besteden. Op een dag bad hij tot God of Hij rijke mensen in zijn kerk zou willen laten opstaan, die niet gericht zijn op hun materiële spullen. Als dat niet zou gebeuren, vroeg hij God zijn gezin rijk te maken, zodat hij Chan rijkdom zou kunnen doorgeven.
Op dat moment wist Chan nog niet dat zijn boek Crazy Love 2 miljoen dollar zou opleveren. "Ik had geen idee. Ik wist niet dat mijn boek zoveel geld zou opleveren. God heeft mijn gebeden verhoord. God luistert naar ons. Onze God is een levende God. Hij is niet een blok hout dat niet naar ons omziet." De voorganger benadrukt dat de kracht van het gebed niet alleen is beperkt tot de bekende Bijbelfiguren, zoals Mozes, Elia of David. "De Bijbel zegt dat zij dezelfde aard hebben als mensen vandaag de dag."

Chan zegt dat de grootste fout in zijn bediening was dat zijn gebedsleven veranderde door God de opdracht te geven waaraan Hij zou moeten voldoen. In plaats daarvan had hij in relatie met Christus willen blijven. "Velen van ons hebben strijd, omdat we te gefocust zijn op het werk van God dat geen rekening houdt met de persoon van God. Er zijn periodes waarin we vergeten vrucht te dragen, dus als wij gewoon in Hem blijven dan is dat een garantie voor vruchtbaarheid. Hoewel veel predikanten geloven dat God soeverein is, komt in hun leven dat geloof nauwelijks tot uiting," aldus Chan.
Bron www.cip.nl

16 mei 2011

Lauwe christenen

Opnieuw een confronterend gedeelte uit het boek van Francis Chan dat mij aan het denken heeft gezet. Hij schrijft over 'lauwe christenen'.

"Lauwe mensen willen niet echt verlost worden van hun zonden; ze willen alleen verlost worden van de straf op hun zonden. Ze haten de zonde niet oprecht en hebben er niet echt spijt van; het spijt hun alleen omdat God hen gaat straffen. Lauwe mensen geloven niet echt dat dit nieuwe leven dat Jezus aanbiedt, beter is dan het oude zondige leven."

"Lauwe mensen denken veel vaker aan het aardse leven dan aan de eeuwigheid in de hemel. Het dagelijks leven is meestal gericht op de wat-te-doenlijst van vandaag, de agenda van deze week en de vakantie volgende maand. Zelden, en waarschijnlijk nooit, denken ze bewust na over het komende leven. Hierover schrijft C.S. Lewis: 'Als je de geschiedenis leest, zul je ontdekken dat de christenen die het meest voor de huidige wereld hebben gedaan, precies degenen zijn die het meest aan de volgende wereld gedacht hebben. Sinds christenen op grote schaal zijn gestopt met over de andere wereld te denken, zijn zij minder effectief in deze wereld geworden.' "
uit: Te gekke liefde

15 mei 2011

We raken de hemel aan wanneer we bidden

"Wanneer we bidden, raken we als het ware de hemel aan en veranderen we de wereld. Spreker Ron Hutchcraft herinnert ons hieraan:’God heeft zijn voorraadschuur opengegooid voor zijn kinderen. Hij heeft zijn onuitputtelijke bronnen ontsloten, en Hij belooft dat onze gelovige gebeden deze krachten in werking zetten en ze richten op de nood die wij hebben, de situatie waar we mee te maken hebben of de persoon van wie wij houden. Vergeet dat nooit als je aan het bidden bent – je raakt werkelijk de hemel aan en verandert de wereld".  
uit: Elk kind heeft een biddende moeder nodig

14 mei 2011

De verkeerde wedloop



Heer, het was zo’n drukke dag
en ik nam geen seconde de tijd om te bidden.
Nu is de dag bijna voorbij
en ik ben te moe om met U te praten.

Het tempo van het leven ligt zo hoog,
denken aan morgen doet me duizelen.
Ik maak me nu al bezorgd over het weer
en alle plannen die ik moet zien te verenigen.

Heer, zal deze gekte ooit stoppen,
of moet ik me altijd tot het uiterste inspannen
om mijn hoofd boven water te houden?
Ik kijk uit naar de dag dat ik Jezus werkelijk zal ontmoeten,
wanneer Hij zijn armen zal openen om mij te omhelzen.

Maar terwijl Hij diep in mijn vermoeide ogen kijkt,
klinken zijn woorden, misschien onverwacht:
‘Je hebt je leven op een belachelijk hoog tempo geleid,
en tot mijn spijt moet Ik zeggen:

Je koos de verkeerde wedloop.
Je vloog en je haastte, de hele dag door,
maar alles wat Ik wilde, was jouw gebed horen.
Dan had Ik je onder mijn vleugels genomen
en je kracht gegeven om de belangrijke dingen te doen’.

De moraal van dit verhaal is niet moeilijk:
Jezus wil niet wat overblijft, Hij wil allereerst mij.
Diane Elliot

11 mei 2011

De Heer zal me redden!

"Er is een enorme overstroming in een dorp. Het water stroomt door de straten en komt steeds hoger te staan. Een man is zo slim om op het dak van zijn huis te vluchten. Al snel komt er een vlot aan en degene op het vlot roept: "Meneer, kom met me mee, het is hier levensgevaarlijk!" Maar de man roept: "Nee, want God zal me redden!" Het vlot vaart daarom weer verder.
Even later wordt het hem nat onder de voeten, zó hoog is het water al. Het water stijgt vrij snel als er een boot langskomt, waarvan de bestuurder roept: "Meneer, klim op de boot, u verdrinkt nog!"
"Nee," zegt de man, "De Heer zal me redden!" De bestuurder kan hem niet overtuigen en vaart door.
Het water staat de man nu aan zijn lippen. Een helikopter hangt nu boven hem en er wordt een touw uitgeworpen. De piloot roept: "Meneer, we verzoeken u onmiddellijk op te klimmen, want u gaat het anders niet redden hier! Maar het antwoord van de man blijft hetzelfde: "Ik blijf hier, want God zal me redden!"

Uiteindelijk verdrinkt de man omdat hij niet is ingegaan op de hulp die hem door de mensen om hem heen aangeboden is.
Hoe zit het met jou en met mij? Zien wij Gods helpende hand in mensen om ons heen?

10 mei 2011

Zijn we een wortel, een ei of een koffieboon?

Je zult nooit meer op dezelfde manier naar een kop koffie kijken ...

"Een jonge vrouw ging naar haar moeder en vertelde haar over haar leven, en hoe moeilijk ze het had. Ze was moe van het vechten en worstelen. Het leek wel dat wanneer het ene probleem was opgelost, een volgend probleem ontstond. Haar moeder nam haar mee naar de keuken. Ze vulde drie pannen met water. In de eerste deed ze wortels, in de tweede deed ze eieren, en in de derde deed ze koffiebonen. Ze zette de pannen op het vuur en liet ze koken zonder een woord te zeggen.
Na ongeveer 20 minuten deed ze het vuur uit. Ze viste de wortels eruit en deed ze in een schaal. Ze haalde de eieren eruit en legde ze in een schaal. Daarna schepte ze de koffie eruit en schonk het in een schaal. Zich naar haar dochter kerend, vroeg ze: "Vertel me wat je ziet?" "Wortels, eieren, en koffie," antwoordde ze.
De moeder bracht haar dochter dichterbij en vroeg haar aan de wortels te voelen. Ze deed het en bemerkte dat ze zacht waren geworden. Toen vroeg de moeder haar dochter om een ei te nemen en open te breken. Na de schil eraf gepeld te hebben, zag ze het hardgekookte ei. Tenslotte vroeg haar moeder om iets van de koffie te drinken. De dochter glimlachte toen ze de rijke aroma van de koffie proefde.
Haar moeder legde uit dat elk van deze voorwerpen dezelfde moeite had doorgemaakt - kokend water - maar elk reageerde anders. De wortel was sterk, stevig, hard en onaantastbaar toen hij de pan inging. Echter na onderhevig te zijn aan het kokende water, werd de wortel zacht en zwak. Het ei was eerst kwetsbaar. Zijn dunne buitenschil had zijn vloeibare binnenkant beschermd. Maar na het kokende water doorstaan te hebben, werd zijn binnenste hard. De koffiebonen echter waren uniek. Nadat ze in het kokende water waren geweest, hadden ze het water veranderd.
"Wat ben jij?" Vroeg ze haar dochter. "Als moeilijkheden op je weg komen, hoe reageer je dan? Ben je een wortel, een ei, of een koffieboon?"

Denk er eens over na: Wie ben ik? Ben ik de wortel die sterk lijkt, maar verslap ik bij pijn en tegenslag en word ik zwak en verlies mijn moed en kracht? Ben ik het ei dat begint met een smeedbaar hart, maar door de hitte wordt veranderd? Had ik een 'zacht' hart, maar door een sterfgeval, financiële tegenspoed, een teleurstelling, of een andere beproeving heb ik een stugge geest en een hard hart gekregen? Of ben ik zoals de koffieboon? De koffieboon verandert in feite het water, juist de omstandigheid die de pijn brengt. Als het water heet wordt, geeft de koffieboon zijn geur en smaak af. Als je bent als de koffieboon, dan is het zo dat wanneer de omstandigheden op zijn slechtst zijn, jij juist beter wordt en je de situatie om je heen verandert.

Als de tijden het donkerste zijn en de beproevingen het grootst hoe gaan jij en ik dan om met tegenslagen?
Zijn we een wortel, een ei of een koffieboon?

9 mei 2011

Geloven in opvoeden


Onlangs kwam ik dit boek Geloven in opvoeden  tegen. Het ligt klaar om gelezen te worden en het ziet er veelbelovend uit!

"Opvoeden gaat niet vanzelf. Geloofsopvoeding gaat ook niet vanzelf. Het vraagt om bezinning. Bezinning op de vraag: Wat is van wezenlijk belang, wat willen we bereiken? Geloofsopvoeding vraagt om aanpassing, want onze samenleving verandert voortdurend. Opvoeden vraagt om kennis. Hoe ontwikkelen kinderen zich, hoe houden we daar rekening mee? Opvoeden en zeker de geloofsopvoeding vraagt om een sfeer van vertrouwen en intimiteit, om een goede communicatie tussen ouder(s) en kind. Hoe werken we daar aan? Geloofsopvoeding vraagt om gebed, zodat God zelf zijn intrede kan doen in het leven van onze kinderen.
De schrijfsters, alle drie zowel moeder als pedagoog, gaan in op al deze facetten van de geloofsopvoeding. Hun boek is niet alleen theoretisch, maar ook heel praktisch. Zij willen ouders ondersteunen en (verder) op weg helpen. Zij willen kerken en gemeentes stimuleren hun verantwoordelijkheid voor de geloofsopvoeding te nemen. Want gelovig opvoeden kun je niet alleen."


Drs. Maria Vrijmoeth – de Jong zit als godsdienstpedagoog in de redactie van de kindernevendienstmethode 'Vertel het Maar'

Drs. Ina Karssen - Engelsman is als gezondheidszorgpsycholoog/orthopedagoog werkzaam binnen de Jeugdgezondheidszorg te Utrecht

Drs. Cary Lenstra – Vrijmoeth heeft als gezondheidszorgpsycholoog/orthopedagoog een eigen praktijk voor advies en hulp bij vragen en problemen bij de opvoeding.




Hulpeloze zandzak

Gisteren spraken we er als gezin over dat het soms zo jammer is dat we veel tijd van onze dag 'verslapen'. Soms is het gewoon jammer dat je moet gaan slapen terwijl je nog zoveel zou willen doen. Toch heeft God er een bedoeling mee en geeft ons de nachtrust niet zomaar. Psalm 127:2 zegt: "De Here geeft het Zijn beminden in de slaap".
John Piper heeft er dit over gezegd:

"God heeft slaap bedacht om ons er voortdurend aan te herinneren dat we niet onrustig moeten zijn maar onze rust in Hem moeten vinden. Het is een dagelijks geheugensteuntje dat we God niet zijn, want dat zijn we niet. Een keer per dag stuurt God ons naar bed als een patient met een ziekte. Die ziekte is de chronische neiging om te denken dat we alles onder controle hebben en dat ons werk onmisbaar is. Om ons te genezen van die ziekte verandert God ons eenmaal per dag in een hulpeloze zandzak."

Het maakt je nederig en totaal afhankelijk van Hem.

8 mei 2011

Hij is onze Vader

Hoofdstuk 3 uit 'Te gekke liefde' is een geweldig hoofdstuk. God, onze Vader, houdt zo geweldig veel van ons, we kunnen het ons bijna niet voorstellen. Het is echt een 'te gekke liefde'.
Francis schrijft over zijn eigen vader waar hij niet zo'n goede band mee had maar zijn, en onze, Hemelse Vader is een perfecte en liefdevolle Vader die hem liefheeft met een oneindige liefde. We kunnen altijd bij Hem terecht en Hij wil alleen het allerbeste voor ons. Wat heerlijk om dit te weten én te ervaren! .

7 mei 2011

Zegen uw vervolgers

Deze week vraagt Open Doors ons gebed voor christenen in Afghanistan en Pakistan. Afgelopen maandag werd Al-Qaeda-leider Osama Bin Laden in Pakistan gedood door het Amerikaanse leger. Daarop heeft de terreurorganisatie gedreigd met vergeldingsacties.

Open Doors-oprichter Anne van der Bijl benadrukt dat het belangrijk is om te blijven bidden. Voor de christenen in deze landen en ook voor Al-Qaeda. In Romeinen 12:14 staat immers ‘Zegen uw vervolgers; zegen hen, vervloek hen niet.’ “Dit is een tijd van reflectie”, zegt Anne. “Wat drijft ons: Wraak of vergeving?” Anne vroeg regelmatig gebed voor Osama Bin Laden. “Ook nu blijf ik bidden, want er zijn nog meer leiders in deze organisatie.”
Christenen in Afghanistan en Pakistan hebben geregeld te maken met geweld door moslimextremisten die banden hebben met Al-Qaeda. Er wordt gevreesd dat zij ook doelwit worden van wraakacties door moslims.
We kunnen bidden voor de christenen in Afghanistan en Pakistan die te maken hebben gehad met gewelddadigheden door Al-Qaeda, dat God hun de kracht geeft om hun aanvallers te vergeven.
We kunnen ook bidden dat de christenen in deze regio geen doelwit worden van wraakacties van extremistische moslims na de dood van Osama Bin Laden.
Ook kunnen we bidden voor de leden en leiders van Al-Qaeda, dat God hun ogen opent en laat zien dat Hij de enige Ware God is.
Bron: Open Doors

6 mei 2011

Bidden is de allerbelangrijkste activiteit

Een groot probleem waar veel christenen, waaronder ook ik, mee worstelen is het gebrek aan gebed.
Ds. Derek Prime, een bekende Schotse predikant, heeft het aldus verwoord:
"Gebed is niet simpelweg een zeer belangrijke activiteit. Het is de allerbelangrijkste. Er is geen soortgelijke activiteit, waarvan iedere andere activiteit in het christelijk leven afhankelijk is".


5 mei 2011

Waarlijk vrij?



Galaten 5: 1 "Opdat wij waarlijk vrij zouden zijn,
heeft Christus ons vrijgemaakt.
Houdt dus stand en laat u niet weder een slavenjuk opleggen".


4 mei 2011

Prestatiedwang begint al op basisschool

Op school moet je steeds vroeger laten zien wat je in huis hebt. Minister Bijsterveld van onderwijs maakte vorig jaar bekend dat ze een verplichte toets wil voor alle kinderen in groep 3 naast de al bestaande toets in groep 8 (Trouw, 26 november 2010). Met de toetsen hoopt het ministerie te kunnen zien wat een school haar leerlingen tussen groep 3 en 8 daadwerkelijk bijbrengt. Niet iedereen is enthousiast over de plannen. Ton Duif, voorzitter van de Algemene Vereniging Schoolleiders, toont zich bijvoorbeeld kritisch. Hij waarschuwt voor ‘Engelse en Amerikaanse toestanden’.
‘In Engeland en Amerika zijn tien jaar geleden standaardtoesten ingevoerd’, aldus Duif. ‘Het leidde tot een verarming van het curriculum. Scholen concentreren zich op de vakken die getoetst worden: taal en rekenen.’
Natuurlijk is het nodig dat leerlingen nu en dan getoetst worden. Evengoed is het belangrijk dat de kwaliteit van onderwijs in de gaten wordt gehouden. Maar het gevaar van verarming en eenzijdigheid ligt inderdaad op de loer. Want er is meer in het leven dan rekenen en taal.

De bekende pedagoog Wim ter Horst schetst in zijn boek Wijs me de weg een docent die puur technisch naar zijn leerlingen kijkt. ‘Als een moeder hem een beetje bezorgd vraagt hoe het toch met haar lieve kind gaat, weet hij niets anders te doen dan in zijn cijferboekje te kijken om te zien wat de scores van deze leerling zijn. Er zijn er zelfs die de code van het kind intoetsen en de moeder de uitdraai ter hand stellen, compleet met percentielen en in twee decimalen.’

Ook voor het christelijk onderwijs ligt de verleiding van het prestatiedenken op de loer. Misschien is het beste wapen daartegen dat je je als docent, samen met de leerlingen, dagelijks spiegelt aan de Meesteronderwijzer. Hij houdt geen scorebord bij, maar onderwijst ons uit Zijn hart (Mattheüs 11:29). Hij kweekt ons niet tot ‘homo economicus', maar tot volwaardig mens die kan liefhebben.
Bron cip.nl

Kloof tussen zondag en maandag

Er gaapt een kloof tussen zondag en maandag. Op het moment dat christenen hun werkplek betreden, lijkt het net of de Heilige Geest buiten is blijven staan, zegt Leon de Rijke - coach op het gebied van geloof en werk - in het blad Herstel. Dat komt door de manier waarop kerken met het thema omgaan, analyseert hij. Er wordt gepreekt over gezin en kerk, maar gelovigen krijgen nauwelijks toerusting of bemoediging voor hun werk. ‘Als iemand van school komt en gaat werken bij de supermarkt, bidden we maar zelden voor de bediening waarin God zo iemand plaatst. Maar als hij van de Bijbelschool komt, zijn we trots op hem of haar en bidden we wel specifiek om een roeping. Alsof het echte werk in de kerk plaatsvindt.’
Volgens De Rijke is christen-zijn op je werk juist enorm belangrijk voor God. ‘Niet-christenen kunnen bijna elke vorm van het evangelie negeren. Een tractaatje kunnen ze weggooien, de uitnodiging om mee te gaan naar een kerkdienst afwijzen, een tv-dominee wegzappen. Maar een christen-collega die dag in dag uit zijn werk doet alsof het voor de Heer is en die vol is van de Heilige Geest, kunnen ze niet uitzetten. Christenen krijgen juist op hun werkplek kansen te laten zien wat christen-zijn betekent. Nodig ook, zegt de coach, want er bestaan veel vooroordelen over gelovigen. De grootste: 82 procent van niet-gelovige mensen noemen christenen hypocriet. Ze doen niet wat ze zeggen.'

3 mei 2011

Ben je er klaar voor om God te ontmoeten?

In het boek 'Te gekke liefde' van Francis Chan word je steeds even stil gezet. Zo ook in het tweede hoofdstuk waarin Chan schrijft over het feit hoe kwetsbaar ons leven soms is en hoe weinig we er soms rekening houden dat ons leven hier op aarde plotseling 'voorbij' kan zijn.
Hij beschrijft een waargebeurd verhaal:

"Als voorganger word ik vaak geroepen, wanneer het leven 'verdwijnt als een damp'. Een van de krachtigste voorbeelden die ik heb gezien was dat van Stan Gerlach, een succesvolle zakenman, die algemeen bekend was in de gemeenschap. Toen Stan tijdens een herdenkingsdienst een toespraak hield, besloot hij het evangelie uit te leggen.
Aan het eind van zijn boodschap vertelde Stan tegen degenen die rouwden: 'Je weet nooit wanneer God je leven neemt. Als het zover is, kun je er niets aan doen. Ben je er klaar voor?' Toen ging Stan zitten, viel voorover en stierf. Zijn vrouw en zonen probeerden hem te reanimeren, maar er was niets wat ze konden doen - precies zoals Stan een paar minuten ervoor had gezegd.
Ik zal nooit vergeten dat ik dat telefoontje kreeg en naar het huis van de Gerlachs ging. Stans vrouw Suzy kwam net thuis. Ze omhelsde me en huilde. John, een van haar zonen stampte huilende uit de auto. Hij vroeg me: 'Heb je het al gehoord? Heb je het al gehoord? Ik ben zo trots op hem. Mijn vader stierf terwijl hij deed wat hij het liefste deed: de mensen over Jezus vertellen.
Men had mij gevraagd iets te zeggen tegen iedereen die bijeengekomen was. Er waren kinderen, kleinkinderen, buren en vrienden. Ik deed mijn Bijbel open bij Matt. 10: 32-33: 'Iedereen die Mij zal erkennen bij de mensen, zal ook Ik erkennen bij mijn Vader in de hemel. Maar wie Mij verloochent bij de mensen, zal ook Ik verloochenen bij mijn Vader in de hemel.'
Ik vroeg iedereen zich af te vragen hoe Stan zich gevoelt moet hebben. Het ene moment was hij op een herdenkingsdienst en zei tegen de mensen: 'Dit is wie Jezus is!' Het volgende moment stond hij voor God en hoorde Jezus zeggen: 'Dit is wie Stan Gerlach is!'
Het ene moment beleed hij Jezus; een seconde later beleed Jezus hem!
Zo snel gebeurt het. En het kan ons allemaal overkomen. Om met de woorden van Stan Gerlach te spreken: 'Ben je er klaar voor?'


2 mei 2011

Zou je blij zijn in de hemel als Christus daar niet was?

'De cruciale vraag aan onze generatie, en aan iedere generatie, luidt: stel je de hemel eens voor, zonder ziekte en met alle vrienden die je op aarde had, met al het eten dat je lekker vindt, alle vrije tijd die je maar wenst, alle pracht van de natuur die er te zien is, alle materiële genoegens die je kent, zonder onenigheid en natuurrampen. Zou je  dan blij zijn in die hemel als Christus daar niet was?
J.Piper

1 mei 2011

Twee banen?

Soms wordt mij wel eens de vraag gesteld of ik nóg een baan heb (naast het opvoeden van 4 tieners en het huishouden). Onderstaande spreuk is altijd bemoedigend:


Het beroep 'huisvrouw' nieuw leven inblazen..

Onderstaand stukje uit het Zoeklicht van afgelopen week trof me.

"De setting van een huisvrouw in Bijbelse tijden is wel heel anders dan in onze tijd. Als we bijvoorbeeld de vrouw van Spreuken 31 bekijken, dan zien we een vrouw die een vervullende taak heeft. Haar huishouden is haar bedrijf. Ze geeft met daadkracht leiding aan de mensen die bij haar werken. En ze drijft handel. Ze werkt dus ook buitenshuis. Ze is het middelpunt van allerlei sociale contacten. Ze wordt zeer gewaardeerd door man en zonen. Het hart van haar man vertrouwt op haar. Haar gezin is haar roeping.

De taak van de huisvrouw is door de industrialisatie zeer verarmd. Werk en gezin werden daardoor gescheiden. De vrouw die haar man bijstond in zijn bedrijf en de man die zich overdag ook bezig hield met de opvoeding van zijn kinderen, kwamen hiermee voor een groot deel te vervallen. Vroeger werd er in het gezin brood en koekjes gebakken, genaaid, gebreid, gesponnen, groenten verbouwd, ingemaakt en geweckt etc. Het wordt nauwelijks nog gedaan.
Veel jonge vrouwen zien heden ten dage dan ook de taak van huisvrouw als enkel schoonmaken, wassen, strijken: werk waar nooit een eind aan komt. Het vervult hen niet. En zo ontstaat er het gevaar dat de voeten van de moderne vrouw niet meer in haar huis blijven.
Ik wil tegen de stroom in, de thuiswerkende vrouw toch aanbevelen. (Titus 2:3-5). Nu moet u wel begrijpen wat ik daarmee bedoel. Het is niet de vrouw die zich tussen de vier muren van haar huis opsluit. Ze is niet de eenzame vrouw die geen sociale contacten heeft. Het is niet de vrouw die zichzelf wegcijfert en geen eigen identiteit heeft. Ze heeft ook taken buiten de deur, ze zet zich in voor kerk en maatschappij met de gaven en talenten en de tijd die zij heeft. Ze houdt haar huis schoon of delegeert dat aan een schoonmaakster.
Ook haar man doet verzorgende en huishoudelijke taken. Maar haar hoogste prioriteit is niet het poetsen van haar huis, maar de mensen van haar huis. Ze stelt hun belang voorop.

Ik weet dat ik veel stof doe opwaaien en helemaal niet compleet ben, maar ik zou het beroep huisvrouw nieuw leven willen inblazen. Man en kinderen zullen er wel bij varen!"
Els ter Welle