31 december 2012

10 vragen om jezelf te stellen aan het begin van 2013

Al een aantal jaren eindig ik het 'blogjaar' met 10 vragen voor het nieuwe jaar. Misschien heb je ze al diverse jaren voorbij zien komen, misschien zijn ze nieuw voor je. Hoe het ook zij, ze blijven een prachtig hulpmiddel.
Het zijn stuk voor stuk goede vragen om eens over na te denken en te kijken hoe je ze mét hulp van God kunt uitwerken in 2013!

10 vragen om jezelf te stellen aan het begin van 2013
  1. Wat is het belangrijkste dat ik in 2013 kan doen om een geestelijke erfenis aan mijn kinderen te waarborgen?
  2. Wat is het belangrijkste dat ik in 2013 kan doen om de kwaliteit van mijn huwelijksleven te verbeteren?
  3. Wat is mijn grootste tijdverspiller en wat ga ik er dit jaar aan doen?
  4. Hoe kan ik dit jaar de plaatselijke gemeente dienen?
  5. Wie wil ik het meeste bemoedigen dit jaar?
  6. Voor wie ga ik dit jaar volhardend bidden dat hij/zij tot geloof mag komen?
  7. Wat is dat ene ding dat ik doen kan om mijn gebedsleven te verbeteren dit jaar?
  8. Hoe kan ik op school of in de buurt meer een getuige van Jezus zijn?
  9. Wat is het 'menselijk gezien onmogelijke' wat ik God ga vragen om te doen dit jaar?
  10. Wat ga ik doen om mijn verlangen naar de komst van de Here Jezus te vergroten?

29 december 2012

28 december 2012

Dilemma: tijd van je kind opofferen voor jezelf of niet?

Wanneer je denkt aan (christelijk) opvoeden wordt er soms te vanzelfsprekend vanuit gegaan dat er in het gezin een vader én een moeder aanwezig is. In veel gezinnen is dit vandaag de dag niet (meer) zo en veel ouders staan er alleen voor. Niet lang geleden kwam ik in contact met Gwendolyn Heath. (kijk hier voor haar eigen weblog). Zij is een alleenstaande moeder. Ik heb haar gevraagd voor 'Christelijk Opvoeden' eens een gastblog te schrijven over een van de moeilijke kanten van het 'eenouderschap'.


"Het ouderschap is al een uitdaging als je dit met z'n tweeën aangaat. Als alleenstaande ouder moet je al helemaal jezelf in allerlei bochten wringen. Met meerdere agenda's heb je rekening te houden. Toch is het belangrijk om niet jezelf te verwaarlozen. Lange tijd heb ik mezelf weggecijferd. Mijn leven bestond alleen uit het verzorgen van mijn zoontje en werk. Mezelf herladen deed ik door eens in de zoveel tijd mijn zoontje bij mijn ouders of vrienden te brengen. Dan had ik even 'vrij'. Sinds vorig jaar heb ik zangles. Dit heb ik één keer per twee weken, tijdens opvangtijd. Heerlijk, eindelijk iets voor mezelf.

Ongevraagd advies
Nu sport ik drie avonden in de week. Twee avonden zijn geregeld wat betreft de opvang. De andere avond niet altijd. Hangt af of hij wel of niet naar zijn vader kan of dat mijn ouders kunnen bijspringen. Deze maand gingen zowel mijn ouders als vriendin (die één dag per week voor haar rekening neemt) op vakantie. Help! Ik schakelde mijn gastouderbureau in. Nadat ik de situatie uitgelegd had, kreeg ik de vraag of ik mijn zoontje dan nog wel zie. Vast goed bedoeld hoor, maar van haar wil ik een gastouder die me uit de brand kan helpen en geen ongevraagd pedagogisch advies.

Recht op eigen leven
Verwaarloos ik mijn kind door zelf een actief leven te hebben? Hier heb ik lang over nagedacht. Doordat ik steeds meer mijn leven ben gaan oppakken, voelde ik me schuldig naar mijn zoontje toe. Ik zie ook wel in dat het impact op ons leven heeft. Er was weer een drukke periode, waar we beiden aan moesten wennen. Verandering is voor niemand leuk. Hij heeft zich er ook wel tegen verzet. Mijn (overdag)gastouder wees me hier ook op en heeft me een boek geleend. Eerst barstte ik in huilen uit. Het is pijnlijk als je zelf al ergens mee zit en iemand vervolgens de vinger op de gevoelige plek legt. Ja, ik heb gekozen voor een kind, maar ik heb toch ook recht op een eigen leven? Ik kan toch niet zo door blijven gaan dat ik alleen maar werk en verzorg? Daar word ik depressief van en dat is ook niet goed voor mijn zoontje. Daarna was ik wel blij met haar boek hoor. Ik lees graag over de ontwikkeling van een kind.

Herkenbaar?
Herken je iets van de dilemma dat je verder wilt met je leven, maar dat niet ten koste wilt laten gaan van je tijd met je kind? Ben jij van mening dat een ouder zich maar heeft weg te cijferen? Heb je misschien tips voor alleenstaande ouders? Voel je vrij om je reactie achter te laten."

(Reacties zijn ook welkom in de Facebookgroep voor Christelijk Opvoeden)





24 december 2012

Angstige Kerst voor christenen in Syrië

“Kerken in de hoofdstad houden wel diensten, maar het zullen sobere bijeenkomsten zijn. De hele stad rouwt om het verlies van familie en vrienden. Mensen zullen Kerst niet uitbundig vieren”, zegt één van de voorgangers in de Syrische hoofdstad Damascus. Zijn kerk richt zich op het bezoeken van gezinnen, zowel gezinnen die in Damascus gebleven zijn als vluchtelingen. “We richten ons op samenzijn en gebed. We proberen er voor anderen te zijn.”

Ook in de stad Aleppo wordt Kerst anders gevierd dan voorgaande jaren. Ze houden kerkdiensten en nodigen kerkgangers uit ook vrienden mee te nemen. De focus van de dienst ligt op kinderen, voor hen is het belangrijk wat plezier te ervaren”, laat een voorganger weten. De sfeer en soberheid van de diensten in Damascus en Aleppo zijn tekenend voor de manier waarop er Kerst gevierd wordt in Syrië. 

Syrische christenen zijn niet de enige die een angstige Kerst tegemoet gaan. In vele andere landen zien christenen de Kerst somber tegemoet omdat ze in angst leven over wat hen wellicht dit jaar overkomt.
Tijdens Kerst neemt het geweld tegen christenen vaak in hevigheid toe. Daarom is het goed om de komende dagen te bidden voor bescherming van de Vervolgde Kerk wereldwijd.

• Laten we bidden voor kracht en veiligheid voor de christenen in Syrië. Bid ook dat ze ondanks de situatie waar ze in zitten toch Gods vrede zullen ervaren.
• Laten we bidden voor veiligheid van vervolgde christenen wereldwijd. Tijdens Kerst neemt het geweld tegen christenen vaak in hevigheid toe en is de kans op aanslagen of andere acties tegen christenen vele malen groter.
Bron: Open Doors

WakeUp Deborah



Een tijdje geleden heb ik eens iets geschreven over WakeUp Deborah. Onlangs ontving ik een mooie nieuwsbrief die ik graag met jullie wil delen: 

"Nu het bijna Kerstfeest is en er een nieuw jaar begint, wil ik jullie graag bijpraten over WakeUp Deborah, want het wereldwijde mozaïek van voorbidders is ook dit jaar weer gegroeid.
In Nederland zijn op meerdere plaatsen presentaties gegeven over de kracht van gebed in kerken, op scholen en in gezinnen. Het zijn avonden waar verhalen worden gedeeld over de uitwerking van gebed in het leven van jongeren en waar elke avond wordt afgesloten met het bidden bij naam, van kinderen en tieners. Indrukwekkend om te horen waar jongeren mee te maken krijgen en in wat voor eenzaamheid ze soms leven. In Gouda ontstond het mooie initiatief om een biddende stad te worden, wat zal daar een kracht van uit gaan. In Zwolle willen ze dat voorbeeld volgen en komend voorjaar alle gebedsgroepen van de basisscholen uitnodigen om elkaar aan te moedigen in gebed en om ervaringen te delen.
Afgelopen zomer was ik aanwezig bij het jubileum van Youth for Christ Brazilië, waar WakeUp Deborah in 1995 is begonnen. Tijdens de officiële viering mocht Helida vertellen over het wereldwijde gebedsnetwerk dat nu al in 35 landen bestaat. Ook ik mocht daar vertellen over de ontwikkeling van WakeUp Deborah in Nederland en de prille start in Europa. Ik heb daar dus over verteld over het begin in Nederland en voorbeelden genoemd van er gebeurt in kerken. Het was een feest, want in de zaal zaten veel Deborah's en die begonnen na afloop prompt hun Deborah lied te zingen, een soort van strijdlied met bewegingen. Ik heb natuurlijk gevraagd of ze dat konden vertalen en ik hoop de tekst en melodie nog te krijgen. Ik ben altijd zo onder de indruk van hun power en energie, maar dat komt misschien ook, omdat zij het gebed ervaren als een middel om het gevecht met het kwade aan te gaan en echt te strijden voor de geloofsgroei bij hun kinderen. Wij zijn meer opgegroeid met zacht en devoot en eerbiedig gebed.
Bijzonder was dat op mijn verdere reis door Brazilië ik regelmatig Deborah's tegenkwam op de zondagen tijdens een kerkdienst. Dat waren mooie, gastvrije ontmoetingen, waar ik onze buttons kon uitdelen en vertellen over Nederland.
We horen ondertussen dat er in Chili, Argentinië en Bolivia grote stappen zijn gezet met kleine groepen van bidders en vaste coördinatoren. Wij kunnen soms ontmoedigd raken, niet alleen wanneer ons geduld op de proef wordt gesteld maar ook wanneer wij zoveel leed zien en moeiten bij onze kinderen, tieners en jongvolwassenen. Dan is het van belang te bedenken dat alles klein begint en dat het altijd met gebed begint. Want God is er overal en altijd.
Terug in Nederland kreeg WakeUp Deborah het verzoek van YfC om mee te werken aan een boekje over geloofsopvoeding. Het is geschreven voor ouders van tieners in de leeftijd van 10 tot 16 jaar en heet "Geloof hoop & tieners, 27 toptips over geloofsopvoeding. Het is gratis aan te vragen via de site www.geloofhooptieners.nl. Het is een echte aanrader, met voorbeelden van verhoring op gebed!

En nu zijn we druk met de voorbereiding van het project "50 dagen op weg met God" van het Evangelisch Werkverband. Het is een aanmoediging voor kerken om de periode tussen Pasen en Pinksteren te gebruiken om meer aandacht te geven aan het gebed en wij mogen daarin meedoen. Alle informatie pakketten die de kerken ontvangen, bevatten flyers van WakeUp Deborah om als kerk of als gemeentelid te beginnen met het gebed. Wat zou het fantastisch zijn wanneer de kerken het gebed en de afhankelijkheid van God meer centraal gaan stellen; wat een zegen voor onze jongeren en een overgave voor ons ouderen.
Van Gabriela, coördinator in Enschede, kreeg ik de vraag om voorbede te vragen in de nieuwsbrief voor jongeren in de gevangenis. Ze had een verdrietig verhaal gelezen in een vakblad, waarbij ze terug moest denken aan de tijd toen ze bij de jeugdgevangenis werkte als groepsbegeleider.
"Met Kerst is het extra zwaar voor jongeren van 12 tot 18 jaar die opgenomen zijn in een gesloten afdeling, een plek waar ze niet hadden willen zijn. Ook is het moeilijk voor hun ouders die zich machteloos voelen en die het zo graag anders hadden gewild maar die geen andere keuze hadden. Ouders en kinderen gescheiden van elkaar en eenzaam met Kerst, terwijl voor veel mensen Kerst de tijd is om bij familie en vrienden te zijn.
God zorgde voor het gezin van Jezus, Maria en Jozef. Laten wij bidden voor deze tieners of jongvolwassenen die met Kerst niet bij hun familie mogen zijn, maar in een jeugdzorginstelling moeten verblijven. Dat de liefde van het kind Jezus hun harten mag vullen en ze een onmetelijke liefde mogen ervaren.

Want Jezus is geboren, de Redder van deze wereld, diegene die verloren mensen zoekt, heel maakt wat kapot was en deze jongeren het fantastische gevoel geeft dat ze ertoe doen, meer dan ze misschien ooit zullen beseffen."

"De Mensenzoon is gekomen om te zoeken en te redden wat verloren was", Lucas 19: 10.

Ik wens alle Deborah's, mooie Kerstdagen en een Gezegend Nieuwjaar waarin onze gebeden een plaats mogen krijgen in Zijn Koninkrijk.

Saskia van Helden
Coördinator WakeUp Deborah

21 december 2012

De huisvrouw bestaat 100 jaar



De huisvrouw heeft een bewogen geschiedenis achter de rug. Eerst een gewaardeerde poetser, daarna jaren een taboe en straks weer helemaal hip. Maandag 17 december bestond ze 100 jaar.
Marlise Hamaker dook in de lange reis die de huisvrouw in een eeuw tijd heeft gemaakt. Het startpunt is honderd jaar geleden, toen de Nederlandse Vereniging van Huisvrouwen werd opgericht. De dames werkten in die tijd wel zo'n zestig uur per week in het huishouden. Geen pretje dus, maar de dames schikten zich in hun rol. Ook omdat ze veel waardering kregen voor hun werk.

Cultuurhistoricus Els Kloek schreef het boek Vrouw des Huizes. (zie eerdere blogberichten hierover) Volgens haar was de huisvrouw, met name tijdens de wederopbouw na de oorlog, enorm populair. "Zij waren nodig om het gezinsleven weer in het gareel te krijgen. Je zag dat toen een beetje het ideaal van een zorgzame huisvrouw opkwam."

Door toenemend feminisme en het groeiende aantal huishoudelijke apparaten zijn huisvrouwen in 1975 nog maar zo'n dertig uur bezig met het huishouden. Verbazingwekkend genoeg is dat aantal uren in 2010 niet zo gek veel gedaald. Tegenwoordig gaat nog steeds 25 uur in het op orde houden van de eigen stulp zitten. Kloek heeft wel een verklaring: "De betere apparatuur heeft ervoor gezorgd dat de kwaliteitseisen ook flink zijn opgeschroefd. Iedere dag moeten er schone kleren aan, en twee keer dezelfde maaltijd mag ook niet."

Thuisblijfmoeder
Veel vrouwen zijn nog steeds niet helemaal comfortabel met het feit dat ze huisvrouw zijn. Ze schamen zich en noemen zich liever thuisblijfmoeder. Zijn er geen dames meer die trots zijn op het vak van huisvrouw? Kloek: "In Nederland zijn we er goed in om te doen alsof het huishouden niet meer bestaat. Alsof kaboutertjes al het werk doen. Maar er is gewoon heel veel werk te verrichten."

In Amerika is er juist een trend die ingaat tegen deze schaamte, vertelt Kloek. De huisvrouw is daar juist weer in opkomst. "In de VS zie je hoog opgeleide vrouwen die zich volledig richten op de zorg voor hun kinderen en het huishouden. Daar wordt dat juist chique en doordacht gevonden."

Luister HIER naar het interview op BNR radio ( het duurt 3 minuten)

Deze info is overgenomen van deze website.

19 december 2012

Kinderen hebben ook hun twijfels

Wanneer je kinderen wat ouder worden en de tienerleeftijd bereikt hebben, is het niet meer zo vanzelfsprekend dat ze 'geloven als een kind'.
Ook in ons gezin komen soms vele vragen naar boven. Soms eenvoudige maar soms ook diepere vragen over het leven, over God en over Zijn Woord. Omdat ik zelf als kind weinig écht moeilijke vragen heb gehad, beangstigt het mij soms als ik de vragen van onze kinderen hoor. Toch is het goed niet te vluchten voor hun vragen maar er juist met hen over te praten. In het boek 'De weg naar het kinderhart' van Tedd Tripp, dat ik onlangs heb uitgelezen, stond een bemoedigend gedeelte dat ik graag wil delen:

"Iedereen die in een christelijk gezin is opgegroeid, kent perioden van twijfel en vragen. Elke christelijke jongere zal zich op een gegeven moment afvragen of hij wil leven in het christelijk geloof.
Elke tiener moet zich afvragen of hij zelf gelooft of dat hij alleen maar meegegaan is in de sleur van het gezinsleven. Er zullen tijden zijn dat hij de onfeilbaarheid van de Schrift in twijfel trekt. Hij moet dan steviger grip zien te krijgen op de kernwaarden van het geloof.
Soms raken ouders in paniek als hun kinderen vragen hebben. Ze zeggen dan bijvoorbeeld: 'Ik kan me niet voorstellen dat je aan God twijfelt', of : 'Je moet het gewoon geloven', of 'Het is het beste om deze dingen niet in twijfel te trekken.'
Moedig je kinderen niet aan om weg te vluchten voor hun vragen. Niet iedereen hoeft met elke vraag rond te lopen, maar iedereen moet wel een antwoord zoeken op de vragen die hij heeft. Het christelijk geloof is sterk genoeg en kan een nauwkeurig onderzoek goed doorstaan."

Vind jij het ook wel eens moeilijk als je kinderen 'Bijbelse waarheden' in twijfel trekken of moeilijke vragen stellen? Hoe ga jij hiermee om?


16 december 2012

Hout zagen voor volgende winter...

Er ligt 7 m3 hout  (van Staatsbosbeheer) klaar in het Sprielderbos om gezaagd en gekloofd te worden in de kerstvakantie. We zitten er voorlopig weer warmpjes bij ...




















Daniël - Gods weg met Israël en de volken

De afgelopen weken ben ik tijdens mijn stille tijd bezig geweest met het lezen van het Bijbelboek Daniël. De belangrijkste verhalen uit dit Bijbelboek zijn mij als kind al geleerd: 'Daniel in de leeuwenkuil' of 'de drie vrienden in de brandende oven'. Ook de droom die koning Nebukadnessar heeft in Hoofdstuk 2 komt velen van ons vast bekend voor. Het zijn indrukwekkende verhalen die je vaak je leven lang bijblijven....
Wanneer je echter het hele Bijbelboek achter elkaar in leest, en de verbanden een beetje probeert te ontdekken, blijkt het toch veel moeilijker
(en vaak onduidelijker) te zijn dan het lijkt. Naast de aangrijpende verhalen en dromen, staat het boek ook vol ('vreemde') profetieën waarvan er nog veel moeten uitkomen. Mijn vraag was al snel: 'Hoe kun je nu eigenlijk een duidelijk en helder beeld krijgen van het belangrijke Bijbelboek Daniël?'

In mei van dit jaar heb ik al eens een blogbericht geschreven over het boek 'De Koning komt' van Ds. Dick M. Stichter en Jeep van der Schoot. Dit boek over het Bijbelboek Openbaring heeft veel overeenkomsten met het boek Daniël. De profetieën vullen elkaar aan en vertonen overeenkomsten. Net nadat ik het Bijbelboek Daniël helemaal zelf had 'doorgeworsteld' in de NBG vertaling met behulp van 'Het Leven' en eigenlijk nog met veel vragen zat, kreeg ik 'toevallig' bemoedigende reacties van de schrijvers van dit boek via de mail en via dit weblog. Zij hebben mij gewezen op het nieuwe boek 'Daniel, Gods weg met Israël en de volken' dat in september verschenen is. Inmiddels heb ik dit als verklaring naast de Bijbel erbij gelezen. Ik ben er diep van onder de indruk hoe helder en duidelijk deze schrijvers alles verwoord hebben.

De twee auteurs vullen elkaar in dit boek met hun talenten aan en maken het tot een opbouwende studie van het profetisch Woord. Ze geven bijzondere aandacht aan Gods weg in verleden en toekomst met zijn oude verbondsvolk Israël. De geschiedenis en de toekomst van de volkeren in relatie tot Israël worden duidelijk belicht. Het begrip eindtijd wordt duidelijker verklaard en vooral toegankelijker gemaakt voor beginners in de studie van het profetisch Woord van de Bijbel. En in alles staat in het boek de Heer Jezus Christus centraal. Daarnaast staat het boek vol met schitterende afbeeldingen en schema's die een handig hulpmiddel zijn.

Kortom, het is een geweldig boek dat ik iedereen kan aanraden om te lezen naast het Bijbelboek Daniël. Het zal veel verduidelijken.

"Maar gij , Daniël, houd de woorden verborgen, en verzegel het boek tot de eindtijd; velen zullen onderzoek doen, en de kennis zal vermeerderen" Daniël 12:4


11 december 2012

9 december 2012

Hoor je wat er gezegd wordt?


De laatste tijd valt mij in de politiek regelmatig op hoe slecht mensen luisteren naar wat de ander te zeggen heeft, laat staan dat ze werkelijk hóren wat de ander zegt. Maar ook buiten de politiek en de media gebeurt het veel. Laat ik maar dicht bij huis blijven; ook in ons gezin komt het voor en ook zelf maak ik mij er regelmatig schuldig aan.

Wanneer hebben wij voor het laatst echt gehoord wat iemand anders zei? In de praktijk zijn we tijdens het luisteren meestal bezig met het vervolg van het gesprek; we onthouden alleen die stellingen en vragen die voor ons relevant zijn en gaan daar op door. We zijn in gedachten heel druk bezig te bedenken wat we gaan antwoorden. Of nog erger, we voeren het gesprek alleen maar voor de vorm en zijn in gedachten met hele andere zaken bezig.
Ik betrap mezelf er regelmatig op dat ik ook op deze manier luister naar mensen en dus niet echt hoor wat ze zeggen. Horen is veel meer dan een fysieke handeling, het gaat juist om je hartsgesteldheid. Het is goed om je betrokkenheid bij de ander te voelen en werkelijke aandacht en interesse te hebben. Wanneer je niet echt geïnteresseerd bent in wat de ander te zeggen heeft, dan ben je ten diepste niet in staat om hem/haar te horen. Ga maar na voor jezelf: hoe vaak voer je niet een gesprek waarbij je gedachten afdwalen? Desinteresse dus, waaruit automatisch volgt dat je niet hoort. Daarnaast voelt de ander direct wanneer je niet echt geïnteresseerd bent en niet hoort wat er gezegd wordt; dat heeft natuurlijk weer gevolgen voor de signalen in een gesprek.
Een goede vraag om jezelf te stellen: Hoor ik werkelijk wat er gezegd wordt, ben ik er met mijn hart bij en ben ik werkelijk geïnteresseerd of luister ik alleen maar en ben ik ten diepste met mijzelf bezig ?

Filip. 2:3 "doch in ootmoedigheid achte de een de ander uitnemender dan zichzelf; en ieder lette niet slechts op zijn eigen belang"

7 december 2012

Onderzoek naar geloofsopvoeding in Nederland


‘Kansen zien en keuzes maken’; dat is de titel van een onlangs verschenen afstudeeronderzoek van drie studenten van de Christelijke Hogeschool Ede.

"De geloofsopvoeding in gezin en kerk voert verder dan alleen het voorleven van de Bijbelse verhalen. Het gaat evenzeer om het onderwijzen en vertellen ervan". Dit was de aanhef van een artikel uit een krant van 27 november dat eveneens ging over het genoemde onderzoek.
In opdracht van Kinderwerk Timoteüs, onderdeel van de Stichting Opwekking, is het afgelopen jaar een onderzoek naar geloofsoverdracht uitgevoerd in gezin en kerk. Het onderzoek is vorige week bekend gemaakt. Er werkten 490 kinderwerkers en 719 ouders aan mee en het onderzoek werd uitgevoerd door drie studenten Godsdienst Pastoraal Werk aan de CHE in Ede.
De drie onderzoekers wijzen erop dat in de geloofsopvoeding Gods heilsgeheimen centraal moeten staan, en niet het kind of de ouders.

Uit het onderzoek komen verschillende resultaten naar voren. Je zou hiervoor het beste het hele onderzoek eens kunnen doorlezen. Op de vraag wat ouders het moeilijkst vinden aan de geloofsopvoeding, antwoordt 28 procent het omgaan met alle invloeden van buitenaf. Zelf een voorbeeld zijn en consequent bidden en Bijbellezen worden ook genoemd.
Opvallend is ook dat er relatief veel vrouwen (84 %) aan het onderzoek hebben meegedaan. De onderzoekers adviseren Kinderwerk Timoteüs mannen en vaders expliciet te betrekken bij geloofsopvoeding en kinderwerk.
Uit het onderzoek blijkt ook dat 91% van de ondervraagde ouders de geloofsopvoeding van hun kinderen heel belangrijk vindt, maar dat in slechts in de helft van de gevallen zij er ook daadwerkelijk aan toekomen. 

Het hele onderzoek is via deze website te downloaden. (Het is vrij lang, maar het kan natuurlijk in fases gelezen worden.)

Tel je dagen

Vandaag een prachtig stukje van Elizabeth George om eens over na te denken:

'Je hebt waarschijnlijk weleens aan kinderen gevraagd wat ze later willen worden. Misschien zou je in plaats daarvan jezelf de vraag moeten stellen: wat wil ik uiteindelijk met mijn leven bereiken?
Dat is een vraag die je in elke fase van je leven kunt stellen. Voor mij is het liefhebben van en zorgen voor mijn gezin een hoge prioriteit - en het is een van Gods primaire doelen voor mij. Maar hoeveel levens zal ik daarnaast nog beïnvloeden?
Mensen zijn een van Gods doelen, want uiteindelijk zal God van deze planeet alleen de zielen van mensen redden. Hoe is jouw huwelijk? Hoeveel vrouwen en kinderen begeleid je, vorm je, onderwijs je? Aan hoeveel anderen geef je hulp en steun en vertel je over Christus?
In Psalm 90:12 staat: 'Leer ons zó onze dagen tellen, dat wij een wijs hart verkrijgen.' "

Elizabeth George

1 december 2012

Welke boeken wil jij nog lezen?

Al veel vaker heb ik geblogd over het lezen van mooie boeken en wat zijn er veel. Op mijn boekenplank liggen nog 'Hart voor God' van Beth Moore en 'Kan jouw droom werkelijkheid worden' van John C. Maxwell.

Ik verheug mij erop deze binnenkort te gaan lezen.

De afgelopen tijd heb ik ook weer allerlei boeken gezien die verschenen zijn en waar ik mij graag nog eens in zou verdiepen:
  • Gebruik je verstand - John Piper
  • Herstellers - G. Lyons
  • Daniël - J. v.d. Schoot/Ds. Stichter
  • Hartelijk getalenteerd - P. Vervoorn
  • De geliefde discipel - Beth Moore
  • Zien en leven - O. Lohuis
Hebben jullie al één van deze boeken gelezen? En wat vond je ervan?

Welke boeken heb jij nog op je (verlang)lijstje staan of op je boekenplank liggen die je graag zou willen lezen?