30 oktober 2012

A Proverbs Wife Homemaking Binder Tour

Een geweldige, leerzame en inspirerende video:





Hebben jullie ook zo'n soort systeem? Houd je het soms op een andere manier bij?
Ik ben benieuwd naar jullie reacties

28 oktober 2012

Zou je blij zijn met de hemel als Christus daar niet was?


'De cruciale vraag aan onze generatie, en aan iedere generatie, luidt: stel je de hemel eens voor, zonder ziekte en met alle vrienden die je op aarde had, met al het eten dat je lekker vindt, alle vrije tijd die je maar wenst, alle pracht van de natuur die er te zien is, alle materiële genoegens die je kent, zonder onenigheid en natuurrampen. Zou je dan blij zijn met die hemel als Christus daar niet was?'
J.Piper

25 oktober 2012

Schuldgevoel



Vandaag een prachtig geschreven stuk van Marjolein. Ik heb het mét toestemming overgenomen van haar weblog www.god-en-gezin.blogspot.nl  Zij heeft overigens nog veel meer bemoedigende en inspirerende artikelen geschreven. Ik kan jullie van harte aanraden eens op haar weblog te kijken.

Moeders schuldgevoel: 

Eén van de grootste oorzaken van stress zijn schuldgevoelens. Dit kunnen schuldgevoelens zijn over zonden, maar ook schuldgevoelens over tekortkomingen en over dat laatste wil ik het hebben. Deze stress is een gevaarlijk soort stress die bij lange koestering lichamelijke klachten kan geven, om over de psychische klachten nog maar niet te spreken.

Wat ik zo herken ik mijn eigen leven en waarschijnlijk herkennen meer vrouwen het is dat ik me schuldig voel omdat ik het gevoel heb tekort te schieten.

Een aantal  voorbeelden:

Je komt 's morgens te laat je bed uit en daardoor begint de dag gelijk verkeerd. Brood is nog niet ontdooid, kleding van de kinderen ligt niet klaar, je brengt ze te laat op school en vergeet dat er die dag een excursie is met de klas van je kind waar je je voor op had gegeven.
of
Je neemt je zo voor een kaartje te sturen naar een ziek gemeentelid of naar je oude oma en elke keer weer vergeet je het kaartje te schrijven of je schrijft het en je vergeet het te posten.
of
die keer dat je vreselijk moe bent en rond etenstijd nog geen idee hebt van wat je wilt gaan maken, wat je je gezin voor gaat zetten, om uiteindelijk te eindigen met pizza.
of
die torenhoge wasmanden met was waar je maar niet aan toe komt
of
een avond internetten terwijl je zo nodig iets in huis moet doen
of
onredelijk boos worden op je kinderen, terwijl je ze zelf voorhoudt om altijd geduldig en vriendelijk te zijn
of
het gewoon zo vaak goed willen doen, maar keer op keer falen.

Herken je het? Ik in ieder geval wel en ik heb er veel en lang over nagedacht. En weet je wat me opviel? Stel dat ik op die manier eens naar mijn man zou kijken of mijn kinderen, ik zou lang zo hard niet voor ze zijn als dat ik voor mezelf ben. Ik zou veel meer geneigd zijn ze genade te geven als dingen niet gaan zoals ze gepland waren.

Stel dat mijn man mij beloofd 's middags de garage op te ruimen en diezelfde middag moet hij toch onverwacht een bezoek af gaan leggen of toch doorwerken aan zijn preek, zou ik dan net zo hard voor hem zijn als dat ik voor mezelf zou zijn? Nee. Ik zou het begrijpen en hem daarin genade geven.

Stel dat mijn dochter koekjes aan het bakken is en ze vergeet de kookwekker te zetten en de koekjes verbranden volledig. Dan zou ik haar genade geven en begrip en haar helpen met opruimen, maar als IK de koekjes had laten verbranden zou ik me schuldig hebben gevoeld en zou ik boos op mezelf zijn geworden.

Als moeders/vrouwen zijn we soms dus geneigd anderen meer genade te geven dan onszelf. We leven zelf te weinig van genade. Gods genade. Zijn oneindig grote genade. We zijn niet perfect, we doen het uit onszelf nooit helemaal goed, maar we kunnen het volhouden door Hem die ons kracht geeft. We mogen weten dat Zijn genade genoeg is. Niet een perfecte opvoeding, niet een perfect huis of wat dan ook. Zijn genade is genoeg, ook voor ons moeders.

En dan moet je op momenten dat je weer die stress ervaart, die schuld ervaart, die druk ervaart knielen bij het Kruis. Je hart luchten bij God die zo vol genade is, die je zo goed kent en Hem alles belijden. Hij is genadig je te vergeven en je te helpen bij de dingen die je moeilijk vindt.

Tegelijk moet je ook jezelf onderzoeken. Stel dat je je huishouden echt verwaarloost of stel dat je gezin al een lange tijd niet meer de hoogste prioriteit heeft of...vul zelf maar in. Dan is zelfonderzoek nodig. Ben je lui? Ben je vaak moedeloos? Verwacht je het van God of van jezelf? Ben je hoogmoedig? Ben je egoistisch bezig? Breng deze dingen bij Gods troon en vraag vergeving en bid om inzicht om de dingen te veranderen met behulp van Gods Geest.

2 Korinthe 12:9 Maar Hij heeft tegen mij gezegd: Mijn genade is voor u genoeg, want Mijn kracht wordt in zwakheid volbracht. Daarom zal ik veel liever roemen in mijn zwakheden, opdat de kracht van Christus in mij komt wonen.

Ezechiël gehoorzaamt God

Niet zo lang geleden schreef ik over de gehoorzaamheid van Ezechiël in hoofdstuk 4 van dit Bijbelboek. In Hoofdstuk 24: 16-18 krijgt deze profeet opnieuw een (bijna) onmogelijke opgave.

"Mensenkind, zie, Ik ga haar die de lust van uw ogen is, door een plotselinge slag van u wegnemen. Toch mag u geen rouw bedrijven, u mag niet huilen en geen traan laten.
Kerm in stilte, u mag geen rouw over de dode bedrijven. Bind uw tulband om en doe uw schoenen aan uw voeten; u mag uw baard en snor niet bedekken en van het brood dat mensen u brengen, mag u niet eten. 's Morgens sprak ik tot het volk en 's avonds stierf mijn vrouw. De volgende morgen deed ik zoals mij geboden was."

God zei tegen Ezechiël dat zijn vrouw zou sterven en dat hij niet om haar moest rouwen. Hij gehoorzaamde God in alles, net als Hosea toen die een overspelige vrouw moest trouwen ( Hos.1:2,3)
In beide gevallen waren deze ongewone gebeurtenissen bedoeld als symbolische handelingen die Gods verhouding met Zijn volk uitbeeldden.
Hoe moeilijk het voor Ezechiël ook was, hij gehoorzaamde God altijd van harte. Hij rouwde niet om zijn gestorven vrouw om zijn medeballingen te laten zien dat zij niet over Jeruzalem mochten rouwen wanneer dat verwoest werd. Elk persoonlijk verdriet zou spoedig overschaduwd worden door nationaal verdriet vanwege de verschrikking van de totale verwoesting van de stad.

Wat een opdracht voor Ezechiël als je er goed over nadenkt. Hoe zou jij reageren als dit jou gevraagd werd? Zou jij dit kunnen opbrengen?

22 oktober 2012

"Steeds minder aandacht voor samen bidden met gezin"

"Laat als vader in je leven zien hoe prachtig het is om Jezus te volgen. Dan zullen de kinderen dat getuigenis zien," vertelt Ernst van Olffen (76). Zijn vier kleinkinderen gaan niet of zelden naar de kerk. Eerder verschenen op deze site al verhalen met Marjan en Jan de Haan over hun kinderen die God en/of de kerk de rug hebben toegekeerd. CIP.nl sprak met de werktuigbouwkundig ingenieur die zichzelf omschrijft als een 'gewone' christen uit een protestantse gemeente. "We moeten af van somberheid en proberen de rijkdom van God en het evangelie over te brengen."

De grootvader uit Oldenzaal groeide op zonder het christelijk geloof. Hij verloor al op 17-jarige leeftijd zijn vader. "Ik droeg dus al snel een enorme verantwoordelijkheid op mijn schouders. Mijn ouders geloofden wel in God, maar de kerk heeft mij altijd aangetrokken." In 1958 ontmoette hij zendeling Anne van de Bijl, die bekend werd door zijn expedities gericht op het smokkelen van Bijbels naar communistische landen. "Toen hij zijn getuigenis vertelde, veranderde mijn leven," vertelt Van Olffen. "Door zijn verhaal heb ik geleerd dat geloven een kwestie is van doen. En dat is werkelijk iets anders dan alleen geloven in wat Jezus heeft gezegd."

Zijn opvoeding is dus niet te vergelijken met het groot brengen van zijn eigen zoon. "Toen mijn zoon zestien jaar oud was, zag hij hoe een kerk werd veranderd in een moskee. Hij zei toen: 'ik wil later predikant worden'. Ik hield mijn hart vast, want stel je voor dat hij tijdens de theologie-opleiding zijn geloof zou verliezen. Over theologie-studenten werd wel eens gezegd: jullie weten alles over de Bijbel, maar lezen niet de Bijbel zelf." Om die reden stond Van Olffen niet te springen, maar zijn zoon heeft uiteindelijk met succes de theologie-opleiding afgerond. Inmiddels is hij alweer actief in zijn derde kerkelijke gemeente.

Entertainmentaanbod
Het feit dat de vier kleinkinderen niet meer met vader en moeder meegaan naar de kerk, wijt Van Olffen aan hun puberteit. Het viertal is 20, 18, 16 en 13 jaar oud. "Ze gaan hun eigen weg en dat is in meer gezinnen zichtbaar. Veel ouders lijden daar onder." De grootvader merkt op dat het nauwelijks meer voorkomt dat gezinnen met elkaar aan tafel zitten. "Door het vele entertainment, (waaronder tv-programma's) dat wordt aangeboden, maakt men bijna geen tijd meer voor elkaar. Samen bidden en Bijbellezen met je kinderen is een goede gewoonte. Als daar te weinig aan gedacht wordt, verwatert dit al gauw."

Van Olffen maakt zich geen zorgen over zijn kleinkinderen. "Jezus riep ons op om niet bezorgd te zijn. Dat neemt een enorme druk weg. Dat is goed, want zorgen voegen niets toe." Volhardend bidden vindt hij een beter idee. "Mensen die zich zorgen maken over hun kinderen en/of kleinkinderen, wil ik deze troost meegeven. Alléén Noach werd rechtvaardig bevonden voor God! Er staat niets over zijn familie. Alleen Noach was rechtvaardig en wat gebeurde er? Met Noach werd zijn gehele familie gered. Dit vind ik voldoende reden om ons geen zorgen te maken en geen 'ach' en 'oh' te roepen. Onze gebeden en ons getuigenis naar de kinderen toe staat voorop."

Geloven met blijdschap
Getuigen is volgens de 76-jarige christen het geheim. "We mogen een voorbeeld zijn voor onze omgeving en dus ook voor onze kinderen. Als we ons enthousiast met ons geloof bezighouden, zien ze dat." Dwingen wijst Van Olffen pertinent af. "Als je kinderen dwingt, gaan ze zich tegen het geloof afzetten. Ze moeten zelf ontdekken wat het is om verantwoordelijkheid te nemen. Ik merk dat onder veel christenen het geloof te veel een privézaak is. Maar waar is ons getuigenis gebleven? Het gevolg is dat de blijdschap ontbreekt. Die vreugde in het geloof is ontzettend belangrijk, want blijdschap werkt aanstekelijk."

Christenen net zo ijverig als Coca Cola?

Je kunt reizen waarheen je maar wilt, overal ontdek je het rood-witte embleem van Coca Cola. Zelf in het kleinste winkeltje op de hoek zie je er flessen en blikjes van; het straalt je tegemoet van reusachtige reclameborden en reclamezuilen, en overal kun je T-shirts, mutsen en allerlei zaken met het Coca Cola logo kopen. Coca Cola is zowel in de sport als in de meest exquisiete restaurants vertegenwoordigd. Als je in een land bent waar je vanwege de hygiëne liever geen water of sap drinkt, dan kun je altijd gerust een Colaatje bestellen. De drank symboliseert de vrijheid van het Westen en verovert zoetjesaan de hele wereld. Bastions die zich tot tegenstanders van het westen verklaren en daarom ook tegen Coca Cola zijn, vallen er ook langzaam maar zeker voor.
Deze vloeistof dringt in alle regio's door en is niet te stoppen. Zo heeft de beroemde frisdrank nu ook het tot dan toe gesloten Birma veroverd. Momenteel blijven er nog twee landen over waar je tevergeefs naar Coca Cola zult zoeken: Noord-Korea en Cuba.

Als je bedenkt dat de drank pas in de 19e eeuw is uitgevonden, dan is zijn veroveringsveldtocht alle achting waard. Als christenen kunnen we daar iets van leren: 'Ga heen in heel de wereld, predik het Evangelie aan alle schepselen.' (Mar. 16:15)
Bron: Norberth Lieth in de 'Middernachtsroep'

21 oktober 2012

Macaroni of paddenstoelen?


Het lijkt wel macaroni, het is toch echt een soort paddenstoel... 


Prachtig herfstbos


19 oktober 2012

Internetkerk

Gisteren las ik een bijzonder artikel in de krant:
'PKN lanceert internetkerk.'

De protestantse Kerk in Nederland begint een internetkerk. De digitale kerk moet halverwege 2013 online gaan.
Op dit moment wordt er gezocht naar een internetpastor, die samen met een communitymanager en een webredacteur het kernteam vormt van de nieuwe internetkerk mijnkerk.nl.

In de online gemeenschap kunnen kerkgangers hun geloof, emoties en twijfels delen. Anders dan kerkdiensten die online gezet worden, moet de internetkerk "een kerk op zich" worden.
De digikerk is een van de honderd pioniersplekken die de PKN de komende jaren wil opzetten. Het is de bedoeling dat er rond mijnkerk.nl een digitale christelijke gemeenschap ontstaat.
"Je moet er kunnen nadenken over verdriet, ziekte en overlijden, maar ook over dankbaarheid. De organisatie richt zich op mensen die niet kerkgebonden zijn, maar wel iets met hun levensvragen willen doen,' verklaart een voorlichter van de PKN.
De initiatiefnemers hebben geen doelstellingen geformuleerd over het aantal bezoekers van de internetkerk. Binnen vijf jaar zo'n 10.000 internetkerkgangers lijkt hen mooi.

Wat vind jij van dit initiatief? Zou je er lid van worden? Welke voor- of nadelen zie jij aan een internetkerk?


16 oktober 2012

Richt de harten van je kinderen op God

'Mijn moeder sprak zelden over Jezus. Toen ik klein was, dacht ik dat Hij een neef was die we nooit zagen!'. Welk beeld van Jezus had jij in je kindertijd? Richt de harten van je kleine (en wat minder kleine) kinderen op God. We zijn geneigd te praten over wat we belangrijk vinden, dus laat je kinderen een duidelijke boodschap horen door vaak over de Here Jezus te spreken en tot Hem te bidden. God zal dan deel uitmaken van de dagelijkse ervaringen en gesprekken van je kinderen.
Zo zaai je zaad in de geest van je kinderen, en je weet maar nooit wat er wortel schiet en hen in hun levenslange wandel met de Heere zal helpen.
Deuteronomium 6:7 onderstreept deze gedachte. Er staat dat we over God moeten spreken 'als u in uw huis zit en als u over de weg gaat, als u nederligt en als u opstaat'. Ik denk dat daarmee wel zo ongeveer alles is gezegd, vind je ook niet?"

Elizabeth George

15 oktober 2012

Frisse Kijk 1 - Marja Verschoor

Een aantal weken geleden ben ik begonnen in het boek 'Frisse Kijk' van Marja Verschoor-Meijers. Elke week lees en overdenk ik één hoofdstuk. Tot nu toe geniet ik er elke keer weer van.
Voorin schrijft de schrijfster: "Het is mijn verlangen dat je met vernieuwde belangstelling en een frisse kijk de Bijbel gaat openen om vervolgens de dingen die je leert ook praktisch toe te passen in je leven.'

Wanneer je dit boek leest, ervaar je ook die frisse kijk. De onderwerpen zijn afwisselend ( het zijn 12 columns die Marja voor het blad Opwekking Magazine heeft geschreven) en zetten stuk voor stuk aan tot nadenken. Ook de vragen die bij elk hoofdstuk staan, sluiten goed aan bij het betreffende onderwerp. Het boek biedt ook ruimte om je gedachten onder woorden te brengen en deze op te schrijven.

Frisse Kijk is eigenlijk meer dan een leesboek, het is een werkboek met daarin praktische tips om zout en licht te zijn; op school, op je werk, in je omgeving, tijdens de vakantie en in de kerk. Het is tevens een handig werkboek dat je overal mee naar toe kunt nemen en waar je altijd mee aan de slag kunt; in de trein, op het schoolplein, thuis, in je studiegroep of op een bankje in het park...
Persoonlijk denk ik dat het voor kringen of gespreksgroepen in de kerk of gemeente uitermate geschikt is. Misschien iets voor het nieuwe winterseizoen...?
Met alle feestdagen in het vooruitzicht, zou ik dit boek zeker op mijn verlanglijstje zetten...

Wie meer wil weten over de schrijfster of haar boek wil bestellen, kan op haar website 'Frisse Kijk' terecht of eens één van haar weblogs bezoeken!




12 oktober 2012

Waar vier jij avondmaal?

Avondmaal vieren...
In de meeste kerken en gemeentes wordt dit zeer regelmatig gedaan. Vaak in alle rust en met eerbied. Toch is het niet vanzelfsprekend dat het Heilig Avondmaal alleen op deze plek gevierd wordt. Ik las over een discussie die gaande is over de vraag op welke plaats je het avondmaal nog meer zou kunnen vieren. Moet dit namelijk altijd alleen in de gemeente plaatsvinden of kun je het ook thuis vieren met gezinsleden of met een groep christenen?
Ik las wat voors en tegens:

'Nee', zegt iemand, 'het avondmaal hoort binnen de gemeente onder toezicht van ambtsdragers. Zij kunnen toezicht houden op het Avondmaal; op de manier waarop het gevierd wordt, maar ook op de mensen die aangaan. Als het goed is kennen de ouderlingen de avondmaalsgangers. Mochten er mensen aangaan van wie de levenswandel niet past bij dit sacrament, dan kan daarover worden gesproken.'

'Ja', zegt een ander, 'je kunt het Avondmaal helemaal buiten de eredienst houden. Waar je Avondmaal viert, ís het eredienst. Want daar is Christus in het midden van Zijn volgelingen. In de eerste eeuwen werd wekelijks Avondmaal gevierd, vaak bij de samenkomsten thuis, een samenkomst werd standaard afgesloten met en eucharistieviering. Over het brood werd een gebed uitgesproken, maar dat brood kon worden meegenomen naar huis, zodat men ook daar eucharistie kon vieren.

'Nee', zegt een ander weer 'afspraken binnen een gemeente zijn nodig om wildgroei en misstanden te voorkomen - men kan al te gemakkelijk met rituelen aan de haal gaan'.

'Ja', zegt weer iemand anders 'Jezus zegt niets over de wijze van vieren; Hij houdt gewoon een maaltijd met Zijn volgelingen, Zijn vrienden, en wie maar met Hem samen wil eten. Wij hebben er iets raars, 'sacramenteels' van gemaakt.

Wat vind jij? Kan het Avondmaal ook buiten de kerkdienst gevierd worden? 


9 oktober 2012

God laat onze kinderen niet los


Vanmorgen las ik een prachtig artikel wat zeker gespreksstof zal opleveren. Voel je vrij om te reageren op dit weblog of in de (besloten) Facebookgroep: 

"Kinderen die hun christelijke ouders duidelijk maken niet meer mee te willen naar de kerk. Het is een verschijnsel dat steeds vaker voorkomt. Dit geldt ook voor de dochter van Marjan uit Barendrecht. Tegenover CIP.nl laat ze weten haar dochter absoluut niet het geloof en de kerk te willen opleggen en veel waarde te hechten aan de kracht van gebed. "Bidden is geen garantie, maar ik vraag altijd om Gods leiding. En voorbede en zegenen heeft veel kracht."

Marjan heeft in totaal drie kinderen. Haar 22-jarige dochter is het huis uit en gaat haar eigen weg. Ze gaat niet naar een gemeente, gelooft wel in God, maar heeft veel kritische vragen. Haar twee andere kinderen van 13 en 11 jaar gaan op zondag mee naar een evangelische gemeente. Toch hield haar dochter zich in haar tienerjaren bezig met het geloof. "Ze voerde bijvoorbeeld chatgesprekken over het ontstaan van de wereld door God met atheïsten en ging naar de Alpha-cursus," vertelt haar moeder. Maar regels vergrootten de afstand tussen haar en de kerk. "Zo was er een leidinggevende die haar aansprak op haar kledingkeuze en op een gegeven moment aandrong om een keuze voor God te maken. Maar zo'n keuze moet vanuit jezelf komen en kan niet worden opgelegd. Dit heeft duidelijk een rol gespeeld in haar besluit om de kerk te verlaten."

Het vasthouden van de kerkelijke jeugd is in veel gemeenten een 'hoofdpijndossier' geworden. Jongeren gaan op een bepaald moment graag hun eigen weg. Dit bemerkt ook Marjan: "In deze tijd draait het om het eigen geluk, de volledige vervulling van wie je zelf kunt en wilt zijn in alle vrijheid, althans dat is wat de wereld c.q. de maatschappij en media je voorspiegelt. Anderzijds is er een hang naar commitment en mogen zijn wie je bent. Je kunt er op twee manieren tegenaan kijken: nu ben je soms een 'rare vogel' als je nog gelooft en naar de kerk gaat, maar aan de andere kant biedt een nieuwe generatie die zonder het geloof is opgegroeid - en de ballast van het geloof van hun ouders van vroeger -  nieuwe mogelijkheden." Volgens haar is het vooral belangrijk om jongeren een verantwoordelijkheidsgevoel te geven in de gemeente. "Geef ze bijvoorbeeld een taak in de kinderprogramma's tijdens een kerkdienst of betrek ze bij de muziek. Zo zien ze in dat ze nodig zijn en voorkom je dat ze zich buitenstaander voelen in de gemeente en bijvoorbeeld meer met hun mobieltje bezig zijn dan met de dienst zelf."

Geloof doorgeven
Haar dochter schuift nog regelmatig aan voor het eten in het gezin van Marjan. Als er dan voor en na het eten gebeden wordt en de Bijbel opengaat, komt het geloof regelmatig ter sprake. "Soms zie ik dat dit bij haar wrijving oplevert. Zo zei ze bijvoorbeeld eens: 'Ik had gewild dat ik niet was opgevoed met het geloof en vervolgens later op mijn 18e een vrije keuze had kunnen maken.' En toch blijven wij het belangrijk vinden om het geloof door te geven in de opvoeding. Uiteindelijk komt het aan op de vraag of iemand wel of niet het geloof wil aannemen en zich eraan wil toewijden. De ene heeft een positieve kijk ten opzichte van het geloofsleven en een ander niet. Aan de ene kant is het zaak om dit als ouder los te laten en aan de andere kant wil je hen altijd weer de christelijke boodschap meegeven."

Machtige God
In hoeverre is er eigenlijk aandacht binnen gemeenten voor ouders die wijsheid willen ontvangen in omgang met kinderen die de kerk de rug toekeren? Marjan geeft toe dat visie op dit gebied ontbreekt. "Dit zou door middel van meerdere thema-avonden kunnen worden ingevuld, waarin ouders van tieners en jongeren elkaar ontmoeten, ervaringen kunnen delen en begeleiding vanuit de gemeente hierin krijgen." Zelf geeft de moeder het volgende advies mee: "Bespreek met je kind tijdens een wandeling of de afwas eens de beweegredenen waarom ze wel of niet meer naar de kerk willen gaan. Jongeren komen in hun puberteit in een hele andere leefwereld terecht en zoeken ook in het geloof hun eigen identiteit. Open staan voor hun ideeën en persoonlijke zoektocht levert vaak veel meer op dan jouw geloof en de regels daarvan op te leggen. Zoals God met ons een relatie wil hebben, zo is het ook belangrijk om met je kind in relatie te blijven."

"Verder is het belangrijk om als ouders te beseffen dat als onze kinderen 'nee' zeggen tegen het geloof of de kerk dat geen definitieve keuze is over het algemeen. Op latere punten in hun leven komt het vaak terug, bij trouwen, bij kinderen krijgen, in moeilijke situaties. We mogen hoopvol zijn en weten dat God onze kinderen niet loslaat. In die zin mogen we vertrouwen hebben en weten dat God machtiger is dan wij mensen," aldus Marjan."

Hoe is dit bij jullie kinderen? Gaan ze (nog) mee naar de kerk? Blijf je in gesprek erover met ze? Reacties zijn van harte welkom!


Geen christen door beter te leven


“Het is niet Gods bedoeling ons leven te verbeteren, het tot een bepaalde trap van beschaving omhoog te voeren, want het is voor Hem onbruikbaar, omdat het tot een ander rijk behoort dan het Zijne. Hij kan de mens, zoals hij nu is, niet tot heerlijkheid brengen. Hij moet een nieuwe mens hebben; een mens, die opnieuw geboren is, uit God geboren. Wedergeboorte en rechtvaardiging gaan hand in hand.”

Watchman Nee

6 oktober 2012

Gebed is onze enige hoop

'Wanneer we kijken naar de problemen die vandaag de dag op onze scholen spelen, wanneer we kijken naar de hoeveelheid geweld, die dingen die kinderen buiten hun klaslokaal zien, programma's op televisie die beneden elk peil zijn - wanneer we naar al deze dingen kijken, is er geen andere oplossing, geen andere hoop dan gebed. En dat brengt ons op onze knieën.'
Dr. James Dobson, directeur van Focus on the Family

Heer, wijs mij Uw weg

                               


Opwekking 687 Heer wijs mij uw weg (Sela)

Heer, wijs mij Uw weg en leid mij als een kind
dat heel de levensweg slechts in U richting vindt.
Als mij de moed ontbreekt om door te gaan,
troost mij dan liefdevol en moedig mij weer aan.

Heer, leer mij Uw weg, die zuiver is en goed
Uw woord is onderweg als een lamp voor mijn voet.
Als mij het zicht ontbreekt, het donker is,
leid mij dan op uw weg, de weg die eeuwig is.

Heer leer mij uw wil aanvaarden als een kind
dat blindelings en stil U vertrouwt, vrede vindt.
Als mij de wil ontbreekt Uw weg te gaan,
spreek door Uw Woord en Geest mijn hart en leven aan.

Heer toon mij Uw plan, maak door Uw Geest bekend
hoe ik U dienen kan en waarheen U mij zendt
als ik de weg niet weet, de hoop opgeef,
toon mij dat Christus heel mijn weg gelopen heeft
toon mij dat Christus heel mijn weg gelopen heeft.

5 oktober 2012

Geef niet op!

Was je dag gevuld met kinderen van hot naar her brengen en ruzies in goede banen leiden? Van huiswerk overhoren en ervoor zorgen dat de karweitjes gedaan worden? Als dat zo is, dan zit je er nu waarschijnlijk niet op te wachten dat ik je eraan herinner dat kinderen een zegen van God zijn!
Of...misschien toch wel? Psalm 127:3 zegt: 'Zie, kinderen zijn het eigendom van de Heere'. Dat 'zie' is een groot uitroepteken! Kinderen zijn een zegen en het moederschap is een voorrecht. Even afgezien van de ervaring van een slechte dag: hoe kijk jij naar je kinderen? Koester je ze? Ik neem aan van wel. Soms moet je er alleen even aan herinnerd worden. Je kinderen zijn geschapen naar Gods beeld. En jij hebt het voorrecht om ze te onderwijzen, op te voeden, lief te hebben en te waarderen. Voor zowel de goede als de slechte dagen wil ik je bemoedigen met het feit dat je als moeder die van haar kinderen houdt en voor ze zorgt, precies doet wat God van je vraagt.
uit: een moeder naar Gods hart van Elizabeth George

4 oktober 2012

Gehoorzamen in alle details

Soms lees je van die gedeelten in de Bijbel waarvan je denkt 'staat dit er echt?' Het Bijbelboek Ezechiël is een bijzonder Bijbelboek. Het staat vol met boodschappen van onheil maar ook van hoop.
Vanmorgen las ik Ezechiël 4:


Gij, mensenkind, neem u een tichelsteen, leg die vóór u en teken daarop een stad, Jeruzalem. 2 En breng haar in staat van belegering: bouw een schans tegen haar, werp een wal op tegen haar, sla legerkampen tegen haar op, breng aan alle kanten stormrammen tegen haar in stelling. 3 En gij, neem u een ijzeren bakplaat en zet die als een ijzeren muur tussen u en de stad. Richt uw blikken vast op haar, zodat zij in staat van belegering komt; en beleger haar. Dit zal voor het huis Israëls een teken zijn. 4 En gij, ga op uw linkerzijde liggen en leg daarop de ongerechtigheid van het huis Israëls; naar het getal der dagen dat gij daarop liggen zult, zult gij hun ongerechtigheid dragen. 5 En Ik leg u de jaren van hun ongerechtigheid op, naar het getal der dagen: driehonderd en negentig dagen. Zo zult gij de ongerechtigheid van het huis Israëls dragen. 6 Als gij dit hebt volbracht, zult gij opnieuw gaan liggen, op uw rechterzijde; dan zult gij de ongerechtigheid dragen van het huis van Juda: veertig dagen; voor elk jaar leg Ik u een dag op. 7 Gij zult uw blikken vast op het belegerde Jeruzalem richten, met ontblote arm, en ertegen profeteren. 8 En zie, Ik zal touwen om u heen slaan, zodat gij u niet van de ene op de andere zijde kunt keren, totdat gij de dagen van uw belegering ten einde hebt gebracht.

2 oktober 2012

Vechten op onze knieën voor onze kinderen

'Er is een oorlog aan de gang om de harten en gedachten van onze kinderen. We kunnen niet passief achteroverleunen en toelaten dat satan, die in Joh.10:10 een dief genoemd wordt, onze geliefden steelt, doodt en uitroeit. Wij moeten hierop reageren door in gebed terug te vechten. De oorlog die wij voor onze kinderen voeren, voeren we uit op onze knieën', aldus Fern Nichols

'Enkele jaren geleden tijdens een hete zomerdag in Californië besloot een klein meisje in de oceaan te gaan spelen om zo wat af te koelen. Ze rende het strandhuisje van haar familie uit en haastte zich naar het koele water; haar handdoek en haar slippers liet ze achter. Ze dook het water in, kwam weer boven en zwom vervolgens naar de plek waar het water het koelst zou zijn.
Haar moeder, die vanuit het strandhuisje toekeek, zag hoe boven het wateroppervlak een haaienvin tevoorschijn kwam. De moeder rende doodsbang de branding in en schreeuwde zo hard ze kon naar haar dochter. Ze begon naar haar kleine meisje toe te zwemmen. 
Toen ze de stem van haar moeder hoorde, maakte het meisje een bocht en wilde terug zwemmen naar de kust.
Het was te laat. Op het moment dat de moeder haar dochter bereikte, viel de haar aan. De moeder greep het meisje bij haar armen terwijl de haai haar benen greep. Dat was het begin van een ongelofelijke krachtmeting. De haai, die bijna twee meter lang was, was veel sterker dan de moeder, maar de moeder was absoluut niet van plan los te laten. Een visser, die toevallig met zijn boot in de buur was, pakte een geweer en schoot de haai dood.
Wonderlijk genoeg overleefde het meisje het ongeluk; wel lag ze wekenlang in het ziekenhuis. De wonden in haar benen gingen tot op het bot. En op haar armen had ze diepe littekens waar de nagels van haar moeder zich in haar vlees hadden ingegraven terwijl ze zich vastklemde aan de dochter die ze zo liefhad.
Een televisieverslaggever die het meisje na dit trauma interviewde, vroeg of ze hem haar littekens wilde laten zien. Het meisje sloeg het laken van het ziekenhuisbed terug. Daarna zei ze:'Maar kijk eens op mijn armen. Ik heb ook te gekke littekens op mijn armen. Die heb ik omdat mijn moeder me niet los wilde laten.'
Net als deze moeder, die met een haai vocht om haar dochter te redden, zijn ook wij verwikkeld in een geestelijk gevecht met de vijand, om onze kinderen'. 

Hoe ervaar jij het bidden voor je kinderen? Zie jij het soms ook als een strijd?