Heer, wat wilt U dat ik doe?


"In Nehemia treffen we een uitzonderlijke man aan die een alledaagse taak vervult. Maar God wilde dat hij een bijzondere taak op zich zou nemen, ten behoeve van zijn volk, Israël - een taak die niet iedereen kon uitvoeren. God roept mensen uit de wereld die iets doen wat iedereen zou kunnen doen, om hen een taak te laten vervullen die alleen zij kunnen vervullen. Dat zou elke christen moeten vragen: 'Heer, wat wilt U dat ik doe?'.
Als we het God zouden vragen, zou Hij ons antwoord geven. Dan zou er een geestelijke revolutie plaatsvinden in onze kerken, want God heeft voor ieder van ons een specifieke taak, een taak die niemand anders kan uitvoeren.
Hoe ver zijn we eigenlijk bereid te gaan in het beantwoorden van Gods roeping? Hoeveel van ons comfort, ons genoegen en onze 'veiligheid' zijn we indien nodig bereid om op te offeren zodat anderen kunnen leven? Hoeveel tegenstand zijn we bereid te verdragen? We zingen misschien dat we 'het al aan Jezus' voet' gelegd hebben - maar zijn we bereid om afstand te doen van onze bezittingen? Onze carrière? Onze plannen voor een vredige, comfortabele oude dag? Misschien zelfs ons leven? Zijn we bereid om te gaan waar God ons zendt - zelfs naar plaatsen waar we wellicht gevangengenomen worden, gemarteld of gedood wegens het verkondigen van het evangelie?
Zijn we eigenlijk bereid om de afkeuring of spot van buren, collega's, familie of andere christenen te aanvaarden wanneer we stelling nemen voor God? ..."
uit: Ontwapenend gebed

Reacties

  1. Moeilijke hoor, hoe ver wil je gaan..!
    Zelf merk ik dat ik steeds wat verder ga. In het begin verborg ik aan familie/vrienden dat ik me in het geloof aan het verdiepen was. Langzaam verandere dat en nu hou ik er zelfs een blog over bij, doe soms wat vrijwilligerswerk in de kerk en begin er steeds meer over te praten. Gewoon omdat ik er zo blij mee ben.

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Mooi om te lezen Marie Louise, vaak zijn het ook de 'gewone' dageijkse dingen waar God ons voor roept. Het hoeft niet altijd ver weg of heel moeilijk te zijn.
      Mooi om te lezen dat je er blij mee bent!
      Ik ga je blog eens bekijken.

      Verwijderen
  2. Het mooie van het stukje is dat het wijst op 'alles opgeven' voor onze roeping. En zo is het: we moeten afstand doen van ons eigen leven, ons helemaal aan God overgeven en vragen wat Zijn wil is in alle situaties.
    Maar de andere kant - we kunnen in Afrika gaan evangeliseren, alles achterlaten zonder een cent te makken te hebben, en tóch ons 'eigen leven' behouden. Dat 'eigen leven' zit namelijk IN ons - eerzucht, zelfzucht, dingen doen om je ego te bevredigen, voor een goed gevoel over onszelf.

    Wat voor antwoord verwachten we eigenlijk als Hij vraagt: "Wat wilt U dat ik doe?" Ik denk, eerlijk gezegd, dat we vaak een beetje teleurgesteld zullen zijn vanwege Zijn antwoord, omdat we iets 'groters' of 'mooiers' of 'spannenders' verwachten. Iets waarin we meer 'zichtbaar' zouden zijn voor de buitenwereld, wat ons 'dankbaarheid' van onze medemensen oplevert. Zeg eens eerlijk - zit dat niet in ons allemaal? In mij wel!

    Luiers verschonen - wil Hij ook dat ik dat doen zal? ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Herkenbaar wat Anemieke schrijt, (Dit sluit eigenlijk ook wel een beetje aan bij je blogstukje voldoening vinden in je werk op je site manager van het gezin. ) eigenlijk moet je je elke dag afvragen; wat wilt u dat ik doen zal en daarbij ook niet mijn wil, maar de Uwe zal geschien. Juist in de dagelijkse omstandigheden die zo nietszeggend lijken en soms zo saai kunnen lijken, gaat het erom dat ik mijn eigen wil opgeef, dat ik dienstbaar kan zijn op dat plekje waar Hij mij gesteld heeft. Voor de een is dat in Afrika en voor de ander gewoon als huismama thuis, maar dat kan ook smaad opleveren, wie kiest er nu voor om zo'n " degelijk huisvrouwtje" te zijn. Als we trouw zijn op de plek waar Hij ons gesteld heeft, geeft Hij ook kracht om " ver te gaan" voor Hem, om Zijn smaad te kunnen dragen. Mooi stukje weer Wendy om tot je door te laten dringen.

      Dineke

      Verwijderen
    2. Ik ook Annemieke dat het te maken heeft met je eigen leven en hoe je de dingen doet. Je neemt jezelf altijd mee.
      Vaak zijn het, zoals je schrijft, helemaal geen spectaculaire dingen (in onze ogen dan) die God van ons vraagt. Juist de eenvoudige dagelijkse dingen doen en daar trouw in zijn, is soms wat God van ons vraagt.
      En die luiers..ja, dat zal toch echt de bedoeling zijn :)

      Mooi ook hoe je het verwoord Dineke. Het kan inderdaad in Afrika zijn maar ook heel dichtbij in je gezin, in je buurt en in je gemeente.

      Verwijderen
  3. Het grappige is dat wij in veel gevallen geen afstand behoeven te doen van onze bezittingen maar deze juist gekregen hebben van Hem om ook anderen te zegenen. Waarom vragen christenen zich zo vaak af of we een weet niet wat moeten afstaan als Hij ons dat nog niet gevraagd heeft? Misschien leggen we de lat te hoog met dergelijke gedachten en moeten we gewoon eens beginnen met dienen met de middelen die we hebben zonder ons af te vragen of we van alles op moeten geven waar Hij ons mee heeft gezegend....

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Ons probleem ligt mijns inziens in het comfortable leven dat we in een land als NL hebben opgebouwd, het is heel moeilijk om daarvan dingen los te laten. Ik stel wel eens voor aan mensen om een weekje geen tv te kijken en over de vragen zoals ze in dit blogje van jou staan na te denken... wow, alsof je een oneerbaar voorstel doet. En dat is alleen nog maar de tv...

    BeantwoordenVerwijderen
  5. Als het goed is, geven wij geen tiende, maar hebben ons leven al 1 maal gegeven, voor de volle 100% Vervolgens mag Hij met ons leven doen wat Hij wil.

    Al wat gij doet, doe dat van harte, als voor de Here.

    Rom 12:1

    BeantwoordenVerwijderen

Een reactie plaatsen

Heb je opmerkingen of aanvullingen? Laat gerust een reactie achter!
Je reactie wordt eerst gecontroleerd dus het kan even duren voor je hem terugziet onder het bericht.