30 april 2011

Getalenteerd politicus



Mooie uitspraken las ik over André Rouvoet die gisteren heeft aangegeven de politiek te zullen verlaten:
"Rouvoet bewees als geen ander dat messcherp debatteren kon samengaan met nuance en uiterste zorgvuldigheid."
"Met het vertrek van Rouvoet zien we een getalenteerd politicus de Tweede Kamer verlaten", meent evangelist John Kamphuis. "Ik heb Rouvoet altijd gewaardeerd als integer en gedreven."

In veel opzichten was hij een voorbeeld voor mij en ik denk voor vele anderen. We zullen deze getalenteerde politicus missen. Ik ben dankbaar voor de manier waarop God hem heeft kunnen gebruiken in de politiek.

29 april 2011

Kankerpatiënte (6) voelt zich aangetrokken tot Job

‘Uw dochter heeft kanker’, kregen Doug en Jessica Rumbold te horen. "Toen ik mijn dochter Jada (6 jaar) naar bed bracht, en vroeg wie er pijn en verdriet ervaren, zei ze: ‘Ik en Jezus, papa’." Het Bijbelboek Job speelt in het leven van de kleine Jada een grote rol. Voorganger John Piper schreef het boek The Misery of Job and the Mercy of God. Jada voelde zich al gauw aangetrokken tot foto’s van Job die in dit boek staan.

Toen Jada op de schouder van haar vader lag, vroeg ze: ‘Papa, vroeg God Job om zijn kinderen op het altaar te leggen in plaats van het lam?’ "Ja, dat deed Hij," antwoordde Doug. ‘Waarom? Hij doodde toch lammeren voor zijn kinderen?’ Doug: "Nou schat, we kunnen niet zomaar Gods troost ontvangen. We leren Hem het best kennen wanneer we Hem het hardst nodig hebben." Jada glimlachte schattig en fluisterde: ‘Het lijkt alsof God altijd wil dat we het moeilijkste aan Hem geven.’
"Ik haal diep adem, zucht en herinner me dat sinds Jada aan kanker lijdt ze de theologie in een stroomversnelling toepast, meer dan wie dan ook." Doug zei tegen zijn dochter: "Jada, het boek Romeinen zegt dat God alle dingen ten goede doet werken als we Jezus kennen. Dus het is goed om wat je moeilijk vindt en je vast wilt houden aan Hem te geven, en te vertrouwen dat wat Hij in jou doet goed is. Wat Hij Job vertelde was: ‘Geloof me, Job. Je denkt dat wat je nu hebt geweldig is. Wacht tot ik je iets nog geweldigers geef.’"
"We begrijpen dat Jezus, het grootste bezit van God, ons werd gegeven. Hoe gaan mijn vrouw Jessica en ik om met dit proces? Kijken we naar onze dochter, die zelfs niet ons bezit is, alsof ze onze hoop is waar we ons aan moeten vastklampen? Het kan voelen alsof alles van ons wordt afgenomen, toch laat de Heer ons iets anders zien: dat deze dingen het goede gaan uitwerken," aldus Doug.
Doug en Jessica Rumbol hebben in totaal drie kinderen: Jada (6), Oliver (2) en Pierce (3 maanden).

Bron: cip.nl

Als ouders geloof niet voorleven, verdwijnt het

In gezinnen waar niet openlijk over geloof wordt gesproken en het niet wordt voorgeleefd door de ouders, is er grote kans dat kinderen later niets meer of veel minder met het christelijk geloof doen. Dat blijkt uit het rapport Wisseling van de wacht: generaties in Nederland van het Sociaal en Cultureel Planbureau. "Een godsdienstig huiselijk milieu is een voorwaarde voor de ontwikkeling van godsdienstigheid bij de kinderen, waarbij vooral gewoontevorming - via kerkgang en gezamenlijk gebed - belangrijk is, evenals een voor de kinderen manifeste, persoonlijke doorleefdheid bij de ouders", aldus het rapport.
Het algemene beeld is dat zowel ouders als de kinderen nogal ver verwijderd zijn geraakt van het jeugdgeloof van hun ouders. De gereformeerden vormen in alle opzichten de meest godsdienstige groep. "Zij zijn duidelijk vaker dan de hervormden en katholieken het geloof van hun kinderjaren trouw gebleven en slagen er bovendien beter in dit op hun eigen kinderen over te dragen." In gereformeerde gezinnen waar vroeger vrijwel dagelijks (91 procent) gezamenlijk gebeden werd en uit de Bijbel voorgelezen doet het oudste kind dat nu nog in 40 procent van de gevallen.

28 april 2011

Vandaag helpt de Heere

Zondag werd ik bemoedigd door een kaartje met onderstaande tekst.
Er zijn afgelopen week veel dingen gebeurd die mij bezighouden, zowel privé, in ons gezin, in onze familie en in de gemeente. Soms is er strijd, moeite en verdriet, soms is er dankbaarheid en vreugde.
Hoe het ook zij:

27 april 2011

Hoe groot is God?

Francis Chan heeft een pakkend boek geschreven. Afgelopen weekend ben ik begonnen in 'Te gekke liefde'. Het is een boeiend boek waarvan je direct rechtop in je stoel gaat zitten. Chan beschrijft  hoe we weer een leven met God kunnen leiden dat niet lauw is maar vol vuur.
Het is ongelofelijk als je erover nadenkt dat de God van het heelal  van ons houdt. En niet een klein beetje. Nee, onvoorwaardelijk veel. Zelfs zoveel dat hij het leven van Zijn Zoon ervoor opofferde.
Hij begint in het eerste hoofdstuk met de beschrijving van Gods prachtige schepping en Zijn oneindige grootheid.


                              

Francis Chan heeft een eigen website Crazy love
(wordt vervolgd)

Elkaar scherpen is waardevol

Ja, zo'n reactie op mijn blogbericht van gisteren zet je weer aan het denken. Hoewel ik even getwijfeld heb over de publicatie, neem ik de kritiek ter harte.
Ookal heb ik de meeste woorden letterlijk geciteerd uit het genoemde boek, het blijft goed om kritisch en objectief te blijven kijken naar wat ik ook zelf lees, leer en vervolgens hier weer opschrijf. Soms kun je zo overtuigd zijn van je eigen 'gelijk' dat je misschien een beperkte manier van kijken hebt en mogelijke gevaren over het hoofd ziet.
Nu weet ik bij het stuk van gisteren niet direct waar het in zit en heb dat de schrijfster dan ook gevraagd wat beter uit te leggen. Ook weet ik niet of ze christen is en wat haar intensie is en wat haar visie is op kinderwerk. Ik ben benieuwd.
Ook anderen roep ik hiermee op om de vrijmoedigheid te nemen te reageren op de blogberichten, zowel positief als negatief.

De onderstaande spreuk kwam in mijn gedachten en hoewel deze tekst vaak gebruikt wordt binnen de relatie van een vriendschap wil ik hem toch noemen.
Spreuken 27:17 'Zoals men ijzer met ijzer scherpt, zo scherpt de ene mens de ander.'


Zingen met kinderen

De afgelopen jaren hebben we als gezin bijna 100 liedjes uit de bundel van Opwekkingsliedjes voor kinderen samen geleerd en gezongen. Elke week probeerden we één nieuw liedje met elkaar te leren. Nu de kinderen wat groter zijn en de 'gewone Opwekkingsbundels' meer gebruikt worden, zingen we er niet zo veel meer uit, maar heel veel liedjes blijven wel hangen en vergeet je je leven lang niet meer.
Soms zongen we ze aan tafel, tijdens de afwas en ook nog steeds tijdens het kinderwerk in de gemeente waar wij als gezin actief bij betrokken zijn.
Het is een zegen deze liedbundel en ik kan hem alle gezinnen met jonge kinderen zeker aanraden te kopen met de bijbehorende c.d.'s. Op de site van Opwekking zijn de tekstboekjes, de cd's en ook eventueel de bladmuziek verkrijgbaar.

26 april 2011

De zegeningen van kinderwerk

Het is een voorrecht als God je roept tot een bediening om kinderen met het evangelie te bereiken.
De schrijver van het boek ‘Kinderevangelisatie..Ja! hoe dan’, Sam Doherty, is van mening dat je naarmate je meer en meer betrokken raakt bij het brengen van het evangelie aan kinderen, God je zal zegenen en bevestigen in je bediening.
Natuurlijk zullen er problemen op je weg komen maar de vreugde en het gevoel van voldoening die je zult ontvangen, wegen ruimschoots op tegen eventuele problemen of moeilijkheden. (Psalm 126:5-6). Ik kan zijn woorden beamen!
Welke zegeningen zijn er dan? Aan de hand van enkele punten die in het boek worden genoemd, wil ik graag enkele persoonlijke ervaringen delen. Misschien zijn niet alle zegeningen nú al merkbaar maar mijn gebed is dat het kinderwerk dat ik, en vele kinderwerkers met mij mogen doen, onderstaande zegeningen mag voortbrengen. Nu én in de toekomst!

Kinderen zullen gered worden
De grootste vreugde die je zult ervaren is de vreugde en de ontroering die je ziet als een kind door je bediening tot Christus komt. Misschien gebeurt dit niet altijd tijdens of na afloop van de kinderdienst maar wanneer je hoort dat kinderen thuis samen met hun ouders een keuze voor de Here Jezus hebben gemaakt, vervult je hart zich met dankbaarheid. Als kinderwerker heb je ook hierin een klein schakeltje mogen zijn!

Kinderen zullen groeien in hun geloof
Je zult ontdekken dat niet alle kinderen die verklaren dat ze hun vertrouwen op de Here Jezus stellen, echt groeien en geestelijk tot ontwikkeling komen (door welk oorzaak dan ook). Maar velen van hen wel; en het zal je een speciaal gevoel van voldoening geven wanneer je een kind, dat een keuze voor de Heer gemaakt heeft, ziet groeien en een volwassen gelovige ziet worden.

De plaatselijke gemeente zal erdoor geholpen worden
De kinderen en ook de volwassenen van de plaatselijke gemeente zullen ook de zegeningen van deze bediening ontvangen en ervaren.

De gezinnen waar de kinderen thuishoren zullen erdoor gezegend worden
De kinderen in de wereld van vandaag worden geconfronteerd met verleidingen en moeilijkheden waarvan wij als volwassenen vroeger weinig of geen weet van hadden. Overal om je heen is de invloed van drugs, alcohol, seks en geweld merkbaar. Ouders, zowel christenen als niet – christenen, zijn vaak ten einde raad als ze de problemen zien waarmee hun kinderen geconfronteerd worden; en de gevaren die daaruit voortvloeien. Daarom zullen de ouders vaak dankbaar zijn, wanneer je deze kinderen helpt; hun de waarheden van Gods Woord onderwijst en hen helpt om te gaan met de problemen waarmee ze in de hedendaagse wereld mee te maken hebben. Zo zullen de kinderen merken dat je hen en de gezinnen waaruit ze komen hebt geholpen.

Je zult zelf gezegend worden
Je zult zelf gezegend worden omdat je gehoorzaam bent geweest aan Gods bevel om de kinderen te bereiken met het Evangelie. Ook zul je gezegend worden door je toenemende kennis van Gods Woord, terwijl je het onderwijst.

Je gezin zal gezegend worden
Je kinderen of kleinkinderen zullen wellicht ook het voorrecht hebben om de dingen te horen die je onderwijst.

God zal verheerlijkt worden
Dat zal de grootste zegen van alles zijn in je bediening. God zal verheerlijkt worden door je gehoorzaamheid aan Zijn wil en door de redding van het veranderde leven van kinderen.

25 april 2011

Opvoedingskwaliteit vraagt tijd (3)

Praktische tips
Na het lezen van het bovenstaande denkt u misschien: “Ja, dat klopt allemaal, ik herken dat. Ik zal dat in de toekomst in mijn achterhoofd houden. Maar ik zit nog steeds met het probleem ‘tijd’. Los dat nou eens voor mij op.” Oké, hier komt een aantal praktische tips, ontleend aan ‘Tijd maken’:- Maak een lijst van taken: niet wat je hand vindt om te doen is belangrijk, maar wat je hoofd  zegt dat je hand moet doen.
- Schrap de helft. Je neemt je meestal meer voor dan wat je daadwerkelijk kunt doen.
- De afwerking kost de meeste tijd. Bedenk hierbij dat niet alles perfect afgewerkt hoeft te zijn. Een brief aan een vriendin mag er anders uitzien dan de brief die u voor uw baas moet uitwerken.
- Plan ook voorbereidingstijd. Gaat u op vakantie? Plan dan ook de tijd in die u  nodig hebt om de koffers te pakken.
- Maak boodschappenlijsten.
- Doe die tv eens uit! Houd voor uzelf een limiet aan met internetten.
- Gebruik uw dagritme. Wanneer bent u het meest geconcentreerd en energiek?
- Zorg dat u voldoende energie hebt (slaap en voeding).
- Plan een vaste dag/tijdstip voor uw schoonmaakwerk. Zo voorkomt u dat u zich schuldig voelt dat u alweer niet aan de badkamer bent toegekomen.
- Tref ’s morgens vast voorbereidingen voor het warme eten.

Kroon van de schepping
God heeft de mens geschapen als kroon op de schepping. Wij zijn Zijn creatie. Wat doet u als u zich recreëert? Gunt u zich de tijd om ‘herschapen’ te worden? Met andere woorden: komt u genoeg toe aan ontspanning? Veel mensen komen ‘herboren’ van vakantie terug. Ze zijn volledig onthaast. Weet u wat ‘onthaasting’ is? Kees Roest noemt dat ont-moet-ing.
Het woord op deze manier zegt het al: u moet niets. Als u dan niets moet bent u vrij om te ontmoeten, om in vrijheid tegenover iemand te staan.
Hebt u in uw vrije tijd een ontmoeting met uzelf, met uw partner, uw gezin, met uw Schepper? Als u later bij God bent, vraagt Hij u niet hoeveel uur u gewerkt hebt, of u een goede tijdsindeling hebt gemaakt. Hij vraagt u of u de talenten die Hij u gegeven heeft bewaard hebt en op rente hebt gezet. Het belangrijkste is Gods doel met uw leven. Welke doelen hangt u aan?

Drs. Corine Vrijmoeth - van den Ham
Bron: www.groei.org

Creatieve levensplanning 4 (slot)

In het laatste deel van het boek 'Creatieve Levensplanning' wordt vooral gekeken naar de richting die je op wilt in je leven.Wat zou je graag willen bereiken in je gezin, in je beroep, in de gemeente en ook in je vrije tijd. (Ja, zelfs hier kun je blijkbaar visie voor ontwikkelen). Met behulp van schema's krijg je op deze manier alles duidelijk op een rijtje.
Voor mij zelf is het verhelderend wanneer ik met dit soort dingen bezig ben. Je wordt gedwongen op deze manier om verder vooruit te kijken. Aan de ene kant kan dit natuurlijk zo gezien worden dat het lijkt of je geen vertrouwen hebt in Gods leiding en graag zelf de touwtjes in handen wilt hebben. Ook kan het lijken of je 'geloof' niet voldoende is omdat je graag zelf bepalen wilt wat er gebeurt. Aan de andere kant, toen ik er verder over nadacht, ben ik toch tot de conclusie gekomen dat dit niet zo is. Uiteindelijk heeft God natuurlijk alles in Zijn handen en bepaalt Hij (in grote lijnen) hoe mijn leven eruit zal zien. Toch hoef ik niet op de stoel te gaan zitten en af te wachten wat God allemaal voor mij in petto heeft. Het is Bijbels gezien ook juist denk ik om plannen te maken, om na te denken over je toekomst en om zelf visie en doelen te ontwikkelen zolang je dit maar biddend doet.

Veel  mensen doen 'wat hun hand vindt om te doen'. Prachtig is dat aan de ene kant, dat je open staat voor alles wat op je weg komt. Maar ik denk dat er een gevaar in kan schuilen omdat je zo druk bent met de dingen op de korte termijn dat je absoluut niet weet welke richting je eigenlijk op wilt in je leven. Ik moet eerlijk bekennen dat ik mij hier zelf ook af en toe schuldig aan maak. Ik ben dan enthousiast voor een heleboel dingen tegelijk en alles lijkt goed en zinvol om te doen. Je kijkt dan bij wijze van spreken niet verder dan één dag vooruit en pakt allerlei dingen op die op je weg komen. Het gevolg kan zijn dat je je in 100 dingen tegelijk stort, niets eigenlijk echt afkrijgt en geen overzicht en inzicht hebt in je doelen en je visie. Het gevaar is dan ook vaak dat mensen eigenlijk té veel doen en op een gegeven moment vast lopen omdat ze niet goed weten wat ze wel of niet willen.
Ik heb het al vaker gedaan maar ik kan iedere christen bovengenoemd boek aanraden om hier samen met God, biddend mee aan de slag te gaan. Het heeft mij al een heleboel stappen vooruit geholpen. Je blijft valkuilen houden maar door er gericht mee aan de slag te gaan, krijg je meer duidelijkheid in veel dingen.

Op blz. 120 stond een mooi voorbeeld om te illustreren dat het noodzakelijk is om een duidelijke visie te hebben voor de toekomst.
'In de Middeleeuwen zat een man op een heuvel en keek neer op een kleine stad waar drie mannen elk een gat aan het graven waren. Ieder man was dus bezig met hetzelfde werk; de intensiteit waarmee ze deze taak vervulden, was echter sterk verschillend.
De eerste was zeer ontspannen en had meer belangstelling voor het fluiten van de vogels en het mooi om hem heen dan voor het gat dat hij moest graven. De tweede was een gewetensvol arbeider en groef doelbewust en geconcentreerd verder. De derde was een enthousiast 'gatengraver'. Hij hield zich nauwelijks in bij het graven en straalde daarbij over heel zijn gezicht.
De waarnemer verliet nu zijn uitkijkpost om de mannen naar hun werk te vragen. De eerste antwoordde: 'Ik graaf een gat". De tweede meende:" Ik leg een fundament". De derde zei echter:"Ik hoor bij een team dat een kathedraal bouwt !" Blijkbaar had de derde een visie.'

24 april 2011

'Hij is hier niet, want Hij is opgewekt'..

                        

Matteus 28:1-10
Laat na de sabbat, tegen het aanbreken van de eerste dag der week, ging Maria van Magdala en de andere Maria het graf bezien.  En zie, er kwam een grote aardbeving, want een engel des Heren daalde uit de hemel neder en kwam nader, en hij wentelde de steen weg en zette zich daarop.  Zijn uiterlijk was als een bliksem en zijn kleding wit als sneeuw.  En de bewakers werden door vrees voor hem bevangen en zij werden als doden.  Doch de engel antwoordde en zeide tot de vrouwen: Weest gij niet bevreesd; want ik weet, dat gij Jezus zoekt, de gekruisigde.  Hij is hier niet, want Hij is opgewekt, gelijk Hij gezegd heeft; komt, ziet de plaats, waar Hij gelegen heeft.  En gaat terstond op weg en zegt zijn discipelen, dat Hij is opgewekt uit de doden. En zie, Hij gaat u voor naar Galilea; daar zult gij Hem zien. Zie, ik heb het u gezegd.  En zij gingen terstond weg van het graf, met vrees en grote blijdschap, en liepen haastig voort om het zijn discipelen te berichten.  En zie, Jezus kwam haar tegemoet en zeide: Weest gegroet. Zij naderden Hem en grepen zijn voeten en zij aanbaden Hem. Toen zeide Jezus tot haar: Weest niet bevreesd. Gaat heen en bericht mijn broeders, dat zij naar Galilea gaan, en daar zullen zij Mij zien.

23 april 2011

Opvoedingskwaliteit vraagt tijd (2)

Vervolg door Drs. Corine Vrijmoeth - van den Ham

Keuzes maken
Onze kinderen zouden graag zien dat ik mij inschrijf voor elke activiteit waar de school ouders voor nodig heeft. Helaas, ik heb maar twee handen, één hoofd en één lichaam. Ik kan niet meer geven dan dat wat ik te bieden heb. Er moeten dus keuzes gemaakt worden. Als ik dat niet doe, kom ik met migraine op bed te liggen en kan ik me helemaal nergens meer voor inschrijven.
Dat ik werk heeft ook consequenties voor mijn echtgenoot. Hij zal geregeld thuiskomen in een huis waar het niet is opgeruimd en waar de strijkplank in de keuken staat. En er moet een aantal taken verdeeld worden. Onze situatie is nog wat lastiger, mijn man werkt geregeld ook ’s avonds omdat hij dan contact kan hebben met Amerikanen. Het is wel eens gebeurd dat hij een gesprek moest afbreken omdat het rookalarm afging en de kinderen daar luid en duidelijk van schrokken. Ziet u dat tafereel voor zich? Achteraf is dat komisch natuurlijk.

Schuldgevoel
Waar ik dan toch wel mee zit is mijn schuldgevoel dat ik onze kinderen niet alle tijd en aandacht kan geven die ik mij voor hun geboorte voorgenomen had hun te geven. Herkent u dat? Ik ben pas gaan werken nadat onze jongste twee jaar was. Hoe reageerde u als u gevraagd werd of u buitenshuis werkte? “Nee, ik ben gewoon huisvrouw en moeder”, of misschien: “Ja, maar alleen parttime.”
Thuisblijvers voelen zich misschien schuldig omdat ze niets bijdragen aan het inkomen van het gezin en omdat ze ‘maar’ huisvrouw zijn, werkers voelen zich schuldig omdat ze hun kind achterlaten. Ook vaders hebben last van schuldgevoelens, maar doorgaans pas later. Meestal als ze terugkijken wanneer hun kinderen groot zijn en misschien meer tijd aan hen hadden willen besteden.
Je doet het nooit goed genoeg! In dat gezin verderop in de straat, dáár loopt alles op rolletjes, dát is pas een leuk gezin! Alles loopt daar geolied en volgens schema. We vergeten dat het nergens ideaal is, dat ieder gezin zijn moeilijkheden heeft.

Tekortschieten
Als moeder sta je op bepaalde terreinen zo onder druk  dat je al snel het gevoel hebt tekort te schieten. Hoe komt dat? Rob Parsons noemt  in zijn boek ‘De 60 minuten moeder’ een aantal spanningspunten :
Verwachtingen: We leven in een wereld waarin we gewend zijn aan popsterren, sportmensen en massamoordenaars die de schuld van al hun problemen bij hun ouders neerleggen. Ook in de rechtswereld wordt rekening gehouden met de wetsovertreder, de dief, de verkrachter, de moordenaar die zo’n miserabele jeugd heeft gehad. Wij willen het dus vooral goed doen! Dat verwacht de buitenwereld van ons en dat verwachten we ook van onszelf.
Isolement: Vroeger had één groot voordeel: families leefden doorgaans dichter bij elkaar dan nu. Je bracht je kinderen groot omringd door andere moeders: je eigen moeder, oma’s, tantes en vriendinnen. Kennis en ervaring werden doorgegeven. Bovendien begreep je dat het niets nieuws was wat jij allemaal met je kinderen meemaakte. Je was niet alleen in je succes en je stond niet alleen in je falen. En dat laatste moeten we leren: ons succes, maar ook ons falen delen met anderen.
De deskundigen: We worden overspoeld met deskundigen die het beter weten. Van deze gezinsgoeroes kunnen we echt veel leren, maar bedenk wel dat hun adviezen niet onfeilbaar zijn. Opvoedcursussen hebben zeker hun nut en kunnen eye-openers zijn voor ouders wat betreft het gedrag van hun kind op hun opvoeding, maar vergeet niet dat u als ouder zelf moet bepalen wat in uw situatie het beste werkt. We kunnen leren van elkaar én leren van onze kinderen.
"Het moederschap is iets heerlijks … als je de kinderen wegdenkt": We kunnen geen volmaakte ouders zijn, we kunnen als ouder alleen maar ons uiterste best doen.
- wordt vervolgd -

Angstige Pasen voor vervolgde christenen

Veel christenen in de Moslimwereld zien het Paasweekend met angst tegemoet. In Nigeria zijn meer dan 15.000 mensen ontheemd na geweld waarbij kerken en huizen in brand werden gestoken. Het einde van het geweld is nog niet in zicht. Ook in landen als Somalië, Pakistan, Irak en Egypte maken christenen zich grote zorgen. “De bloedige aanslagen rondom Kerst 2010 liggen nog vers in het geheugen”, aldus Open Doors-woordvoerder Wimco Ester.

Met Pasen herdenken christenen wereldwijd het lijden, sterven en de opstanding van Jezus Christus. Het staat bekend als een christelijk feest bij uitstek en wordt juist daarom door extremisten aangegrepen om kerkdiensten te verstoren of zelfs een bloedbad aan te richten. Eind vorig jaar drongen terroristen een Syrisch-Orthodoxe kerk in de Iraakse hoofdstad Bagdad binnen. Er vielen zo’n zestig doden. Met Kerst vond een aanslag plaats op een kerk in het Egyptische Alexandrië, waarbij meer dan twintig mensen omkwamen.
"We krijgen geluiden uit Egypte en Irak dat christenen zich ongerust maken over de Paasdagen", zegt Ester. "Met Pasen zitten de kerken extra vol. Zelfs christenen die niet regelmatig naar de kerk gaan, komen dan meestal wel en iedereen weet wat er in Bagdad en Alexandrië gebeurde. Het is de vraag hoeveel christenen nu naar de kerk durven gaan."
In Pakistan is de spanning vooral hoog op Goede Vrijdag. Veel kerkdiensten vallen samen met het vrijdagmiddaggebed in moskeeën. Ester: "Christenen zijn bang dat extremistische imams een menigte vormen om christenen aan te vallen." In het dorp Gujranwala hebben de meeste christelijke inwoners hun koffers zelfs al klaarstaan. Daar werden vorige week twee christenen gearresteerd ‘uit bescherming’. Moslims beschuldigden hen van het ontheiligen van de Koran, waarop de oproep werd gedaan de christenen te straffen. De politie was ter plaatse voor het tot geweld kwam, maar de situatie is nog altijd uiterst gespannen.
Ook elders in de Moslimwereld hebben vervolgde christenen een angstig weekend voor de boeg. In Nigeria ontstond veel geweld na de verkiezing van de christen Goodluck Jonathan tot president. Ruim 15.000 mensen, van wie het merendeel christen, zijn op de vlucht geslagen. Het is onbekend hoeveel doden er gevallen zijn. In het noorden van Nigeria vinden regelmatig aanvallen plaats op christelijke wijken en dorpen. Soms ondernemen christenen wraakacties.
Maandag kreeg de christelijke gemeenschap in Somalië een forse klap te verwerken. De 21-jarige ex-moslim Hassan Adawe Adan was enkele maanden geleden tot geloof gekomen. Hij werd verraden. Twee extremistische rebellen sleurden hem het huis van zijn familie uit en schoten hem dood. "De schrik zit er goed in. Somalische christenen weten dat de rebellen het christendom willen uitroeien. Ze moeten hun geloof volledig verbergen", aldus Ester.
Open Doors hoopt dat kerken in Nederland en België dit weekend stil willen staan bij het (dreigende) geweld tegen vervolgde christenen. Ester: "De vervolgde christenen vragen ons gebed."

22 april 2011

Goede Vrijdag



Heer, als ik denk aan wat U voor mij deed,
dan kan ik U alleen maar danken.
En als ik denk aan de strijd die U streed,
dan kan ik U alleen maar danken.

Angst en verdriet in Getsemané
door uw eigen vrienden verlaten
en verraden door een kus,
geschopt en geslagen,
omdat U zoveel van mij hield.

Heer, als ik denk aan wat U voor mij deed,
dan kan ik U alleen maar danken.
En als ik denk aan de pijn die U leed,
dan kan ik U alleen maar danken.

Doornen op uw hoofd,
een speer in uw zij,
spijkers door uw handen en voeten;
van het leven beroofd,
om te sterven voor mij,
omdat U zoveel van mij hield.

Heer, als ik denk aan wat U voor mij deed,
dan kan ik U alleen maar danken.
En als ik denk aan de strijd die U streed,
dan kan ik U alleen maar danken.

Heer, als ik denk aan wat U voor mij deed,
dan kan ik U alleen maar danken.
En als ik denk aan de pijn die U leed,
dan kan ik U alleen maar danken, (3x)
o, Heer.
Opwekking 470


21 april 2011

Opvoedingskwaliteit vraag tijd (1)

Een artikel van  Drs. Corine Vrijmoeth - van den Ham

“Mam, wilt u een spelletje met mij doen?” Eén van de kinderen komt aangelopen met een spel in de hand. Wat te doen? Ik ben al aan de late kant met de voorbereidingen voor het avondeten. We moeten op tijd eten, want vanavond zijn er weer andere bezigheden. Razendsnel reken ik uit hoeveel tijd ik nog kan missen. Tien minuten heb ik nog wel over. Met kinderen in ons leven zijn we zo langzamerhand gepokt en gemazeld waar het gaat om flexibel onszelf aanpassen aan de dingen die gebeuren. “Goed, meisje, één spelletje lukt nog wel voor het eten”, is mijn antwoord.

Herkent u dit beeld? Hoe komt het toch dat wij als moderne ouders zo weinig tijd over hebben om met onze kinderen te spelen, hen voor te lezen en simpelweg een eindje te wandelen? Hoe hebben onze moeders dat vroeger toch gedaan? Ze hadden geen vaatwasser, nog geen wasmachine en zeker geen wasdroger. Ze hadden het wat huishoudelijke taken betreft dus veel drukker. Ik zie nog alle stoelen in treinopstelling in de gang staan als de kamer een grote beurt kreeg. En wat dacht u van verstoppertje spelen tussen de lakens die in de kamer op een provisorisch gespannen waslijn hingen omdat het in ons kikkerlandje weer eens regende.
Nee, ik begrijp niet hoe mijn moeder dat klaarspeelde. Toch lukte dat. En mijn moeder had ook vier kinderen.
Heb ik er zelf voor gekozen om zo gepland te leven en zo druk te zijn? Ja en nee. Ja, wat betreft mijn keuze om zelf voor onze kinderen te zorgen en alleen onder schooltijden te werken. Nee, wat betreft de zaken die dan toch in huis blijven liggen, ondanks mijn trouwe hulp die wekelijks het huis doorgaat.

Waar ligt het dan aan? Ik denk dat in het algemeen gesteld kan worden dat wij onze kinderen veel willen bieden om zich te ontwikkelen. Muziekles, snorkelles, balletles, judo, voetbal, tekenles, paardrijles, etc.
Wij willen hun geven wat er in onze tijd niet zo was. In de tijd die wij onze kinderen willen geven, moeten vooral veel ontwikkelmomenten aanwezig zijn. We willen graag dat ze uitblinken, goed zijn in hun hobby zodat we trots op hen kunnen zijn. En dat mag ook.
Laatst las ik een artikel over dit fenomeen. We willen graag allemaal kinderen. We ‘nemen’ die op onze tijd. We beslissen om niet zoveel kinderen te krijgen dat we niet meer aan onszelf toekomen. Dus als we dan eerst gewerkt hebben aan onze carrière en een huis hebben gekocht en ingericht, zijn we klaar voor een kind.
Dat kind moet wel geweldig zijn, want we hebben alles keurig gepland, een dure babykamer geplaatst en nu worden alle mooie dromen waar over het zo begeerde ouderschap. We hebben álles voor dat kind over.
Mis. Vergeet het maar. Een kind houdt zich niet aan de regeltjes die u van tevoren hebt uitgedacht. Schema’s? Vergeet het maar. Een kind heeft zijn eigen wil en eigen karakter en als het ouder wordt wil het steeds meer aandacht.
Een kind is de vervulling en bekroning van de liefde tussen man en vrouw. Zeker. Een kind kost geld. Zeker! Een kind kost ook een hoop tijd. Tijd die wij met alle liefde willen geven, zolang het maar binnen de perken blijft. En zolang wij onszelf nog maar kunnen ontplooien. Zo wordt volgens dat artikel ongeveer in Nederland gedacht.
Gaat het in christelijke gezinnen anders? Ja, wat betreft de visie op het krijgen van kinderen van God. Nee, wat betreft het ‘tijd hebben’. Er zijn ook christenmoeders die werken, en ook zij ervaren dat het hebben van tijd een probleem is.

Waarom werk ik? Ik vraag mijzelf wel eens af waarom ik eigenlijk mijzelf qua tijd zo in de nesten werk.
Werk ik om niet thuis te hoeven zitten?
Werk ik omdat we het geld nodig hebben?
Werk ik om mijzelf, mijn talenten te kunnen ontplooien?
Werk ik om de kinderen wat extra te kunnen geven?
Werk ik om mee te tellen in de maatschappij?
Wat is uw reden om te werken? Het is wel eens goed om je dat af te vragen en een duidelijk beeld daarvan te krijgen.

Even rekenen
Een simpel rekensommetje, overgenomen uit ‘Tijd maken’, door drs. Kees Roest:
Een week heeft 168 uur. We slapen daar gemiddeld 49 tot 56 uur van. 168 - 53 = 115 uur.
Werktijd 36 uur. 115 - 36 = 79 uur. Woont u niet in de plaats waar u werkt ? Trek er nog zo’n 9 uur af. Blijft over 70 uur. De zondag doet niet mee. Dus nog 16 uur eraf. Blijft over 54 uur. Zes keer een maaltijd van een uur. Restant 48 uur. In die 48 uur moeten dus alle activiteiten plaatsvinden. U werkt meer dan die 36 uur? Misschien als manager wel 70 uur? Dan blijft er voor u maar 14 uur over!
Deze schamele rest is het resultaat van de keuze om zoveel te werken. Veel werken gaat onherroepelijk ten koste van andere doelen die je zou willen realiseren.
De auteur, klinisch psycholoog en leider van  tijdsmanagementtrainingen, geeft in bovengenoemd boek aan dat het zinvol is om je doelen in de gaten te houden en vooral ook je tijdsbesteding eens op te schrijven. Klopt de tijdsbesteding met de doelen die je nastreeft? Wat kunnen we doen om onze tijd  zo in te vullen dat we tevreden zijn over de gedane zaken? Allereerst doelen stellen en in de tweede plaats prioriteiten aanbrengen in die doelen.
- wordt vervolgd-

Wat geloven wij over Christus?

Nog steeds lees ik in het Bijbelboek Matteüs en nog steeds lees en leer ik nieuwe dingen eruit. Er staat ook zo ongelooflijk veel in. Wanneer ik me probeer te verplaatsen in de Here Jezus, denk ik dat Hij er best moe van werd elke keer maar weer de vragen van de Farizeeërs en Sadduceeërs te moeten beantwoorden. Elke keer probeerden ze Jezus een strikvraag te stellen, Hem op Zijn woorden te pakken of Hem 'klem te zetten'. Geweldig om te zien wat Jezus elke keer antwoordt. Hij weet precies wat Hij moet zeggen. Hij geeft overigens niet altijd antwoorden op hun vragen maar stelt soms een tegenvraag wat de 'geleerden' aan het denken zet.

In het stukje uit Mat. 22: 41-45 zijn de Farizeeërs, Herodianen en Sadduceeërs door hun vragen heen. Nu draaide Jezus de rollen om en stelde hen een indringende vraag; wat zij dachten over de identiteit van de Messias. De Farizeeërs wisten dat de Messias een nakomeling van David zou zijn, maar begrepen niet dat Hij God zelf zou zijn. Jezus citeerde Psalm 110: 1 "Aldus luidt het woord des HEREN tot mijn Here:  Zet u aan mijn rechterhand, totdat Ik uw vijanden gelegd heb als een voetbank voor uw voeten." Hij deed dit om te laten zien dat de Messias groter zou zijn dan David.
De belangrijkste vraag die wij ooit te beantwoorden krijgen, is wat wij geloven over Christus. Andere geestelijke vragen worden pas belangrijk als wij geloven dat Jezus werkelijk degene is, die Hij zegt te zijn!


20 april 2011

Handboek christelijke opvoeding

Geen opvoeding is hetzelfde, maar wat leiding en begeleiding komt altijd van pas. Want hoe organiseer je voor het eerst een kinderfeestje? En wat als je kind blijft bedplassen of de waterpokken krijgt? Recent verscheen het 'Handboek christelijke opvoeding' voor ouders van kinderen tussen de 4 en de 12 jaar.

Het handboek is opgesteld door achttien deskundigen die in 24 hoofdstukken heel wat opvoedvraagstukken op tafel leggen. Het boek is vooral gericht op ouders in een 'gewone' gezinssituatie, hoewel de laatste hoofdstukken worden gewijd aan ontwikkelingsproblemen als ADHD, autisme, agressie en angsten.

Bij veel onderwerpen worden ouders uitgedaagd zelf de vertaalslag te maken naar de eigen gezins- en opvoedsituatie. Een gulden regel daarbij volgens eindredacteur dr. J. Stolk is: 'Eerst begrijpen, dan doen'. Want christelijk opvoeden is een positieve opvoeding bij uitstek, aldus de auteurs.

Kijk ook hier voor het artikel uit het R.D. Het boek is via deze link te bestellen.
(Bron: Reformatorisch Dagblad)


19 april 2011

Bijbelgedeelte leren

Onze jongste zoon heeft de afgelopen weken de opdracht vanuit de kinderdienst meegekregen om, vers voor vers, een schitterend gedeelte uit Gods Woord te leren. Het blijven moeilijke woorden voor kinderen van 11 jaar maar wanneer je ze uitlegt en er samen over praat en denkt, wordt het gedeelte steeds mooier.
Zeker in deze week voor Goede Vrijdag en Pasen dringt het weer een extra tot je door wat de Here Jezus voor ons heeft gedaan.

Filippenzen 2: 5-11
"Laat die gezindheid bij u zijn, welke ook in Christus Jezus was, die, in de gestalte Gods zijnde, het Gode gelijk zijn niet als een roof heeft geacht, maar Zichzelf ontledigd heeft, en de gestalte van een dienstknecht heeft aangenomen, en aan de mensen gelijk geworden is. En in zijn uiterlijk als een mens bevonden, heeft Hij Zich vernederd en is gehoorzaam geworden tot de dood, ja, tot de dood des kruises. Daarom heeft God Hem ook uitermate verhoogd en Hem de naam boven alle naam geschonken,  opdat in de naam van Jezus zich alle knie zou buigen van hen, die in de hemel en die op de aarde en die onder de aarde zijn, en alle tong zou belijden: Jezus Christus is Here, tot eer van God, de Vader! 

17 april 2011

Bijbel in beeld - prachtige kijktafels


Onlangs vond ik een mooi weblog. www.bijbelinbeeld.blogspot.com *
Iedereen die kinderen heeft of in de gemeente of op de Bijbelclub met kinderen werkt, kan ik dit weblog aanraden. Er zitten leuke ideeën tussen om Bijbelteksten voor kinderen 'zichtbaar' te maken.

De oprichtster schrijft: "Bijbel in beeld heb ik opgezet om mijn kinderen vertrouwd te maken met Bijbelteksten. Natuurlijk lezen we met onze kinderen de kinderbijbel, maar ik vind het waardevol om niet alleen de bekende verhalen met ze te delen, maar ze ook vertrouwd te maken met de bron van die verhalen, de Bijbel zelf. Vaak is de gangbare mening dat de Bijbel zelf te moeilijk is voor kinderen en dat ze daar later wel aan toekomen, maar dat ' later' bleek veel eerder te zijn dan ik aanvankelijk dacht. Het kost even speurwerk, maar dan blijken er prachtige verzen in de Bijbel te staan die heel begrijpelijk zijn voor kinderen van 7 en 4. Wij kozen ervoor om iedere week een tekst centraal te stellen en deze iedere morgen met de kinderen op te zeggen. De tekst van de week had ik uitgeprint en in een kaartenstandaard op tafel gezet.
Na verloop van tijd begon ik daar wat visuele elementen aan toe te voegen om het voor de kinderen aantrekkelijker en beeldender te maken. Dat andere ouders daar misschien inspiratie uit kunnen halen voor de geloofsopvoeding van hun eigen kinderen motiveerde me vervolgens voor deze weblog."

* inmiddels is deze blog verhuisd naar www.kijktafels.blogspot.nl

Bidden tijdens het journaal

Anne van der Bijl schrijft in zijn boekje 'Ontwapenend gebed' over een hele praktische manier van bidden. Hij stelt voor om naast de speciale tijd die we apart zetten voor gebed, ook te bidden tijdens het journaal. Het nieuws biedt namelijk de mogelijkheid om Paulus'opdracht om 'onophoudelijk te bidden' daadwerkelijk uit te voeren. "Wannneer ik naar het nieuws kijk", schrijft Anne, "en dan vooral internationaal nieuws, stel ik altijd twee vragen. De eerste vraag is:'Is er een kerk?' Hoogstwaarschijnlijk is er ergens in het gebied waar het bericht vandaan komt wel een kerk, zelfs in de islamitische wereld. In veel moslimlanden bestaat de kerk al tweeduizend jaar. Die kerk is op dit moment misschien zwak, maar ze bestaat nog steeds en verspreidt een vaag schijnsel te midden van de duisternis.
De tweede vraag is;"Welke invloed zal dit nieuws op de kerk hebben? Als er sprake is van een aardbeving, een tsunami of een andere natuurramp, dan hebben onze broeders en zusters te maken met hetzelfde lijden als hun buren. Als het nieuws echter politiek van aard is, heeft dat invloed op de christenen daar, vaak in negatieve zin. Als de berichtgeving betrekking heeft op een conflict, bestaat de kans dat de kerk tussen twee vuren komt te zitten. Deze broeders en zusters hebben in alle gevalle ons gebed nodig."

15 april 2011

Ook christelijke gezinnen lijden onder individualisme

Als je om je heen kijkt wordt de maatschappij in veel opzichten steeds individualistischer. Mensen kijken eerst naar hun eigen noden en behoeftes en pas daarna komen man, vrouw of kinderen. Helaas is het in veel christelijke gezinnen niet veel anders. Nu weet ik dat er in sommige gevallen geen andere keuze is omdat er eenvoudigweg door beiden gewerkt moet worden maar heel vaak is het een vrijwillige keuze en kiest men voor de eigen carrière.

Gisteren sprak ik een moeder die er bewust voor koos om de zorg en aandacht voor haar man en kinderen de hoogste prioriteit te geven. De laatste tijd kom ik steeds weer mensen tegen die ik over dit onderwerp spreek of kom ik artikelen tegen die hierover gaan.
Persoonlijk denk ik dat God deze mensen niet voor niets om mijn weg brengt. Zo werd eergisteren mijn aandacht getrokken door dit artikel op CIP.nl. met de mening van jeugdwerker Joost Wallinga. Dit bevestigt eigenlijk wat ik steeds ook zelf voel en denk. Het hele artikel is te lezen als je op bovenstaande link klinkt, maar een bepaald gedeelte eruit sprak mij erg aan.

 ..."Het is zo ontzettend belangrijk dat er een moment op de dag is, bijvoorbeeld het avondeten, waarop iedereen bij elkaar is. Zodat je aan elkaar kunt vragen hoe de dag was, hoe je jezelf voelt en elkaar kunt adviseren en steunen. Dan maar een half uur later eten. Laat als ouders zien dat je in je kinderen geinteresseerd bent, door bijvoorbeeld die werkklus op zaterdag eens af te zeggen en met je zoon mee te gaan naar het voetbalveld of met je dochter naar de muziekschool. Ik kom veel te vaak ouders tegen die niet weten wat hun kinderen bezighoudt."

"Dat heeft ook invloed op het geloofsleven van jongeren", vervolgt Wallinga. "In het geloof is het ontzettend belangrijk dat jongeren naast sturing en vermaning een goed voorbeeld krijgen. Er komt zo ontzettend veel op ze af qua verleiding. Alleen al het seksuele aspect is immens. Ga nu eens als vader met je zoon praten over hoe jij vroeger met die verleidingen omging, hoe moeilijk jij het vond en hoe jij samen met God de juist weg richting de volwassenheid hebt gevonden. Of, als dat niet het geval is, waar jij de fout in bent gegaan, en waar je kind dus voor op moet passen. Dat geldt uiteraard ook voor moeders en dochters. Ik ben echt wel eens bang dat we teveel met onszelf bezig zijn, en te weinig onze kinderen in de gaten houden en aandacht geven. Laten we niet vergeten dat God een belofte doet voor mensen die kinderen voortbrengen tot Zijn eer!"

Het heeft mij weer aan het nadenken gezet..

Bijbels reageren

"Mama, wat reageer je toch altijd Bijbels", verzuchtte mijn jongste dochter tijdens de afwas afgelopen weekend ( ja, er zijn nog grote gezinnen zonder afwasmachine).
Aan de ene kant is dit een compliment natuurlijk wanneer iemand (en in dit geval je eigen dochter) dit tegen je zegt maar aan de andere kant zette het mij aan het denken.
Misschien reageer ik dan wel met woorden vanuit de Bijbel maar komt het wel vanuit mijn eigen hart? Weet ik het soms niet allemaal té goed en komt er een bepaalde vorm van hoogmoed en betweterigheid om de hoek kijken in de antwoorden die ik geef. Ik wil eerlijk naar mijzelf kijken en moet toegeven dat ik dit gevaar zie. Soms weet ik namelijk zo goed hoe het hoort en hoe het zou moeten dat ik mijn antwoord bij wijze van spreken al klaar heb voordat ik echt goed geluisterd heb naar iemand. Een bepaald probleem is nog maar half uitgelegd of ik denk al te weten wat de Bijbel er over zegt en hoe het opgelost zou moeten worden.
Soms moet ik gewoon leren luisteren, met iemand meevoelen, naast iemand gaan staan en niet gelijk Bijbelteksten citeren en vertellen wat Gods Woord over een bepaald onderwerp zegt. Mijn dochter leerde mij een wijze les....( waar de gesprekken tijdens het afwassen al niet goed voor zijn...)

Wat zegt de Bijbel over het Christelijke moederschap?

Onlangs vond ik op een site een bemoedigend stukje. Er wordt wel eens gesuggereerd dat je het moederschap er 'even bij doet'. Onderstaande uitleg zet je nog eens aan het denken hierover en maakt je bewust van de verantwoordelijkheid die je gekregen hebt.

"Wat zegt de Bijbel over het Christelijke moederschap?"

"Het moederschap is een belangrijke rol die de Heer aan veel vrouwen heeft gegeven. In Titus 2:3-5 wordt moeders verteld dat ze van hun kinderen moeten houden: “Ze moeten goede raad weten te geven, en de jonge vrouwen voorhouden dat ze hun man en kinderen moeten liefhebben, dat ze ingetogen, kuis, zorgzaam in het huishouden en vriendelijk moeten zijn, en dat ze het gezag van hun man moeten erkennen. Dan wordt het woord van God in ere gehouden”. In Jesaja 49:15a zegt de Bijbel: “Maar kan een vrouw haar zuigeling vergeten of harteloos zijn tegen het kind dat zij droeg?” Wanneer begint het moederschap?
Kinderen zijn een geschenk van de Heer (Psalm 127:3-5).
In Titus 2:4 wordt het Griekse woord “phileoteknos” gebruikt. Dit woord representeert een bijzonder soort van “moederliefde”. Het idee dat door dit woord wordt uitgedrukt is “de voorkeur geven” aan onze kinderen, voor hen “zorgen”, hen “opvoeden”, hen “liefdevol omarmen”, “in hun behoeften voorzien”, en met elk van hen “op tedere wijze bevriend raken” omdat zij uniek door Gods hand zijn geschapen. De Schrift gebiedt ons om “moederliefde” als onze verantwoordelijkheid te zien. Zowel vaders als moeders wordt in het Woord geboden om verschillende dingen te doen:

Beschikbaarheid –  (Deuteronomium 6:6-7)

Betrokkenheid –  (Efeziërs 6:4)

Onderwijs –  (Psalm 78:5-6, Deuteronomium 4:10, Efeziërs 6:4)

Opleiding –  (Spreuken 22:6)

Discipline –  (Efeziërs 6:4, Hebreeën 12:5-11, Spreuken 13:24, 19:18, 22:15, 23:13-14, 29:15-17)

Opvoeding –  (Titus 2:4, 2 Timoteüs 1:7, Efeziërs 4:29-32, 5:1-2, Galaten 5:22, 1 Petrus 3:8-9)

Een toonbeeld met integriteit zijn –  (Deuteronomium 4:9, 15, 23; Spreuken 10:9, 11:3; Psalm 37:18, 37).

De Bijbel gebiedt nergens dat elke vrouw een moeder zou moeten zijn. Maar de Bijbel zegt wel dat vrouwen die door de Heer met het moederschap gezegend zijn deze verantwoordelijkheid serieus moeten nemen. Moeders hebben een unieke, belangrijke en cruciale rol in de levens van hun kinderen. Het moederschap is noch een huishoudelijk karwei noch een onplezierige taak. Net zoals een moeder een kind tijdens de zwangerschap draagt, en net zoals een moeder in de baby-tijd voor haar kind zorgt en het kind voedt – zo spelen moeders ook een voortdurende rol in de levens van hun kinderen, tieners, jonge volwassenen en zelfs volgroeide kinderen. Hoewel de rol van het moederschap moet blijven veranderen en zich moet ontwikkelen, moet er aan de liefde, zorg, ondersteuning en bemoediging van een moeder nooit een einde komen."


Keuzedag vieren met kinderen

Vandaag, 22 november 2010, is het de 'keuzedag' van onze oudste dochter. Met deze dag bedoel ik dat het de dag is waarop zij enkele jaren geleden heel bewust een keuze voor de Here Jezus heeft gemaakt. Omdat deze 22e november een bijzondere dag is, eigenlijk de belangrijkste dag in haar leven, staan wij op deze speciale datum hier altijd even bij stil. Bij het avondeten steken wij een speciaal hiervoor gekochte kaars aan en danken als gezin met elkaar voor de keuze die gemaakt is. Meestal geven wij als ouders een 'christelijk' cadeautje erbij in de vorm van een Bijbel, een mooi boek, een c.d. of een dagboekje. Dat is afhankelijk van waar het betreffende kind behoefte aan heeft. Inmiddels zijn wij blij dat al onze kinderen bewust een keuze hebben gemaakt om de Here Jezus aan te nemen en Hem te willen volgen en dit betekent dat wij vier keer per jaar zo'n bijzondere 'geestelijke verjaardag' mogen vieren.
Jammergenoeg weet ik van mijzelf niet wanneer dit geweest is, althans niet op welke dag, en daarom vieren mijn man en ik altijd samen onze doopdag. Volgende week, de 30e november, is dat voor ons een speciale dag waarop we (opnieuw) stil mogen staan voor wat de Here Jezus ook voor ons heeft gedaan!

Tien 'geboden' voor de opvoeding van kinderen


1. Onderwijs hen en gebruik daarbij het Woord van God 
(Deut.6:4-9).
2. Vertel hen wat goed en wat verkeerd is (1 Kon. 1:6-7).
3. Zie hen als gaven van God (Psalm 127:3).
4. Begeleid hen in de wegen van God (Spreuken 22:6).
5. Tuchtig hen (Spreuken 29:17).
6. Heb hen onvoorwaardelijk lief (Lukas 14: 11-32).
7. Verbitter hen niet (Ef. 6:4).
8. Verdien hun respect door je voorbeeld (1 Tim. 3:4).
9. Zorg voor hun lichamelijke noden (1 Tim. 5:8).
10. Geef je geloof aan hen door (2 Tim. 1:5).



Kinderbijbels - een informatie website



Enkele weken geleden heb ik een prijs gewonnen! Eigenlijk doe ik niet zo vaak mee aan prijsvragen of dat soort dingen maar toen d.m.v. een enquête van het christelijke opvoedingsblad Aan de Hand naar mijn mening werd gevraagd, heb ik dit toch eens gedaan. Met als gevolg dat ik de prachtige kinderbijbel "De Bijbel Het Boek van Jezus" van Sally Lloyd-Jones cadeau kreeg. Het is een schitterende en bijbelgetrouwe uitgave.
Onze eigen kinderen zijn de leeftijd van de kinderbijbel bijna ontgroeid, maar voor het kinderwerk in de gemeente wil ik er nog wel één ter hand nemen. Ook kijk ik graag naar de illustraties.
Wie overigens nog meer wil weten over goede kinderbijbels zou eens kunnen kijken op de website Kinderbijbels.nl Onlangs is de 100e kinderbijbelbeschrijving toegevoegd aan de site. Deze website bevat objectieve besprekingen van bijna alle Nederlandstalige kinderbijbels en is bedoeld als hulpmiddel voor ouders en opvoeders om een geschikte Bijbel voor kinderen te kiezen voor de eigen situatie en geloofsovertuiging.
De redactie (van Ark Mission) is zich ervan bewust dat het moeilijk is om een werkelijk objectieve bespreking te schrijven. Zij let er op dat de eigen theologische visie niet van invloed is op de bespreking. Daarnaast wordt iedere bespreking door een tweede redacteur gelezen en bekritiseerd.
"Het aanbod kinderbijbels is de afgelopen decennia enorm toegenomen, mede door de stroom buitenlandse kinderbijbels die in het Nederlands worden uitgegeven," vertelt Tineke Lous, eindredacteur van kinderbijbels.nl. "Ouders stellen tegenwoordig meer en andere eisen aan kinderbijbels. Vaak worden meerdere kinderbijbels in één gezin gebruikt, om telkens opnieuw bij de ontwikkeling en leeftijd van kinderen aan te sluiten. Inhoudelijk theologisch, maar ook wat betreft de illustraties. Kinderbijbels hebben nog steeds een belangrijke voorleesfunctie, echter ook de illustraties hebben, in onze beeldcultuur, een belangrijke plaats ingenomen bij het overdragen van de verhalen."
"Ook komt het regelmatig voor dat grootouders hun kleinkinderen een kinderbijbel cadeau doen. Ze willen hen iets van het geloof mee geven dat vaak zo kostbaar is voor hen zelf. Ze voelen zich hiervoor verantwoordelijk, zeker als de ouders het geloof laten schieten. Dat is een prachtige vorm van evangelisatie."


Ware liefde wacht

Al een aantal jaren geleden heb ik gelezen over een "Ware liefde Wacht-campagne" die door duizenden jongeren enthousiast werd ontvangen. De jonge mensen deden een plechtige belofte seksueel rein te blijven en te wachten met geslachtsgemeenschap tot ze aan het huwelijk toe zijn. En gelukkig zijn er vandaag de dag nog steeds (christelijke) jongeren die hier heel bewust voor kiezen.
Het is nogal niet wat om dat te beloven, want in deze tijd valt dit niet mee. Er komen onnoemelijk veel verleidingen op jongeren af en het is dan ook voor velen, die er bewust voor kiezen rein te willen blijven, een strijd om dit vol te houden. De geest is wel gewillig, maar het vlees is soms zwak.
Toch zijn er - ook voor ouders - praktische tips om deze gedachte van reinheid bij je kinderen ter sprake te brengen en levend te houden. Naar aanleiding van het boekje 'Elk kind heeft een biddende moeder nodig' kwam dit onderwerp, al weer een heel aantal jaren geleden, bij ons in het gezin voor het eerst aan de orde. Er werd gesproken over een 'purity ring' als symbool voor deze belofte.

"Toen Jans dochter voor het eerst menstrueerde, nam Jans haar dertienjarige dochter mee voor een gezellig lunch. Ze verheugde zich met haar over het voorrecht om een vrouw te zijn, en over het feit dat God haar lichaam erop voorbereidde dat ze op een dag moeder zou kunnen worden. Jans moedigde haar aan om God een belofte te doen dat ze rein zou blijven tot haar huwelijk. Deze belofte zou worden bekrachtigd met een ring. Haar dochter stemde ermee in. Na de lunch nam Jans haar dochter mee naar de juwelier om een ring uit te kiezen die ze tot aan haar huwelijksnacht zou dragen. Op die avond zou ze de ring aan haar man geven, als symbool dat ze zijn geschenk was, dat alleen door hem mocht worden uitgepakt."

Wij zijn dankbaar dat onze twee oudste kinderen deze belofte ook al gedaan hebben en dat we ook met hen daarover in gesprek mogen blijven. (Voor onze zonen zullen we overigens naar een iets andere vorm moeten zoeken*). Als ouders mogen we blijven bidden dat ze dit blijven volhouden vooral wanneer ze een relatie met iemand zullen aangaan. Alleen met Zijn hulp en kracht zal dit lukken.

* Inmiddels hebben we bij onze zonen ook een speciaal moment uitgekozen. Het moment waarop zij zich voor het eerst scheren.



Biddende ouders

Gelukkig heb ik biddende ouders en ben hier ontzettend dankbaar voor.  Maar jammergenoeg is dit niet voor iedereen zo vanzelfsprekend.
Stormie Omartian schrijft in één van haar boeken dat mensen hun doel in het leven sneller lijken te vinden als ze ouders hebben die actief voor hen bidden.

Ze schrijft er dit over: "Een zoon, zijn vader en zijn grootvader hadden alle drie moeite om in hun levensonderhoud te voorzien. Ze kwamen er pas alledrie laat in hun leven achter waar ze nu eigenlijk goed in waren. Ze wisselden telkens van baan en hadden geen duidelijk doel voor ogen. Ze hadden moeite om het hoofd boven water te houden. Geen van hen had ouders die baden dat ze met hun gaven en talenten 'uit de verf mochten komen', dat ze Gods roeping voor hun leven zouden ontdekken, of dat er deuren zouden worden geopend opdat ze tot het doel zouden komen waarvoor ze waren geschapen. De geschiedenis lijkt zich te herhalen zonder ingrijpen van God.
Ik heb ontdekt dat mensen hun levenswerk sneller lijken te vinden, als ze ouders hebben die actief voor hen bidden. Ze maken misschien niet onmiddelijk carrière, maar ze weten wel zo ongeveer wat hun doel en bestemming is en daardoor slaan ze de juiste richting in. Ze leven niet met de frustratie en doelloosheid van zoveel anderen. Veel ouders hebben wel een ideaal voor hun kind, maar meestal zoeken ze daarbij niet Gods wil. Als het leven van een kind op die manier aan het toeval wordt overgelaten, kunnen er problemen ontstaan bij de beroepskeuze. Het kind krijgt nodeloos te maken met mislukkingen, teleurstelling, twijfel en wanhoop terwijl het probeert zijn plekje te vinden. Gebeden van ouders kunnen de levens van kinderen veranderen"

Onze kinderen beschermen

"Als we met jongeren spreken over de invloed van de media, vertellen we hen vaak over 'de kikker en het kokende water'. Zodra je een kikker in kokend water zet, springt hij er direct uit. Hij voelt de temperatuur van het water en realiseert zich dat hij in gevaar is. Zet je diezelfde kikker echter in koud water en warm je hem geleidelijk aan op, dan wordt hij langzaam gekookt. Dit voorbeeld illustreert wat er gebeurt als je ervoor kiest om naar tv-programma's te kijken, op internetsite te surfen of games te spelen die ingaan tegen Gods principes. Door je gedachten open te stellen voor wereldse boodschappen word je geleidelijk aan ongevoelig voor het gevaar dat in die betreffende boodschappen schuilt.
Als we het over occultisme hebben, werkt dat precies zo. We worden - net als onze kinderen - dagelijks overspoeld met boodschappen die een occulte lading hebben. Hoe gaan wij daar als christenen mee om? Nemen we de beelden zonder na te denken tot ons en laten we ons geleidelijk 'koken'? Of doen we onze geestelijke ogen open en ontmaskeren we de boze die zich als een engel van het licht aan ons (en onze kinderen) opdringt? Als wij het gevaar niet zien, kunnen we ook onze kinderen niet behoeden. Laten wij onze verantwoordelijkheid op ons nemen en onze kinderen beschermen en heiligen zoals Job dat deed (Job 1:5). Laten we actief voor hen strijden. Dát is wat God van ons vraagt!"
Rob Hondsmerk (in nieuwsbrief St.Chris)

Begin zo vroeg mogelijk

In het Zoeklicht las ik een stuk over vaderschap. Het volgende gedeelte sprong eruit:

"Tot zijn derde of vierde jaar blijft Samuël bij zijn eigen ouders, tot hij geen moedermelk meer drinkt. Geloof maar dat Elkana en Hanna die eerste jaren hebben uitgebuit om hun zoon alles mee te geven wat in hun vermogen lag. De allereerste jaren in het leven van een kind zijn immers zeer kostbaar! Ze vormen het fundament voor het hele verdere leven.
Spurgeon, de beroemde prins der predikers, was daar ook van overtuigd. Op een dag kwam een vader met de volgende vraag bij hem: "Dominee, wanneer moet ik beginnen met de godsdienstige opvoeding van onze zoon"? Hij vroeg: "Hoe oud is hij?" "Vier jaar", was zijn antwoord, waarop Spurgeon zei: "Ga gauw naar huis, u hebt de belangrijkste jaren van zijn leven verloren".
In het Joodse gezin begon de geloofsopvoeding op de knie van de vader. Hij vertelde zijn kinderen vanaf het moment dat ze konden praten de spannende verhalen over de helden van de Joodse geschiedenis en onderwees hen over de patriarchen, de profeten, de richters en dichters én over de wet.
Als we klei willen vormen dan moeten we niet wachten tot het hard is. Zo is het ook met kinderen. Als ze jong zijn, zijn ze zo zacht dat we een onuitwisbare indruk op hun leven kunnen maken. Daarom zullen we die kostbare jaren van ons kind niet voorbij laten gaan."

Nieuwe fases

Ieder mens heeft er mee te maken: Een nieuwe fase in je leven. Je gaat binnenkort trouwen, je hebt net een nieuw huis gekocht of je verwacht een baby.
Misschien gaat je kind voor het eerst naar school of misschien word je binnenkort opa of oma. Er zijn talloze voorbeelden te noemen natuurlijk. Elke stap is weer een soort 'mijlpaal' in je leven.

Wanneer je jong bent, ben je je van al die keuzes misschien niet zo bewust maar het valt mij persoonlijk op dat wanneer je je eigen kinderen ziet opgroeien, je je nog meer bewust bent van alle keuzes die er gemaakt moeten worden. Naast de keuzes die je zelf maakt, voel je je ook betrokken bij de keuzes die je kinderen maken. Je denkt met hen mee, bidt met ze, praat met ze, begeleidt ze en geeft goedbedoelde adviezen.

Ook in ons gezin worden er, de laatste tijd bijna wekelijks, nieuwe stappen genomen. De kinderen 'vliegen uit' door het hele land. Soms beangstigt het me, aan de andere kant weet ik dat ik het allemaal over mag geven. Onderstaande tekst uit de psalmen is een enorme bemoediging. Hij heeft alles in de hand.

Psalm 68:20 "Geprezen zij de Here.
Dag aan dag draagt Hij ons; die God is ons heil."

Trouw zijn in de opvoeding


"God roept ons niet op om succesvolle ouders te zijn;
Hij roept ons op om trouw te zijn"
J. Berndt

Dat is wat God van ons verwacht. We zouden wel willen dat we de levens van onze tieners met één zwaai van een toverstokje in orde konden brengen, maar dat is niet Gods manier. God werkt te midden van mensen en situaties - niet los daarvan. Laten wij, terwijl wij ernaar uitkijken dat Hij alles wat Hij heeft beloofd in vervulling zal doen gaan, zijn opdracht uitvoeren die duidelijk omschreven staat in Romeinen 12:12 : "Weest blijde in de hoop, geduldig in de verdrukking, volhardend in het gebed."

Internetgewoonten

Onlangs las ik in het boek van 'elke tiener heeft biddende ouders nodig' een schokkend gedeelte. Er stond namelijk dit vermeld:
"Als jij net zo bent als ik (aldus Jodie Berndt) denk je dat de markt voor internetporno bestaat uit voornamelijk oude, eenzame mannen, perverselingen die alleen in een donker flatje zitten met wat restanten Chinees eten in de koelkast. Niet dus. De grootste groep bekijkers van internetporno bestaat uit de kinderen tussen de twaalf en zeventien jaar.
Dringt het tot je door? Internetpornografie is een industrietak waar vele miljarden dollars in omgaan en de markt bestaat uit onze tieners!"

Onderstaande uitspraak vond ik treffend:
'Als je de internetgewoonten van je tiener in de gaten houdt, is dat geen inbreuk op zijn privacy. Je waakt over zijn reinheid - en over zijn toekomst'

Bidden voor je kinderen is de krachtigste manier om voor hen te zorgen

Wat gebeurt er de laatste tijd toch ontzettend veel in het leven van onze kinderen. Soms kan ik het nauwelijks bijhouden. Een agenda is echt nodig om inzicht te behouden in wat ze allemaal doen en waar ze naar toe gaan maar nog veel belangrijker is dat we alles wat onze kinderen bezighoudt en tegenkomen bij de Heer mogen brengen. Dagelijks en volhardend voor onze kinderen bidden is een groot voorrecht...

"Bidden voor je kinderen is de krachtigste manier om voor hen te zorgen. Meestal zal je hart van nature overvloeien in gebed voor hen. En zelfs als ze je problemen bezorgen of je geduld op de proef stellen, zal een kort gebed op dat moment je emoties tot bedaren brengen en je kinderen kalmeren. Je zult met verbazing zien dat het gebed enorm veel doet in het leven van je kinderen. Vraag God om je te helpen je kinderen te laten zien dat ze, na je man, de belangrijkste mensen in je leven zijn.
Wees bereid om te laten zien dat je van hen houdt. Maak dagelijks tijd vrij om te bidden voor je kinderen. En vergeet niet om voor hen te bidden waar ze bij zijn, want zo breng je aan hen over dat God van hen houdt. Je geeft ze zo ook een gevoel van veiligheid en je laat ze zien hoe je moet bidden.
Je kunt je tijd niet beter besteden dan voor je kinderen te bidden. Het gebed is een groot voorrecht!"
E. George

Ik en mijn muis, wij zullen de Here dienen

Je hoort vaak dat ouders 'eruit gesurft zijn' door hun kinderen, dat ze hun kinderen onvoldoende begeleiden op internet en dat ze op cursus zouden moeten om dat te leren. Deze kritische geluiden stammen al van jaren geleden, toen Hyves nog niet eens bestond. De boodschap wordt echter wel voortdurend doorgegeven, tot aan de dag van vandaag, zonder dat men eigenlijk weet hoe ouders nu wérkelijk omgaan met het internet-gedrag van hun kinderen.
Hoog tijd dus, zo vond de Stichting Mijn kind online om te onderzoeken wat ouders doen om hun kinderen op te voeden op internet. Leggen ze hun beperkingen op, of laten ze hen vrij? Zijn ze inderdaad zo onzeker en onhandig als er gesuggereerd wordt? Hebben ze ondersteuning nodig, en zo ja, waarover willen ze meer weten? Op de site staan vele handige tips.
Hoewel deze site niet Bijbels gefundeerd is staan er veel waardevolle aanwijzingen op voor ouders.
Ook zou het goed zijn eens kritisch te kijken naar het computergedrag van je kinderen. Hoe lang zitten ze achter de computer? Waar kijken ze naar? Is het nodig een filter of timeslot op de computer te installeren?
Welke foto's of gadgets zet mijn zoon of dochter zoal op Hyves of Facebook? Welke mogelijkheden gebruikt mijn kind nog meer om te communiceren met anderen?

Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het prima werkt om ook als ouders zelf een account aan te maken op één van de bovengenoemde sites om zodoende erachter te komen wat het precies inhoudt en wat de mogelijkheden zijn. Je raakt op deze manier makkelijker in gesprek met je kinderen erover omdat ze anders zouden kunnen denken dat je het toch niet ziet of begrijpt. Je zou als ouder je profiel tevens kunnen gebruiken als evangelisatiemiddel!

Ik ben er van overtuigd dat veel ouders, die niet weten wat de mogelijkheden zijn van verschillende sites, zouden schrikken wat hun kind doet. Zelfs christenouders. Natuurlijk weet ik ook wel dat ik ook niet alles kan zien en controleren. Dat kan niet en hoeft ook niet. Ook onze kinderen zullen dingen doen die ik niet weet maar wat ik bedoel te zeggen is dat het juist belangrijk is dat je met je kinderen erover in gesprek blijft en voor een deel meegaat in hun virtuele belevingswereld. Misschien kost het moeite én tijd maar samen kun je nagaan of de dingen die ze doen en zien op de computer overeenstemmen met Gods Woord.
Zo weet je ook waar je ze voor kunt beschermen of in kunt begeleiden. Pas las ik een mooie uitspraak;"Maar ik en mijn muis, wij zullen de Here dienen."

Naar school?

Toen ik onderstaand artikel deze week las op nu.nl schrok ik toch wel. Wat wordt er vandaag de dag veel gevraagd van kleine kinderen. En wat laten we op deze manier als ouders een kansen liggen om betrokken te zijn bij de ontwikkeling en Bijbelse opvoeding van onze kinderen.
Ik weet dat het niet mogelijk is de hele dag bij onze kinderen te zijn. Soms zijn er momenten dat we ook andere dingen móeten doen. Maar onderstaand bericht gaat naar mijn mening toch een stap te ver. Ik vraag me af waar ouders hun prioriteiten leggen wanneer deze keuze gemaakt wordt voor hun kinderen.

"DEN HAAG - Alle peuters van drie jaar oud kunnen minimaal vijf ochtenden per week naar de basisschool. Nu gaan vrijwel alle driejarigen naar een kinderdagverblijf, peuterspeelzaal of voorschool.
Dat is een gemiste kans'', aldus de Onderwijsraad woensdag in een advies aan demissionair minister André Rouvoet van Onderwijs. Volgens de raad varieert namelijk de kwaliteit van dergelijke instanties sterk. De 'uitgebreide' kleuterschool is niet verplicht. Ouders mogen kiezen of zij hun zoons of dochters van drie al naar school sturen.
De jongens en meisjes zijn immers pas leerplichtig vanaf vijf jaar. De raad kiest voor ochtenden zodat de kinderen na school kunnen gaan slapen.
Tussen de twee en zes jaar oud ontwikkelen kinderen zich sterk. Ze leren bijvoorbeeld te spreken, samen te spelen, zichzelf aan te kleden en te eten. Volgens de raad moeten zij in deze ''cruciale fase worden begeleid en gestimuleerd door gekwalificeerd personeel''.

Veel opvoedtaken die vroeger meer voor de ouders waren, liggen tegenwoordig ook bij voorschoolse voorzieningen. Dat komt omdat steeds meer jonge kinderen naar de kinderopvang gaan.
Daar wordt, zo stelt de raad, vaak weinig aan een pedagogisch programma gedaan. Bovendien lijken de instellingen er kwalitatief niet beter maar juist slechter op te worden.
Daarom wil de Onderwijsraad de basisschool uitbreiden. De scholen zijn verantwoordelijk voor het aanbod. Dat vraagt een extra investering van de overheid van naar schatting 100 tot 200 miljoen euro.
Daarbij moeten leerkrachten goed zijn opgeleid. De Onderwijsraad vindt dat er op de pabo een specialisme 'jonge kinderen' moet komen. Huidige medewerkers moeten worden bijgeschoold.
In Vlaanderen gaan driejarigen al naar het basisonderwijs.
De Algemene Vereniging Schoolleiders (AVS) wil nog een stap verder gaan dan de Onderwijsraad. Het plan mag allemaal veel minder vrijblijvend, vindt voorzitter Ton Duif. Wel denkt de raad volgens hem te lichtvoetig over de invoering.
Hij betwijfelt daarbij of de extra miljoenen die de raad heeft becijferd wel voldoende zijn. ''Veel schoolgebouwen zullen moeten worden aangepast, het zittende personeel zal uitvoerig moeten worden (bij)geschoold en bovendien moet er voldoende personeel zijn.''

Dienstbaarheid

In haar boek 'De roeping van het moederschap' schrijft Sally Clarkson in één van de laatste hoofdstukken een mooi stuk over 'Dienstbaarheid' en hoe je dit kunt doorgeven aan je kinderen.

"Ik raak er steeds meer van overtuigd dat dienstbaarheid geen kwestie is van opleiding, maar van bereidvaardigheid. Vele leiders, sprekers en schrijvers zijn bekende christelijke leiders geworden, niet op grond van bijzondere vaardigheden of geestelijke kracht, maar omdat ze de Heer gehoorzaamden en Hem trouw waren in een toegewijd en dienend leven. Elke kleine stap leidde tot een volgende, totdat ze heel veel verantwoordelijkheid hadden in het werk van de Heer.
De discipelen waren niet gekwalificeerd voor barmhartigheidswerk. Ze hadden geen erkende opleiding tot religieus leider gevolgd. Maar toen ze zichzelf toewijdden aan Christus en erop vertrouwden dat Hij hun natuurlijke beperkingen zou overwinnen en hen zou laten delen in zijn bovennatuurlijke liefde, werden ze dienaren van het evangelie. Hun autoriteit kwam van Christus, doordat ze Hem liefhadden, gehoorzaamden en volgden.
Als ik mij kinderen een leven van vruchtbare dienstbaarheid toewens, dan moet ik hun een visie op dienstbaarheid meegeven en hun duidelijk maken dat God hun leven wil gebruiken. Ik ga mijn kinderen voor in het dienen. Ik laat hun zien hoe ze noden van mensen kunnen onderkennen en beantwoorden en ik zoek voor hen naar mogelijkheden om te dienen. Ik bid dat ze zich verantwoordelijk zullen voelen voor het werk dat Christus via hen in het leven van anderen wil doen. En bovenal doe ik wat ik kan om hen te helpen een bereidwillig hart te ontwikkelen; zelfs als dat betekent dat ik hen wel eens een zetje moet geven om hen over hun natuurlijke aarzeling heen te helpen. Dit hoort er naar mijn overtuiging allemaal bij als we hun het geschenk dienstbaarheid willen meegeven".

Tien manieren om je kinderen lief te hebben


Onze kinderen groeien de laatste tijd enorm hard, zowel geestelijk als lichamelijk. Af en toe realiseer ik me dat ik al weer bijna 18 jaar moeder ben en dus al bijna een volwassen dochter heb. Wat gaat het toch allemaal snel! Je hoort het wel vaker mensen zeggen maar het klopt echt dat de tijd naarmate je ouder wordt nog sneller lijkt te gaan. Wanneer de kinderen ouder worden moet je er steeds meer voor kiezen om echt tijd met hen door te brengen omdat ze zelf al een heel sociaal leven hebben opgebouwd en de tijd die je samen hebt beperkt is.
Onderstaand stukje in het dagboek van Elizabeth George geeft een aantal manieren om je kinderen lief te hebben. Het is goed om dit dagelijks in praktijk te brengen, of je kinderen nou 18 of 3 jaar zijn, het is altijd nodig.

"Probeer zo veel mogelijk tijd door te brengen met je kinderen. Dat is van onschatbare waarde. We hebben het geweldige voorrecht hen te mogen liefhebben en hen te wijzen op God. In deze korte overdenking wi ik je tien manieren laten zien om je kinderen lief te hebben:

1. Onderwijs hen en voedt hen op
2. Prikkel hen niet ( Efeze 6:4)
3. Praat met God over je kinderen
4. Praat met hen over God
5. Lees veel over opvoeding
6. Lees je kinderen voor
7. Leer hen bidden
8. Zorg goed voor hen
9. Vertel hen over de Here Jezus
10. Doe je best om het goede voorbeeld te geven.

Een heel wijs iemand heeft ooit gezegd: "Als wij ons zondige gedrag vandaag niet afleggen....zien we het morgen in onze kinderen terug".
E. George - Een vrouw naar Gods hart ( dagboek)