31 maart 2011

God geeft ons de talenten en gaven

In een boek dat ik op dit moment lees over kinderwerk, stond een bemoedigend stukje. God gaat soms wegen met mensen die wij totaal niet zouden verwachten.

"God geeft ons talenten en gaven die wij nodig hebben om te doen wat Hij wil dat wij doen. Hij zal ons niet roepen of leiden iets te gaan doen en ons vervolgens in de steek laten, waardoor wij afhankelijk worden van onze eigen hulpmiddelen. Hij is bereid ons alles te geven wat wij nodig hebben om Zijn wil te doen in onze bediening. 'Die u roept, is getrouw; Hij zal het ook doen' ( 1Thes. 5:24).
Keer op keer zien wij in de Bijbel hoe God mensen gebruikt op de meest onwaarschijnlijke plaatsen voor taken, waarvoor zij totaal niet geschikt leken te zijn.
  • Jozua was een dienaar (Ex. 24:12-13) en was bang leider te worden (Jozua 1:2,9)
  • Nehemia was schenker (Neh. 1:11) en had nog nooit eerder muren gebouwd (Neh. 2:5)
  • David was schaapherder (Ps. 78:70) en de laatste aan wie je zou denken als koning (1 Sam 16:11-12)
  • Petrus was visser (Marc. 1:16) en had geen ervaring met prediken (Hand. 2:14)
We zien ditzelfde principe bij het bestuderen van de geschiedenis van de kerk en in zendingswerk.
  • William Carey, zendingpionier in India, was van beroep schoenmaker
  • David Livingstone, de wereldberoemde zendeling in Afrika, werkte in een textielfabriek
  • Gladys Aylward, die op een fantastische manier door God in China werd gebruikt, was dienstbode en een arme studente.
  • Anne van der Bijl, de welbekende zendeling naar 'gesloten' landen, was een Nederlandse legercommandant die tot geloof kwam.
Toch gaf God aan elk van hen de talenten en gaven die zij nodig hadden voor de bediening waartoe Hij hen geroepen had."
uit: Kinderevangelisatie: Ja, hoe dan?


30 maart 2011

Een aangrijpend getuigenis van Christa Rosier

Hoe sta je in het leven als je bent opgegeven door artsen? Oud EO-omroepster en kunstschilder Christa Rosier verloor haar zoon aan een vreselijke ziekte en is nu zelf ongeneeslijk ziek verklaard. Al sinds 2005 vecht zij tegen borstkanker. Onlangs werden bij haar uitzaaingen gevonden en lijkt het afscheid nabij. Desondanks lijkt God een niet te missen, natuurlijke rol te spelen in haar leven en in dat van haar gezin. Hoe blijft zij in deze moeilijke situatie toch hopen op God? Mirjam Bouwman bezocht haar voor misschien wel een laatste keer. Christa: "Deze uitspraak houd ik vast: Ik had 1000 vragen aan God, maar toen ik Hem zag waren ze allemaal voorbij."

Bekijk de aangrijpende video die bij dit verhaal hoort op cip.nl


29 maart 2011

Bijbels reageren

"Mama, wat reageer je toch altijd Bijbels", verzuchtte mijn jongste dochter tijdens de afwas afgelopen weekend ( ja, er zijn nog grote gezinnen zonder afwasmachine).
Aan de ene kant is dit een compliment natuurlijk wanneer iemand (en in dit geval je eigen dochter) dit tegen je zegt maar aan de andere kant zette het mij aan het denken.
Misschien reageer ik dan wel met woorden vanuit de Bijbel maar komt het wel vanuit mijn eigen hart? Weet ik het soms niet allemaal té goed en komt er een bepaalde vorm van hoogmoed en betweterigheid om de hoek kijken in de antwoorden die ik geef. Ik wil eerlijk naar mijzelf kijken en moet toegeven dat ik dit gevaar zie. Soms weet ik namelijk zo goed hoe het hoort en hoe het zou moeten dat ik mijn antwoord bij wijze van spreken al klaar heb voordat ik echt goed geluisterd heb naar iemand. Een bepaald probleem is nog maar half uitgelegd of ik denk al te weten wat de Bijbel er over zegt en hoe het opgelost zou moeten worden.
Soms moet ik gewoon leren luisteren, met iemand meevoelen, naast iemand gaan staan en niet gelijk Bijbelteksten citeren en vertellen wat Gods Woord over een bepaald onderwerp zegt. Mijn dochter leerde mij een wijze les....( waar de gesprekken tijdens het afwassen al niet goed voor zijn...)


28 maart 2011

Lezen, lezen, lezen...


Regelmatig wordt mij door mijn bloglezers gevraagd hoe ik toch steeds weer aan de inspiratie komt voor al mijn berichten. Allereerst wil ik hier mijn Hemelse Vader voor bedanken want Hij geeft mij elke keer weer onderwerpen in gedachten of Hij laat ze me zien door wat ik lees. In de Bijbel natuurlijk maar daarnaast ook in vele boeken, tijdschriften, nieuwsbrieven van christelijke organisaties, christelijke websites, getuigenissen enz. De lijst is soms eindeloos inspirerend. Opnieuw wil ik op het belang en de zegen van lezen wijzen. God heeft ons zo gezegend met vele christelijke schrijvers (levend of gestorven) om o.a. de Bijbel beter te begrijpen en ervan te kunnen genieten. We kunnen deze kansen eigenlijk niet laten liggen. Het is zo verrijkend...

Voor het belang van lezen verwijs ik naar een paar eerdere gepubliceerde berichten: Lezen bevordert de groei en Goede boeken naast de Bijbel lezen

Wat ook heel belangrijk is, is dat je Bijbel en goede boeken lezen niet alleen belangrijk vindt in je leven maar dat je lezen ook op je 'to do' lijstje zet. Voor veel dingen maken we een lijstje, voor boodschappen of klusjes of voor alles wat er komt kijken bij het regelen van een feestje, maar lezen schiet er bij heel veel mensen bij in omdat ze er misschien wel tijd voor willen nemen maar het uiteindelijk niet doen. Misschien hooguit de krant of ons hobbytijdschrift maar veel verder komen we niet.
Mijn advies is: Plan het in, in je agenda. Een kwartier, een half uur of misschien nog meer maar lees en deel wat je geleerd hebt met iedereen die het maar horen of lezen wil.
We worden er zo ongelooflijk door gezegend en we kunnen ook anderen op deze manier tot zegen zijn!

(misschien is het een wat 'dwingend' stukje geworden realiseer ik me, maar dat is dan maar een keertje zo. De volgende keer zal ik me weer inhouden).


27 maart 2011

Een simpele kerk

Een bericht om over na te denken:

"Eenvoud. Het is een woord dat waarschijnlijk maar weinig mensen met de kerk associëren. ‘De kerk gaat van geleuter tot geleuter steeds voort’, verzuchtte schrijver Jan van Barneveld een tijd geleden in De Oogst. ‘Leiders zijn vooral met zichzelf en hun eigen discussiepuntjes bezig. De kerk barst van de kleine baasjes, daarom barst zij zo snel uit elkaar.’ Veel christenen verlangen naar eenvoud in de kerk. Het verklaart misschien de opkomst van simple churches. Hier in het westen, maar vooral in landen als China en India.
In Trouw stond onlangs een boeiend artikel te lezen over de recente opkomst van simple churches, ofwel huiskamerkerken. Het zijn eenvoudige geloofsgemeenschappen van christenen die elkaar aan de keukentafel ontmoeten, of in een wijkcentrum, park of restaurant. Ook in gevestigde kerken is er steeds meer aandacht voor kleine groepen binnen de kerk.
‘Mensen hebben genoeg van logge organisaties’, stelt godsdienstsocioloog Hijme Stoffels in het artikel. ‘Een collega zei laatst: “Je kan geen voet over de drempel zeten bij een kerkelijke organisatie of je zit alweer in 26 commissies.” Een kerk, daar ga je zondag anderhalf uur naartoe. Simple church is een poging om de hele week kerk te zijn. Niet alleen in een gebouw, maar thuis, in de kroeg of zelfs op straat. Dat je kerk bent op de plek waar je bent.’
Evangelist Floyd McClung is al jarenlang pleitbezorger van de simple church. Hij stelt: ‘De kerk in Handelingen was een levende gemeenschap, geen wekelijkse samenkomst. Het waren mensen die verknocht waren aan Jezus, niet aan gebouwen en activiteiten. Ze kwamen samen in huizen, volgepropte huiskamers, werkplaatsen.’ Volgens McClung zijn grote gebouwen en glimmende folders niet per definitie verkeerd. Alleen het zijn middelen, geen doelen. Met het wezen van de kerk hebben ze weinig van doen.
En inderdaad, het wezen van de kerk is heel eenvoudig. ‘Waar twee of drie in Mijn naam vergaderd zijn, daar ben Ik.’
Bron: www.cip.nl

26 maart 2011

De essentie van de Bijbel uitstralen

Als de Bijbel, met het kruis in het middelpunt, waardevoller is dan al het andere op aarde, dan moeten we goed nadenken over hoe we hem moeten gebruiken in de strijd tegen vreugde. We zouden net Charles Spurgeon moeten zijn, toen die zei: 'Gezegend zijn wij als we ons volledig storten op de ziel van de Bijbel, totdat we uiteindelijk in Bijbelse taal beginnen te spreken en onze geest gevuld is met de woorden van de Here, zodat ons bloed Bijbels is en we de essentie van de Bijbel uitstralen'.
uit: Vechten voor vreugde van J. Piper

25 maart 2011

Creatieve levensplanning (2)

Vandaag het vervolg op het berichtje van 9 maart j.l. In het tweede hoofdstuk van het boek 'Creatieve Levensplanning' wordt vooral ingegaan op de uitdaging ons verleden serieus te nemen, eruit te leren en het uiteindelijk te accepteren zoals het is geweest. De schrijver reikt allerlei manieren aan om naar je verleden te kijken m.b.v. schema's en vragen. Hij moedigt je aan om eens wat onderzoek te doen om een nieuwe visie te krijgen op de talenten, de mogelijkheden en de kansen van je familie. Welke positieve (dus niet altijd negatieve) erfenissen zitten er bv. in onze familiegeschiedenis verborgen. Welke positieve eigenschappen of persoonlijkheden hadden je ouders en grootouders? Interessante vragen om eens een poosje bij stil te staan. Ze dagen uit navraag te doen naar deze feiten.
Voor mij zelf heeft het verrassende dingen opgeleverd en ook mijn ouders gaven zelf aan hoe zij er zelf weer van geleerd hebben hun eigen ouders op deze manier weer eens te 'bekijken'.
Hoewel het geen nieuws voor mij was dat ik uit een christelijke familie kom, zowel mijn beide opa's als beide oma's waren diep gelovige mensen en hebben hun hele leven vertrouwd op hun Heer en Heiland (In hun gewone dagelijkse leven maar ook in hun laatste levensjaren waarin drie van hen ernstig ziek waren) was het wel goed om hier weer eens bij stil te staan. Het is geen vanzelfsprekendheid.
Ik moet denken aan de tekst uit 2 Timoteus 1:5 "en dan komt mij voor de geest uw ongeveinsd geloof, zoals het eerst gewoond heeft in uw grootmoeder Loïs en uw moeder Eunike, en ook – daarvan ben ik overtuigd – (woont) in u.".
Ik ben er dankbaar voor dat de Heer dit zo geleid heeft en weet dat het geen eigen 'verdienste' is geweest.
Maar ook toen ik las over hun vaardigheden, talenten en de dingen waarom zij bekend stonden vielen veel dingen op zijn plek. Het is mooi dat je soms dingen van hen weer terug ziet in je eigen leven of in dat van je kinderen. Er is vaak een rode draad in te ontdekken.

Het lukt natuurlijk niet om het hele hoofdstuk verder uit te werken en te delen. Je zou het boek gewoon zelf eens moeten lezen en ermee aan de slag moeten gaan. Het is verhelderend en verrijkend!
Opvallend is wel dit citaat op blz 28. De schrijver zegt hier: "Een vriend van me zei eens: "Er is een verzoening met het verleden nodig en een hoopvolle toekomst, als basis voor een heden dat voldoening geeft." Het betekent dat je beter van het heden kunt genieten, als je je verleden meer begrijpt, verwerkt en omarmt. Als je niet teveel treurt over het verleden en niet teveel verlangt naar bevrediging in de toekomst. Als je dat doet, kun je namelijk in het heden minder geven, maar blijf je steken in je op het verleden gerichte levensstijl.
(wordt opnieuw vervolgd)


23 maart 2011

Wat moet ik doen Heer?

Vandaag een wijze les voor mijzelf en wellicht ook voor anderen:

"En ik zeide; Here wat moet ik doen? En de Here zeide tot mij: sta op en reis naar Damascus, en daar zal u gezegd worden al hetgeen u opgelegd is om te doen" ( Hand. 22:10)

"Als je in een bijzondere situatie nog niet weet wat de wil van de Heer is, wacht dan en onderneem verder niets. Het is beter niets te ondernemen dan een verkeerde weg in te slaan. Maar misschien verkeer je wel in een situatie waarin je heel snel een besluit moet nemen. Als je dan je leven met de Heer leidt en je doet in vertrouwen op Hem het meest voor de hand liggende, zal Hij je daarin helpen.
Geef elke eigenwillige gedachte volledig op! Men kan de wil van de Heer niet te weten komen als men eigenwillig een zelfgekozen doel nastreeft.
Beschouw niet iedere gelegenheid die zich voordoet meteen als de wil van de Heer! Als deze overeenkomt met je eigen wensen is het gevaar namelijk groot dat je de eigen wil als die van de Heer beschouwt. De omstandigheden alleen zijn geen veilige wegwijzer, evenmin als je eigen neiging. Desondanks leidt God ons niet in principe tegen de omstandigheden en tegen onze neigingen in. Als deze in overeenstemming zijn met Zijn Woord en de geestelijke principes ervan, kun je rustig door die deur gaan. Hij zal met je meegaan, ook al zou er vlak daarna tegenwind opsteken.
Wellicht zijn sommige vragen in je binnenste ook het gevolg van het feit dat je te veel wilt. Je vraagt: 'Wat moet ik doen Heer?' 'Waar moet ik heen?' - en de Heer wil soms dat je dan gewoon niets doet en nergens heengaat, maar eenvoudig daar blijft waar Hij je geplaatst heeft. Veel kwellende vragen zouden niet bij ons opkomen als we tevreden waren met de plek die Hij ons heeft aangewezen.
Vraag je eens af wat de Here Jezus in deze of gene situatie zou doen. We krijgen op die manier niet voor elke levensomstandigheid een antwoord, maar in veel gevallen kan die vraag je wel licht schenken.
uit: 'Der Herr ist nahe'

21 maart 2011

Opzettelijke 'klap' tegen de domheid van wetticisme.

Regelmatig gebeurt het mij dat ik een vraag heb bij een bepaald Bijbelgedeelte dat we aan tafel als gezin lezen. Ik heb het als een 'knipoog' van God ervaren dat ik op de vraag die afgelopen vrijdag bij mij opkwam gisteren ineens het antwoord las. De vraag ontstond naar aanleiding van Johannes 9. Jezus geneest hier een blinde man door op de aarde te spugen en de 'smurrie' daarvan op de ogen van de man te smeren. De vraag die ik had was 'Waarom genas Jezus deze man gewoon niet in een keer door hem gewoon aan te raken of bepaalde woorden te spreken?'
Gisteren las ik het tijdschrift van De Middernachtsroep en tot mijn verbazing stond het antwoord hier in een artikel beschreven. Ik zal het stukje van Norberth Lieth citeren.

"In het boek 'Het leven is te kort om de hoofdzaak te missen' van Bob George staat het volgende over het wetticisme van de Farizeeën te lezen: Het is net als met de Farizeeën in de tijd van Jezus. Zij hadden Gods wetten, maar dat was voor hen niet voldoende. En daarom hebben zij er nog honderden bij bedacht. In die tijd was het bijvoorbeeld niet erg als je op sabbat op een rotsblok spuugde. Maar je mocht niet op de losse grond spugen, want dan zou je er leem van kunnen maken, en leem maken is werk en op de sabbat mag je niet werken. In Johannes 9 staat het fascinerende verhaal over Jezus die een blinde geneest door op de aarde te spugen en de brij daarvan de man op de ogen te smeren. Daarna geeft Hij hem de opdracht naar een bepaalde vijver te gaan en zich daar te wassen. De Heer had die brij heus niet nodig - Hij genas veel andere mensen door hen slechts aan te raken of door een woord te spreken - en daarom heb ik me dikwijls afgevraagd waarom Hij het in dit geval zo deed. Toen ontdekte ik de interpretatie van de Farizeeën over het op de grond spugen en zo de sabbat schenden. Hier lag het antwoord. De blinde werd op de sabbat genezen (9:14). Naar mijn mening deed Jezus het er gewoon om, omdat Hij daarmee de wet van de Farizeeën overtrad! Het was een opzettelijke klap tegen de domheid van hun wetticisme.

Het artikel gaat nog verder in op het 'wetticisme' en de gevolgen die dat kan hebben maar de kern van mijn vraag is hiermee beantwoord!




19 maart 2011

Getuigenis van Rose Price

"Mijn familie woonde in een klein stadje in Polen waar ik een strenge orthodoxe opvoeding heb gehad. Moeder doordrong me ervan dat Judaïsme het leven was. Elke keer als vader thuiskwam van de synagoge zegde hij de Kaddisj op, sprak de zegen uit over de wijn en de challah (sabbatsbrood), en zegende ons als kinderen. Totdat Hitler Polen binnenviel en alles veranderde. Ik kwam uiteindelijk in Dachau terecht. We werden gemarteld en gedwongen tot zware arbeid. Ons rantsoen bestond uit slechts een dun plakje zaagselbrood en een kop koffie. Velen stierven alleen al door de kou. We moesten wrede experimenten ondergaan. Er waren dagen dat ik dacht het niet te zullen overleven. De dood leek aantrekkelijker dan het leven. Ik kende de Heere toen nog niet. Ik meende dat ik dit lijden moest ondergaan omdat Hij mij erin had gebracht.

Toen we eindelijk in mei 1945 werden bevrijd, zat ik vol wrok over alles wat ik had doorgemaakt. Ik emigreerde naar Amerika, trouwde en kreeg kinderen. Hoewel ik God haatte, was ik toch actief in de synagoge. Van binnen was ik dood. In plaats van op God te vertrouwen, vertrouwde ik op mijn Joodse identiteit en traditie.
Op zekere dag vertelde mijn tienerdochter mij het ergste wat ik mij kon voorstellen: “Ik geloof in Jezus Christus, dat Hij de Joodse Messias is”. Ik kreeg bijna een hartaanval. Ik vertelde haar wat haar familie allemaal was aangedaan ‘in de naam van Jezus Christus’.
Mijn man kwam ook tot geloof. Mijn jongste dochter bleek eveneens, heimelijk, een Messiaanse gelovige te zijn geworden. Ik was in staat mijn gezin te verlaten. Maar dat kon ik niet. Bijna mijn hele familie was ik al kwijtgeraakt...
Ik ging naar de rabbijn en vroeg hem naar Jesaja 53. “Dit leest geen enkele Jood”, antwoordde hij. Ook vroeg ik hem naar Psalm 22. Geen antwoord. Uiteindelijk mocht ik van de rabbijn zelfs niet meer in de synagoge komen.
Stiekem ging ik toen in het Nieuwe Testament lezen. Al bij het Evangelie van Mattheüs werd het me duidelijk dat Jezus een zachtmoedige Man was. Hij was beslist niet de moordenaar van mijn volk. Ik ging naar een andere rabbijn, maar ook die kon mij niet helpen. Bij een christelijke zakenman, die zijn huis voor Joodse mensen had opengesteld kon ik wel terecht met mijn vragen.
Toen hij, na mijn toestemming gevraagd te hebben, een keer voor me bad, sloot ik mijn ogen en zei een heel eenvoudig gebed: “God van Abraham, Izak en Jakob, als het waar is en Hij Uw Zoon is, zoals ze zeggen en als Hij werkelijk de Messias is, … oké. Maar Vader, als Hij het niet is, vergeet dan dat ik tot U gesproken heb”.
Dat was mijn eerste gebed sinds 1942. Ik voelde een loodzware last van mijn schouders vallen. Voor het eerst sinds de oorlog huilde ik en voelde mij gereinigd. Toen wist ik dat het waar was: Jezus is de Messias en Verlosser, ook voor mij."
Bron. www.israelendebijbel.nl

18 maart 2011

Aan de slag met de Huishoudcoach en een handige agenda

Het huishouden is voor veel vrouwen (of mannen) een bediening waar we dagelijks druk mee zijn. Soms vind ik het heerlijk naast allerlei diepgaande 'geestelijke' boeken ook eens een praktisch boek over bovengenoemd onderwerp ter hand te nemen. De afgelopen maanden heb ik me daarom verdiept in het boek 'Aan de slag met de huishoudcoach' van Els Jacobs. De subtitel is 'de nieuwe stijl opruimen, administreren, agenderen en poetsen'. En wat de titel doet suggereren staat er ook werkelijk in. Het is een geweldig boek dat je echt een steuntje in de rug geeft bij het op orde krijgen en houden van je huis.
Voor mij persoonlijk geldt vooral dat het ordelijk houden prioriteit heeft. Het is namelijk niet zo dat mijn huishouden een complete chaos maar het netjes en opgeruimd houden van je huis(houden) is soms nog moeilijker dan 'het grote opruimen' zelf. Ik heb het hele boek doorgenomen en heb talloze tips ter harte genomen.
Maar ook voor mensen die misschien van nature niet zo ordelijk en opgeruimd zijn is dit boek juist geweldig stimulerend geschreven. Alles wordt stap voor stap langsgelopen met mogelijke valkuilen en oplossingen, het boek blinkt wat mij betreft uit in duidelijkheid en overzichtelijkheid. Een aanrader dus voor iedereen die verantwoordelijk is voor het huishouden, in welke vorm dan ook, en dat eens grondig aan wil pakken of nog beter wil laten lopen.

Als ik dan toch bezig ben over het organiseren van je huishouden maak ik gelijk van de gelegenheid gebruik deze agenda aan te bevelen. Bij mij ligt hij open op mijn bureau in de woonkamer en elke keer als ik er langs loop, zie ik wat er op mijn lijstje staat. De agenda bevat talloze handige tips van professional organizers, stickers, ruimte voor recepten en handige websites.




17 maart 2011

Informatie aanvragen: ik kan het niet laten

Vandaag een gewaagd stukje! De meeste stukjes die ik schrijf op dit weblog gaan vaak over anderen maar misschien is het goed ook eens iets over een persoonlijke worsteling te delen. Misschien heb jij er namelijk ook wel eens last van (gehad), het verlangen om (nog) een cursus of opleiding te gaan doen! Nu is er met dat verlangen op zich niets mis maar ik ben bij mijzelf ernstig op zoek naar de onderliggende redenen van deze verlangens.
Het overkomt mij namelijk regelmatig dat ik iets zie of lees ergens wat we enorm aanspreekt. In een mum van tijd vraag ik informatie aan omdat ik geweldig enthousiast ben geraakt. Vaak doe ik het eigenlijk zonder er goed over na te denken en als de informatie vrijblijvend is, is de stap om het aan te vragen snel gezet.
De afgelopen tijd zijn door mij de volgende sites regelmatig bezocht (schrik niet): De site van de LOI voor een cursus Nederlands, een cursus voedingsleer, een opleiding onderwijsassistent en een cursus artikelen schrijven en een cursus Engels. (De aangevraagde gids wordt meestal al weer vrij snel bij het oud papier gelegd wanneer ik dan de bijbehorende prijzen zie, maar het enthousiasme wordt er niet minder van).
Maar ook de opleiding Pabo of leraar Godsdienst aan de CHE,  de Evangelische Toerusting School en talloze andere (christelijke) sites bezoek ik regelmatig voor het aanvragen van informatie. Zodra er ergens een pakket met informatie te verkrijgen is, vraag ik deze steevast aan. Variërend van spreekbeurtpakketten van Open Doors voor de kinderen tot en met een opleiding tot Professioneel Organizer van Els Jacobs. De lijst is eindeloos dus ik beperk me nu tot bovengenoemde. Nu vind ik het sowieso leuk om post te krijgen maar pakketjes met informatie over opleidingen of cursussen geven mij altijd weer een verheugd gevoel.
Ik geef wel veel openheid realiseer ik me over mijn 'uitspattingen' maar ik vraag me soms gewoon af waar die verlangens toch telkens weer vandaan komen. Zoals gezegd zijn de cursussen of opleidingen en het verlangen om meer te leren op zich geen verkeerde of zondige dingen maar ik vraag mij de laatste tijd af of het onderliggende gevoel dat ermee gepaard gaat is altijd wel goed is.
Zou het te maken hebben met ontevredenheid en ondankbaarheid, of met het (onbewuste) gevoel 'mee te willen doen' in deze prestatiegerichte maatschappij en het feit dat ik nooit een betaalde baan heb gehad, of kan het zijn dat ik er last van heb nooit naar de CALO (sportschool) te zijn geweest omdat ik mijn havo-examen op twee punten na niet gehaald heb, of zou het 'trots' kunnen zijn, of geldingsdrang, of zou het te maken hebben met de midlifecrisis (wat ik mij op mijn leeftijd nog niet helemaal kan voorstellen) of zijn het toch gewoon maar onschuldige verlangens en ben ik gewoon een 'enthousiast' persoon? Zoals gezegd weet ik het niet en worstel ermee. Ik heb mij voorgenomen het vanaf vandaag op mijn gebedslijstje te zetten. Alleen kom ik hier niet uit, God zal mij duidelijk moeten maken wat Hij wil dat ik doen zal, of niet doen zal. Ik ben benieuwd of anderen dezelfde ervaringen hebben en hoe ze er dan mee omgaan....



16 maart 2011

Bidden voor de talenten die God geeft aan onze kinderen

"Vanaf de geboorte van mijn kinderen heb ik God gebeden om ons te laten zien welke gaven, talenten en mogelijkheden Hij in hen had gelegd en ons te leren hoe we die het beste zouden kunnen koesteren en ontwikkelen tot Zijn eer", zegt Stormie Omartian in haar boek 'De kracht van biddende ouders'. Het hoofdstuk dat ik er gisteren over las trof mij opnieuw.
Wat een geweldig voorbeeld en wat een inspiratie geeft de schrijfster in dit boek mee. Er staan nog 30 andere gebedsonderwerpen beschreven, elk gevolgd door een passend gebed. 'Kinderen hebben is loslaten' zegt Omartian maar gelukkig mogen we ze elke dag aan Hem overgeven en erop vertrouwen dat Hij voor hen zal zorgen. Als ouders hoeven wij hen niet aan hun lot over te laten en mogen en kunnen wij gelukkig voor hen blijven bidden.

Er komt vandaag de dag zoveel op onze tieners af en wat hebben ze (ons) gebed hard nodig.
Ook in ons eigen leven ervaren we dat we niet zonder Zijn hulp en leiding kunnen. Onze oudste dochter is op dit moment aan het zoeken naar een geschikte opleiding voor het nieuwe schooljaar en elke dag beseffen we hoe belangrijk het is hierin God te betrekken, het van Hem te verwachten en een duidelijk beeld te krijgen van de talenten die Hij haar gegeven heeft. Dit geldt niet alleen voor haar maar natuurlijk voor al onze kinderen.
Aan het einde van het hoofdstuk staat een prachtig gebed waarvan ik enkele zinnen wil citeren. Je zou het in gedachten kunnen meebidden voor je eigen kinderen.

'Ik dank U voor de gaven en talenten die U in onze kinderen hebt gelegd. Ik bid dat U deze in hen ontwikkelt en gebruikt voor Uw eer. Maar mij en hen duidelijk wat die gaven en talenten zijn en laat me zien wat ik kan doen om deze gaven en talenten tot hun volle recht te laten komen. Laat het zo zijn dat hun gaven en talenten naar Uw wil en op Uw tijd tot ontwikkeling komen.
Ik bid dat U hen laat zien wat het doel van hun leven is en hen helpt daarin uit te blinken. Zegen het werk van hun handen; laat hen in staat zijn in hun levensonderhoud te voorzien met hun werk dat zij het liefst doen en waarin zij het beste tot hun recht komen.
Laat alles wat zij doen door anderen worden gewaardeerd en gerespecteerd. Maar bovenal bid ik dat de gaven en talenten die U in hen hebt gelegd maximaal tot ontplooiing zullen komen en zullen worden gebruikt om U te verheerlijken."

15 maart 2011

Gebedshandboek vervolgde christenen

Al enige tijd maak ik gebruik van het 'Gebedshandboek' van Open Doors. Wat is het een enorm voorrecht dat wij in alle vrijheid voor onze vervolgde broeders en zusters mogen en kunnen bidden.
Eén van de eerste dingen waar zij om vragen is vaak gebed. Zij kennen het belang hiervan uit eigen ervaring. Ze hebben vaak te maken met discriminatie, afwijzing en mishandeling of worden zelfs gedood omdat zij geloven in Jezus Christus. In hun situatie is gebed vaak een bron van vrede en kracht. Door gebed van henzelf én van ons weten zij dat ze niet vergeten zijn.
Met het gebedshandboek kunnen we bidden voor de christenen in 50 landen waar zij om hun geloof vervolgd worden. We kunnen elke dag bidden, elke week of het hele jaar door. Alleen of met anderen.
Voor meer info over het gebedshandboek of om het aan te vragen kijk op de site van Open Doors


13 maart 2011

Het kind heeft meer aanleg om te geloven dan een volwassene

Onderstaande citaten van Charles Spurgeon geven aan hoe belangrijk de eerste 7 tot 12 jaren in een mensenleven zijn:

“Op jonge leeftijd is de geest nog kneedbaar. De eerste 7 jaren van ons bestaan geven dikwijls vorm aan alle resterende jaren. Geef in ieder geval godvruchtig onderwijs in de eerste twaalf jaar van elk kinderleven: het zal moeilijk zijn het geleerde te wissen”

"Het kind heeft meer aanleg om te geloven dan een volwassene. Naarmate wij ouder worden, neemt onze bekwaamheid om te geloven eerder af dan toe; elk jaar voert het onwedergeboren hart verder weg van God, en maakt het minder geschikt om de Goddelijke dingen te ontvangen".
 
"Geen grond is beter voorbereid voor het goede zaad dan wat tot nu toe niet platgetrapt is als begaanbare weg, noch tot dusver overwoekerd is met doornen. Het kind heeft de leugens van trots, de onwaarheden van ambitie, de desillusies van wereldse gezindheid, de streken van het zakenleven, de bedrieglijke redeneringen van de filosofie nog niet leren kennen. Tot nu toe heeft hij voordeel boven de volwassene. In elk geval is de wedergeboorte het werk van de Heilige Geest en Hij kan gemakkelijker werken op jongere dan op oudere leeftijd".




11 maart 2011

Schuldbelijdenis verfrist en loutert

"Regelmatig tijd nemen voor schuldbelijdenis reinigt ons en stelt ons in straat vrijelijk met God te communiceren (het verfrist en loutert). Vraag of God door Zijn Heilige Geest jou wil openbaren wat een levende relatie met Jezus in de weg staat. Zonde verbreekt onze gemeenschap met God"
Fern Nichols

10 maart 2011

Joni - de film

Het is al een aantal jaren geleden dat wij de video van Joni hebben gekocht. Inmiddels is hij ook op DVD verschenen en het blijft een prachtige film. Al eerder heb ik een stukje geschreven over haar over kijken naar de kansen en ook in rolstoel als preekstoel.  Het blijft een inspirerende vrouw..

"Als Joni op een dag in een meer duikt, verandert haar leven. Ze breekt haar nek en raakt verlamd. Er volgt een periode waarin ze met zichzelf worstelt, maar haar geloof maakt haar een krachtig christen, waardoor ze tegenslagen weet te overwinnen. Uiteindelijk wordt ze zelfs een internationaal bekend en erkend spreekster. Deze film vertelt het waargebeurde verhaal van Joni Eareckson Tada's strijd tegen de emotionele en geestelijke impact van een duikongeluk, dat haar verlamde en haar leven voorgoed veranderde."

Een aanrader deze film.


9 maart 2011

Creatieve levensplanning (1)

Eigenlijk had ik er nog nooit van gehoord maar tot nu spreekt het me erg aan. Ik heb het over het boek met de titel 'Creatieve levensplanning' - Ontdek en ontwikkel je talenten in je beroep en privé'. Het boek is geschreven door P.Ch. Donders. Ik kreeg het van iemand aangereikt en ben er enthousiast in gaan lezen. Het boek gaat uit van de waarheid dat ieder mens uniek is, maar niet op zichzelf leeft. Het helpt je om van je leven een 'kunstwerk' te maken.
Al direct in het eerste hoofdstuk kwam in mooi citaten en leerzame passages tegen. Ik wil je deze niet onthouden:
"Er is geen groter kunstwerk dan het leven van een christen. Je kunt de begaafdheid missen om te schrijven, te schilderen of te componeren, maar iedereen heeft de gave om in zijn eigen leven creatief bezig te zijn. In deze zin zijn wij allen geroepen om een kunstenaar te zijn en vorm te geven aan ons leven, als iets echts en moois, midden in een verloren wereld".
Francis Schaeffer

Ook opvallend was het volgende: de schrijver stelt dat we op dit moment leven in een van de spannendste periodes uit de geschiedenis.
"De meesten van ons zijn opgegroeid met de mentaliteit dat stabiliteit de algemeen geaccepteerde norm is. Wij moeten ons nu echter aan omstandigheden aanpassen die allesbehalve stabiel lijken te zijn......
.... Om te begrijpen hoe onze maatschappij zich in de overgang naar de eenentwintigste eeuw ontwikkelt, moeten we voor ogen houden hoe de kennis zich vermeerderd heeft. In het jaar 1800 beschikte men over een bepaalde hoeveelheid kennis, die zich in het jaar 1900 had verdubbeld. Er vonden opnieuw verdubbelingen plaats in 1950,1970 en 1980. Op dit moment vindt er ongeveer om de drie jaar een verdubbeling van onze kennis plaats. Bij de natuurwetenschappen zelfs elk jaar. Dit heeft enorme gevolgen voor ons leven, voor de ontwikkeling van ons beroeps- en privéleven.
Is het niet ongelofelijk dat de mens in de Middeleeuwen in zijn hele leven evenveel informatie kreeg en verwerkte als we nu in één enkele uitgave van een dagblad als bijvoorbeeld Trouw vinden?
Nog een vergelijking: Een mens ontmoette in de Middeleeuwen tijdens zijn hele leven net zoveel nieuwe mensen als iemand in het huidige Europa in een week. Dat maakt duidelijk hoe groot de hoeveelheid informatie is die we tegenwoordig te verwerken krijgen.....
....We leven in een spannende en tegelijkertijd bedreigende tijd en het is aan ons om midden in deze tijd ons leven te plannen en er vorm aan te geven." (de schrijver gaat ervan uit dat we dit samen met God doen en kijken naar de mogelijkheden die we hebben gekregen)
wordt binnenkort vervolgd


7 maart 2011

Schrijven in 'stille tijd' boek

Wanneer ik aan het hardlopen ben, gaat er altijd van alles door mijn hoofd. Vaak is het een moment van bidden, zingen en overdenken. Heerlijk om zo je gedachten te kunnen laten gaan, te werken aan je conditie en tegelijkertijd te kunnen genieten van Gods prachtige schepping. Vooral nu het voorjaar 'in de lucht hangt' en de geuren hiervan steeds meer merkbaar zijn.
Afgelopen week dacht ik er aan hoe heerlijk het toch is dat er de mogelijkheid bestaat iets 'op te schrijven'. Ik vraag me weleens af wie en hoe ik zou zijn als dit niet zou kunnen. Ik kan het me bijna niet voorstellen.
Elke dag schrijf ik bladzijden vol. In mijn stille tijd schrift, in het dagboek dat ik van de kinderen bijhoud (hierover een andere keer meer) en natuurlijk op dit weblog (zie 12 oktober.)
Het stille tijd 'boek', of eigenlijk moet ik zeggen 'agenda' is me toch wel het meest dierbaar. Wat is het heerlijk hier af en toe in terug te bladeren en te zien wat er gebeurd is, wat God in mijn leven heeft gedaan, wat ik geleerd heb, waarin ik gegroeid ben of waar ik juist nog aan moet blijven werken (samen met Hem).
Elk jaar koop ik aan het einde van het kalenderjaar een nieuw 'boek' voor het nieuwe jaar. In het begin kijken al die witte bladzijden mij aan maar nu ik al weer enige maanden bezig ben wordt het steeds meer mijn eigen boek. Ik schrijf er in op wat ik dagelijks lees tijdens mijn stille tijd, wat ik ervan geleerd heb en van in praktijk wil brengen, welke boeken ik lees of wil lezen de komende tijd en wat mijn doelen zijn voor de komende tijd op allerlei gebieden. Het mooiste ervan vind ik zelf dat je het beter onthoudt wanneer je dingen opschrijft en het voordeel ervan is ook dat je het altijd terug kunt lezen of zoeken.
Achterin mijn 'boek' schrijf ik gebeden op met de datum en wanneer het gebed op wat voor manier ook verhoord wordt, schrijf ik erbij wanneer dat was. De datum bovenaan de pagina 'dwingt' je gedisciplineerd te zijn, want het valt wel erg op wanneer er zo'n grote pagina leeg blijft.
Je merkt het al, alleen over schrijven zelf kan ik al een bladzijde vol schrijven. Het is heerlijk om te doen en zou het voor geen goud willen missen. Het blijft een verrijking van mijn leven en daar ben ik dankbaar voor!





6 maart 2011

Geen activiteiten maar Jezus zelf

Een van mijn vurige gebedspunten voor dit nieuwe jaar is dat er een opwekking zal plaatsvinden bij ons in de gemeente. Toen ik onderstaand artikel las van J. Kamphuis werd ik er opnieuw bij bepaald dat dit begint in mijn eigen hart. Er gaat namelijk vaak een periode van verootmoediging vooraf. We moeten alleen gericht zijn op de Here Jezus en weer terug gaan naar onze 'eerste liefde'.

"Het was het verlangen van Mozes om een openbaring van Gods karakter te zien, zoals Paulus ook zei; 'dat we Hem kennen en de kracht van Zijn opstanding.' We zijn als christenen geroepen om samen onze knieën te buigen voor God, de Schepper van hemel en aarde. Dat we zeggen; Hier zijn we Here Jezus. Kom met Uw heerlijkheid." aldus John Kamphuis.

Drie dingen zijn belangrijk om Gods heerlijkheid te zien terugkeren, stelt hij. Liefde tot de Heere Jezus Zelf, liefde tot de waarheid en liefde tot elkaar. "Dan zal Gods Zijn Geest uitstorten over het land en het land genezen." John: "De gemeente in Efeze was levend. Er gebeurde van alles. Er was kracht en verlangen om een zuivere gemeente te zijn. Toch zegt Jezus in Openbaring dat men hun eerste liefde had verlaten. Misschien is dat wel het probleem van veel gemeenten en individuele christenen: men heeft ook de eerste liefde verlaten. Wie is de Heere Jezus voor ons? Wat is Zijn werk ons echt waard? Daar ligt de crux. Wie is Jezus voor ons?
"We kunnen zeggen dat we twee keer per zondag naar de samenkomst gaan en natuurlijk mag je dan misschien verzekerd zijn van een prachtig plekje op de nieuwe aarde. Maar is zoiets een vanzelfsprekendheid of een bron waardoor ons hart wordt gevuld? Opwekking en herleving bestaat niet uit een hoop activiteiten, maar uit Jezus Zelf. Als we terug gaan naar die eerste liefde dan gaat ons hart weer branden en zal er een fontein uit ons ontspringen tot levend water."
Liefde voor de waarheid is volgens Kamphuis belangrijk omdat er getracht zal worden in gemeenten dwalingen te krijgen. Liefde tot elkaar is belangrijk omdat Christus dan het stralende middelpunt is. "Als de heerlijkheid van God in een gemeente is dan komt er een ongelovige binnen en zal hij zeggen; God is hier. Dat voelt zo iemand. In een samenkomst is er dan een reiniging van onze levens, vanuit een verslagenheid, maar tegelijkertijd ook een enorme vreugde. We bidden vaak om het vuur uit de hemel. Het is de vraag of we dat willen. Dat vuur zal ons in eerste plaats zuiveren. Het kan ook gebeuren dat er heilige huisjes omver gaan. Dat Gods Geest zegt: 'Ik stop er mee, het gaat erom dat je alleen op Mij gericht bent."

Bron cip


5 maart 2011

Bidden voor de politiek

"De kiezers hebben gesproken. Het blijft de komende maanden spannend, tot aan het stemmen voor de Eerste Kamer in mei. Krijgen VVD, CDA en PVV een meerderheid? Of net niet? De ‘christelijke’ partijen samen hebben fors verloren. Voor mij staat het vast dat het ‘werk’ er voor de christenen in ons land niet op zit, nu we wel of niet gestemd hebben, maar dat ons ‘werk’ nu pas begint.

Dan zult u zich afvragen wat ik met ‘werk’ bedoel. Het is iets, waarvan ik ervaar dat de Here het in mijn hart heeft gelegd. Niet om het daar te laten liggen, maar om deze boodschap breder bekend te maken. Het is een oproep aan alle christenen. Hoeveel dat er zijn, en waar ze wonen, dat weet de Here alleen. Mij gaat het niet om al degenen die zich christen noemen, maar om hen die door genade de Here Jezus mogen kennen als hun Heiland en Verlosser. Met ‘werk’ bedoel ik het voorbede doen voor ons land en ons volk. Vandaar de dringende oproep: wie van u kan God inschakelen om een voorbidder te zijn?"
Dirk van Genderen

Lees hier het hele artikel.



4 maart 2011

Veroordeel een ander niet


Wat zijn wij er soms goed in, ook als christenen, om elkaar te veroordelen. Het voorbeeld uit Matteüs, het Bijbelboek waar ik op het moment nog steeds in lees en veel uit leer, vond ik daarom herkenbaar. In Matteüs 12: 1-8 gaat het over de Here Jezus die met Zijn discipelen op de sabbat aren plukt omdat ze honger hebben. Hoewel het hier om de Farizeeërs gaat en niet om christenen, denk ik dat iedereen er iets van herkenning in vindt:
"Te dien tijde ging Jezus op de sabbat door de korenvelden en zijn discipelen kregen honger en begonnen aren te plukken en te eten. Maar toen de Farizeeën dit zagen, zeiden zij tot Hem: Zie, uw discipelen doen wat men op sabbat niet mag doen. En Hij zeide tot hen: Hebt gij niet gelezen wat David gedaan heeft, toen hij en die met hem waren honger kregen? Hoe hij het huis Gods binnengegaan is en zij de toonbroden hebben gegeten, waarvan hij noch die met hem waren mochten eten, doch alleen de priesters? Of hebt gij niet gelezen in de wet, dat op de sabbat de priesters in de tempel de sabbat schenden zonder schuldig te zijn? Maar Ik zeg u: Meer dan de tempel is hier. Indien gij geweten hadt, wat het zeggen wil: Barmhartigheid wil Ik en geen offerande, dan zoudt gij geen onschuldigen hebben veroordeeld. Want de Zoon des mensen is heer over de sabbat."

De Farizeeërs maakten zich zo druk om godsdienstige rituelen dat zij het hele doel van de tempel (mensen bij God brengen) uit het oog verloren. Omdat de functie van Jezus Christus hoger reikt dan die van de tempel, kan Hij de mensen pas echt bij God brengen. God is oneindig veel belangrijker dan de instrumenten om Hem te eren. Als wij de vormen van aanbidding en onze gevoelens daarbij, belangrijker maken dan Degene die we aanbidden, is er geen plaats meer voor Hem die we denken te aanbidden.
 
Ik heb vandaag weer genoeg om over na te denken!




3 maart 2011

Vaker op Twitter en Facebook ?

Een jaar geleden heb ik een kritisch stuk geschreven over het gebruik van Twitter. Toch heeft het onderwerp mij het afgelopen jaar niet losgelaten en ik denk persoonlijk dat veel christenen worstelen met het gebruik van sociale media. De 'voors' en 'tegens' van het gebruik van Hyves, Facebook en Twitter en meer van dit soort sites wisselen elkaar dagelijks af in de krant. Als je eerlijk bent kun je voor het gebruik van deze media allerlei argumenten bedenken om het wel of niet te doen. Zo is het met zoveel dingen in het leven. Het belangrijkste is denk ik dat je er zorgvuldig mee omgaat en je tijd niet 'verdoet' aan deze sites. Het is net als met té veel tv kijken, té veel alchohol drinken, té veel sporten, té veel.....vul maar in.  'Alles waar 'te' voor staat is niet goed werd er vroeger bij mij thuis al gezegd.

Afgelopen week viel mijn oog op een artikel van Eric van den Berg. Hij vindt dat predikanten vaker op Facebook en Twitter zouden moeten gaan. Klik hier voor het hele artikel uit het Reformatorisch Dagblad.
Toen ik het eens doorlas (en soms ook mijn wenkbrauwen eens fronste), vond ik er toch een kern van waarheid in zitten. Hij schrijft onder andere: "De kerk heeft een missionaire roeping om het Evangelie, de goede boodschap, te verkondigen. Dat deed ze met de boekdrukkunst, door middel van papier. Waarom nu niet door gebruik te maken van internet? Dat is laagdrempeliger en je kunt veel meer mensen bereiken. Gaat uit tot de einden der aarde, zo roept Jezus de discipelen op. Een digitaal continent is erbij gekomen. Negentig procent van de Nederlanders is online."
Op deze manier kunnen de sociale media dus juist een hulpmiddel zijn bij het verkondigen van het evangelie en toen ik het op deze manier ging bekijken viel voor mij de reden om het niet te doen, weg. Toen ik eens ging zoeken op Google welke (bekende) christenen er nog meer twitteren bleken er dat tot mijn grote vreugde een heleboel te zijn. Ook zij gebruiken hun berichtjes om het evangelie te verkondigen.Gisteren werd mijn aandacht nog getrokken door dit artikel op de website van CIP en dan zie je wat een mooie dingen je kunt doen met bv. Facebook.
Naast de positieve kanten van deze media  is het denk ik, zoals gezegd, goed om heel kritisch naar het gebruik ervan te kijken. In dit artikel op het weblog 'Roots' wordt naar mijn idee helder uitgelegd door Randy Alcorn wat een goede manier is om ermee om te gaan. Ook dit artikel van John Piper wijst je er nog eens op zorgvuldig met deze media om te gaan. Ik denk dat het verstandig is ook dit onderdeel in je leven biddend te doen.
Toch weerhouden de gevaren mij op dit moment niet van de mogelijkheden die we hierdoor gekregen hebben. Juist door het biddend te doen kunnen we er een balans in vinden en kunnen er prachtige dingen uit voortkomen die uiteindelijk tot eer van onze Hemelse Vader kunnen zijn en tot opbouw van ons persoonlijk geloof.

1 maart 2011

Een helpende hand

"Er is een verhaal over een man die dreigt te verdrinken in een rivier. Hij roept om hulp. Boven hem is een brug. Daar staat iemand te kijken naar de spartelende drenkeling. De toeschouwer leunt over de brugleuning en roept de drenkeling toe wat hij had moeten doen om niet in het water te vallen en wat hij zal moeten doen als hij ooit weer in het water valt. In plaats van een helpende hand uit te steken en het leven te redden van de man die dreigt te verdrinken, staat hij te praten...en te praten. De drenkeling heeft geen preek nodig. Hij heeft iemand nodig die hem redt!
Als het gaat om bidden voor mensen die gestruikeld zijn of die gefaald hebben, moet je ophouden met 'preken'. Zet je oordeel opzij en span je in om te helpen. Correctie en instructie komen later misschien nog, maar als iemand in de problemen zit, moet je bidden....en een helpende hand toesteken!"
E. George